คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 458

พออ่านจบ หรงฉือก็ปักหน้าจอออกโดยไม่ได้ตอบกลับไป

ตอนเย็น หรงฉือออกมากินข้าวข้างนอกกับครอบครัว

เมื่อมาถึงร้านอาหาร เธอให้คนในบ้านเดินเข้าไปก่อน ส่วนเธอก็หาที่จอดรถ

พอจอดรถได้ เธอก็คว้ากระเป๋าแล้วลงจากรถ ไม่ทันสังเกตว่ารถคันที่จอดอยู่ข้าง ๆ เป็นรถของหลินอู๋

เมื่อกี้นี้หลินอู๋กำลังรับโทรศัพท์อยู่ พอวางสายไปจึงเห็นหรงฉือพอดี

หรงฉือล็อกรถเป็นที่เรียบร้อย ขณะที่กำลังจะเดินไปทางร้านอาหารนั้น ก็เป็นตอนนั้นเองที่อยู่ ๆ พลันได้ยินเสียงว่ามีคนเรียกเธอไว้ “เสี่ยวหรงฉือ?”

คนที่เรียกเธอแบบนี้มีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น คือเหยียนอวิ้นจือผู้เป็นภรรยาของหนานจื้อจือ และเป็นอาจารย์แม่ของเธอ

หรงฉือชะงักไปเล็กน้อย ครั้นหันกลับไป ก็เจอเข้ากับเหยียนอวิ้นจืออย่างที่คิดจริง ๆ

เดิมทีหลินอู๋เองก็คิดจะลงจากรถเช่นกัน เธอเปิดประตูรถออกไปครึ่งหนึ่งแล้ว ทว่าอดชะงักค้างไม่ได้ยามที่เห็นเหยียนอวิ้นจือ

หยียนอวิ้นจือเป็นอัจฉริยะในวงการแพทย์ ทั้งเป็นภรรยาของหนานจื้อจือ แม้ว่าเธอจะเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัว ปรากฏตัวในสื่อน้อยครั้ง ทว่าหากใครอยากทำความรู้จักเธอ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ดังนั้น ทันทีที่หลินอู๋เห็นเหยียนอวิ้นจือเป็นครั้งแรกก็จำอีกฝ่ายได้ทันที

กระทั่งเธอได้สติ และกำลังจะเปิดประตูรถลงไปนั้น กลับเห็นว่าหรงฉือหันกลับมา แล้วมองไปทางเหยียนอวิ้นจือเสียก่อน เธอที่กำลังจะเอ่ยปากเรียกอีกฝ่ายถึงกับชะงักงันอีกครั้งทันที

หรงฉือ “อะ…อาจารย์แม่!”

เหยียนอวิ้นจือมองหรงฉือพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ตอนที่เดินเข้าไปหาหรงฉือก็กางแขนออก แล้วเหยียดแขนออกไปกอดเธอไว้ด้วยความเอ็นดู “เสี่ยวหรงฉือของครู ไม่เจอกันนานเลยนะ”

หรงฉือพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ได้ค่ะ”

เหยียนอวิ้นจือหยิกแก้มของหรงฉืออีกครั้ง แล้วว่า “พอดีเลย ในบ้านมีเด็กที่ชอบภาษาเขียนโปรแกรม CUAP ชุดนั้นที่เราวิจัยออกมาอยู่คนหนึ่ง ไว้ตอนนั้นครูพาเจ้าตัวมาด้วย เสี่ยวหรงฉือจะว่าอะไรไหม?”

หรงฉือส่ายหน้า พลางว่า “ไม่ว่าค่ะ” พูดจบก็พูดขึ้นอีกว่า “แล้วก็ หนูยังไม่ได้ขอบคุณเรื่องที่อาจารย์แม่เชิญคุณหญิงฉินมารักษาแม่หนูเลย”

“เรื่องเล็กน่า” เหยียนอวิ้นจือพูดพร้อมแย้มยิ้ม เธอดูนาฬิกาข้อมือเล็กน้อย พอเห็นว่าจวนจะได้เวลาแล้ว เลยพูดออกมาว่า “คนที่นัดครูมาถึงแล้ว จะเล่นตัวมากก็ไม่ดี พวกเราเข้าไปกันก่อนเถอะ”

หรงฉือคลายแขนที่กอดเหยียนอวิ้นจือ คล้องแขนของอาจารย์แม่ไว้พลางออกเดิน เธอว่า “ค่ะ”

พูดจบ พวกเธอก็เดินมุ่งหน้าไปทางร้านอาหาร ไม่สังเกตเห็นหลินอู๋ที่อยู่ในรถคันข้าง ๆ และได้ยินทุกสิ่งทุกอย่างเลยสักนิด