คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 439

หลังจากเลขาออกไป อารมณ์ของหลินอู๋ก็เปลี่ยนเป็นหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

เทคโนโลยีคือรากฐานของการพัฒนาบริษัท

เมื่อมีเจี๋ยเซี่ยวโดดเด่นอยู่ข้างหน้า หากซวิ่นตู้อยากจะมีที่ยืนในตลาดรถยนต์ไร้คนขับ ซวิ่นตู้จำเป็นต้องพัฒนาเทคโนโลยีให้ได้อีกครั้ง

แต่การพัฒนาเทคโนโลยีมันยากเกินไป

จนถึงตอนนี้ เธอลงทุนในซวิ่นตู้ไปสามหมื่นล้านถึงสามหมื่นห้าพันล้านบาทแล้ว

แต่เจี๋ยเซี่ยวเข้ามาป่วนสถานการณ์ ตอนนี้อนาคตของซวิ่นตู้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน หากยังลงทุนต่อไป แล้วสุดท้ายซวิ่นตู้ไม่สามารถสร้างความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่มีอิทธิพลได้ เงินเป็นหมื่น ๆ ล้านก็เท่ากับว่าลงทุนไปสูญเปล่า

หากหยุดไว้แค่นี้ เธอก็ไม่เต็มใจอีก

ตอนนี้เธอควรจะบุกหรือว่าถอย...

คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็นึกถึงเฟิงถิงเซินขึ้นมา

แต่ทว่า ในอนาคตบริษัทจะสร้างความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่เป็นประโยชน์ได้หรือไม่ แม้จะเป็นเขา ก็ไม่อาจแน่ใจได้หรือเปล่า?

ดังนั้น ต่อให้ถามเขา เขาก็คงไม่สามารถให้คำตอบที่สมบูรณ์ได้ใช่ไหม?

หลินอู๋นั่งครุ่นคิดอยู่ที่เดิมนานมาก จนกระทั่งเลขาของเธอเคาะประตูเข้ามาอีกครั้ง เธอจึงเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว

เลขาของเธอถามว่า “ประธานหลิน ต้องการให้ฉันช่วยจัดเตรียมอาหารกลางวันไหมคะ?”

หลินอู๋เหลือบมองโทรศัพท์แวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

เจี๋ยเซี่ยวสร้างผลกระทบต่อซวิ่นตู้มากแค่ไหน เธอเชื่อว่าอย่างน้อยเฟิงถิงเซินย่อมรู้ดีกว่าเธอ

ดังนั้น ด้วยความเข้าใจที่เธอมีต่อเขา เขาน่าจะเดาได้ถึงท่าทีที่ประธานจางกับประธานหวัง และคนอื่น ๆ มีต่อซวิ่นตู้ได้จึงจะถูก

ในตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เธอต้องการเขามากที่สุด

แต่ทว่า หลังจากที่ทานข้าวกับประธานจางเมื่อวาน เขากลับไม่เคยติดต่อมาหาเธอเลยสักครั้ง

พอนึกถึงงานแถลงข่าวเมื่อวาน เฟิงถิงเซินมองหรงฉือที่อยู่บนเวทีด้วยความตั้งใจ จนลืมไปเลยว่าเธอมีตัวตนอยู่ หัวใจของเธอเหมือนกับถูกบีบแน่น จนเจ็บปวดไปหมด

ดังนั้น ตอนนี้เขาก็เหมือนกับเธอ ความจริงก็ยังไม่ได้สติจากแรงกระแทกที่หรงฉือนำมาในงานแถลงข่าวเมื่อวานนี้ใช่ไหม?

……

หรงฉือยุ่งอยู่ครึ่งค่อนวัน ช่วงประมาณห้าโมงเย็น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เป็นโทรศัพท์จากเฟิงจิ่งซิน

เธอเหลือบมองแวบหนึ่ง แต่ก็ยังคงรับสาย “ซินซิน มีอะไรเหรอ?”

“คุณแม่คะ โรงเรียนเราใกล้จะปิดเทอมแล้ว พรุ่งนี้โรงเรียนมีประชุมผู้ปกครอง คุณแม่ช่วยมาประชุมผู้ปกครองให้หนูหน่อยได้ไหมคะ”

เมื่อแม่ของเทียนเทียนกับครูหยางเห็นเธอมาประชุมผู้ปกครองให้เฟิงจิ่งซินด้วยตัวเอง ก็ตกใจมาก

ถึงอย่างไร นับตั้งแต่กิจกรรมพ่อแม่ลูกครั้งก่อน ถึงโรงเรียนจะมีกิจกรรมอะไร คนที่มาด้วยกับเฟิงจิ่งซินก็แทบจะเป็นเฟิงถิงเซินเสียส่วนใหญ่

คุณหยางกล่าวทักทายว่า “คุณแม่ซินซิน ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”

“ไม่เจอกันนานเลยค่ะ”

หลังทักทายกันเสร็จ ครูหยางก็พูดคุยกับหรงฉือเกี่ยวกับพฤติกรรมของเฟิงจิ่งซินที่โรงเรียนในช่วงที่ผ่านมา

จากคำบอกเล่าของครู หรงฉือได้รู้ว่าเฟิงจิ่งซินไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่โรงเรียน ต่างก็มีความสุขดี

นั่นก็หมายความว่า เฟิงถิงเซินใส่ใจต่อเธอดีมาก

ระหว่างประชุมผู้ปกครอง เฟิงจิ่งซินก็จับมือของหรงฉืออย่างออดอ้อนพร้อมกับพูดว่า “คุณแม่คะ นานแล้วที่พวกเราไม่ได้ออกไปทานข้าวด้วยกันข้างนอก เดี๋ยวตอนกลางวันพวกเราออกไปทานข้าวด้วยกันข้างนอกดีไหมคะ?”

หรงฉือตอบรับว่า “อื้ม”

แต่ทว่า หลังประชุมผู้ปกครอง ตอนที่หรงฉือจูงมือเฟิงจิ่งซิน กลับเห็นเฟิงถิงเซินที่ลงมาจากรถ

เฟิงจิ่งซินเห็นเฟิงถิงเซิน กลับไม่รู้สึกแปลกใจเลย ตรงกันข้ามพูดอย่างดีใจว่า “คุณพ่อมาแล้วเหรอคะ?”

หลังเฟิงถิงเซินเหลือบมองหรงฉือแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับว่า “อืม”