พออ่านจบ หรงฉือก็ปักหน้าจอออกโดยไม่ได้ตอบกลับไป
ตอนเย็น หรงฉือออกมากินข้าวข้างนอกกับครอบครัว
เมื่อมาถึงร้านอาหาร เธอให้คนในบ้านเดินเข้าไปก่อน ส่วนเธอก็หาที่จอดรถ
พอจอดรถได้ เธอก็คว้ากระเป๋าแล้วลงจากรถ ไม่ทันสังเกตว่ารถคันที่จอดอยู่ข้าง ๆ เป็นรถของหลินอู๋
เมื่อกี้นี้หลินอู๋กำลังรับโทรศัพท์อยู่ พอวางสายไปจึงเห็นหรงฉือพอดี
หรงฉือล็อกรถเป็นที่เรียบร้อย ขณะที่กำลังจะเดินไปทางร้านอาหารนั้น ก็เป็นตอนนั้นเองที่อยู่ ๆ พลันได้ยินเสียงว่ามีคนเรียกเธอไว้ “เสี่ยวหรงฉือ?”
คนที่เรียกเธอแบบนี้มีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น คือเหยียนอวิ้นจือผู้เป็นภรรยาของหนานจื้อจือ และเป็นอาจารย์แม่ของเธอ
หรงฉือชะงักไปเล็กน้อย ครั้นหันกลับไป ก็เจอเข้ากับเหยียนอวิ้นจืออย่างที่คิดจริง ๆ
เดิมทีหลินอู๋เองก็คิดจะลงจากรถเช่นกัน เธอเปิดประตูรถออกไปครึ่งหนึ่งแล้ว ทว่าอดชะงักค้างไม่ได้ยามที่เห็นเหยียนอวิ้นจือ
หยียนอวิ้นจือเป็นอัจฉริยะในวงการแพทย์ ทั้งเป็นภรรยาของหนานจื้อจือ แม้ว่าเธอจะเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัว ปรากฏตัวในสื่อน้อยครั้ง ทว่าหากใครอยากทำความรู้จักเธอ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ดังนั้น ทันทีที่หลินอู๋เห็นเหยียนอวิ้นจือเป็นครั้งแรกก็จำอีกฝ่ายได้ทันที
กระทั่งเธอได้สติ และกำลังจะเปิดประตูรถลงไปนั้น กลับเห็นว่าหรงฉือหันกลับมา แล้วมองไปทางเหยียนอวิ้นจือเสียก่อน เธอที่กำลังจะเอ่ยปากเรียกอีกฝ่ายถึงกับชะงักงันอีกครั้งทันที
หรงฉือ “อะ…อาจารย์แม่!”
เหยียนอวิ้นจือมองหรงฉือพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ตอนที่เดินเข้าไปหาหรงฉือก็กางแขนออก แล้วเหยียดแขนออกไปกอดเธอไว้ด้วยความเอ็นดู “เสี่ยวหรงฉือของครู ไม่เจอกันนานเลยนะ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...