หลังจากหรงฉือกับเหยียนอวิ้นจือเดินจากไป หลินอู๋ได้แต่นิ่งงันไม่ขยับเขยื้อน เหม่อลอยอยู่นานก็ยังไม่ได้สติกลับคืนมา
จนกระทั่งซุนเยว่ชิงที่รออยู่ในร้านอาหารโทรศัพท์เข้ามาตามเมื่อเห็นว่านานแล้วหลินอู๋ก็ยังไม่เข้ามาเสียที นั่นแหละเธอถึงได้สติกลับมาในทันที
วางสายแล้วจึงเดินเข้าร้านอาหารไป ซุนเยว่ชิงเห็นว่าสีหน้าเธอดูไม่ค่อยดีเท่าไร เลยเอ่ยถามออกไป “เป็นอะไรไป? ไม่สบายเหรอลูก?”
หลินอู๋ส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”
น้ำเสียงของเธอเบาหวิว เหมือนกับถูกคนสูบพลังออกไปอย่างไรอย่างนั้น ดูอกสั่นขวัญหายทั้งดูใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปทั้งร่าง สภาพรวม ๆ แล้วดูไม่ปกติเท่าไร
ซุนเยว่ชิงมองพลางขมวดคิ้ว
......
หรงฉือกลับมาถึงบ้านหลังกินข้าวเสร็จได้ไม่นาน ก็ได้รับข้อความที่ส่งมาจากเฟิงถิงเซิน
[เมืองกว่างหนานมีเรื่องด่วนต้องรีบจัดการ พอกลับประเทศ กว่าจะกลับไปที่เมืองตูเฉิงก็คงจะช้าไปอีกสองสามวัน]
หรงฉืออ่าน แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก
เพียงแต่ เธอเองก็ผิดนัดเหมือนกันในช่วงเกือบ ๆ ครึ่งเดือนที่ผ่านมา ตอนนี้ต่อให้ไม่พอใจก็โมโหไม่ได้ ถ้ามีคราวหน้าอีกละก็...
เธอโยนโทรศัพท์ไปฟากหนึ่งหลังอ่านข้อความ แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ
เช้าวันต่อมา หรงฉือกลับไปทำงานที่ฉางโม่ตามปกติ
พอเห็นว่าในที่สุดเธอที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยถึงเครื่องเดือนก็กลับมาทำงานที่บริษัทเสียที กู้เหยียนถึงกับยิ้มแล้วกล่าวออกไปว่า “คุณกลับมาแล้ว?”
หรงฉือพยักหน้า “อืม”
ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาทำงานในฉางโม่ หรงฉือก็ขอลาหยุดยาวมาแล้วหลายครั้ง
เมื่อก่อนตอนที่อวี้มั่วซวินบอกว่าเธอต้องไปจัดการธุระส่วนตัว เขามักจะคิดว่าธุระส่วนตัวอะไรกันต้องใช้เวลาจัดการขนาดนั้น
ตอนนี้เขากลับคิดว่าที่หรงฉือต้องขอลาหยุดยาวขนาดนั้น คงเพื่อไปจัดการเรื่องหย่า
เพราะถึงอย่างไร เธอก็มีลูกกับสามีเก่า แค่เรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูลูกก็คงกินเวลานานทีเดียว...
ไม่รู้ว่าที่เธอลางานครั้งนี้ จะจัดการเรื่องหย่าได้ราบรื่นดีหรือเปล่า
หลังพูดคุยกับกู้เหยียนแล้ว หรงฉือจึงทำงานในส่วนของตัวเองต่อ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...