คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 462

พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ฉีอวี้หมิงยังอยากจะนินทาอีกสักหน่อย แต่เห็นเฟิงจิ่งซินกับพ่อบ้านอยู่ด้วย คิดว่าไม่เหมาะสมที่จะพูด จึงเงียบปากไป

เฟิงถิงเซินกับเฮ่อฉางปั่วต่างก็มีเรื่องสำคัญต้องไปทำ หลังจากเข้าเยี่ยมคุณย่าเฟิงเสร็จ เฮ่อฉางปั่วกับฉีอวี้หมิงก็ไม่ได้อยู่ในห้องผู้ป่วยนานนัก

แต่ว่า พวกเขาหลายคนก็ไม่ได้ทานข้าวด้วยกันมานานพอสมควรแล้ว

ก่อนจะจากไป ฉีอวี้หมิงก็พูดขึ้นว่า “ถ้าพวกนายเจียดเวลาออกมาได้ คืนนี้ทุกคนมารวมตัวกันหน่อยไหม?”

เฟิงถิงเซินกับเฮ่อฉางปั่วเอ่ยปากพูดพร้อมกันว่า “ได้”

เฟิงถิงเซินยุ่งกับงานที่โรงพยาบาลทั้งวัน พอตกเย็น ซางเชี่ยนก็มาเปลี่ยนเวรกับเขา เขาก็ไปร้านอาหารที่ฉีอวี้หมิงจองไว้

ตอนเที่ยง เฟิงจิ่งซินก็กลับไปที่บ้านตระกูลหรงแล้ว

ดังนั้น คืนนี้เฟิงถิงเซินจึงไปที่ร้านอาหารคนเดียว

ตอนเขามาถึงร้านอาหาร เฮ่อฉางปั่วกับฉีอวี้หมิงก็มาถึงกันแล้ว

หลินอู๋มาถึงช้าที่สุด

พอผลักประตูเข้าไปในห้องส่วนตัว เฟิงถิงเซินก็หันหน้ามา แล้วเป็นคนแรกที่เอ่ยปากขึ้นว่า “มาแล้วเหรอ?”

หลินอู่ยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบกลับว่า “อืม”

ตอนที่ตอบรับ เธอก็มองเห็นเฮ่อฉางปั่วที่อยู่อีกด้านหนึ่ง

ตอนแรก หลังรู้ว่าเฮ่อฉางปั่วเปลี่ยนใจหันไปชอบหรงฉือ เธอก็รู้สึกตกใจ แต่นอกจากความตกใจแล้ว เธอยังรู้สึกงงมากอีกด้วย

ไม่เข้าใจเลยว่า นอกจากหน้าตาที่สวยนิดหน่อยแล้ว หรงฉือมีอะไรที่ทำให้เฮ่อฉางปั่วชอบได้

โดยเฉพาะ ตอนแรกเพราะเรื่องที่หรงฉือวางยาและบังคับแต่งงานกับเฟิงถิงเซิน เฮ่อฉางปั่วถึงได้เกลียดชังหรงฉือมาก

แต่ในดวงตา ยังคงมีประกายหยาดน้ำตาเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาเพราะความอับอาย

พอถึงเวลานี้ เธอก็เข้าใจขึ้นมาด้วยเช่นกันว่า เฮ่อฉางปั่วอาจจะหมดความรู้สึกต่อเธอในด้านนั้นไปนานแล้ว

ความรู้สึกของเขา ในช่วงที่เผลอไม่ทันรู้ตัว ก็ได้มอบให้หรงฉือไปหมดแล้ว!

ความคิดของหลินอู๋วิ่งพล่าน แต่ความจริงแล้วเพิ่งผ่านไปไม่กี่วินาที

เฟิงถิงเซินสังเกตเห็นว่าจู่ ๆ เธอยืนนิ่งไม่ขยับ ก็หันหน้ากลับมามองอีกครั้ง ตอนที่จะเอ่ยปากพูด กลับสังเกตเห็นสีหน้าของเธอที่ดูผิดปกติไป เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “เป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมสีหน้าดูไม่ดีแบบนี้?”

พอได้ยินแบบนี้ ฉีอวี้หมิงกับเฮ่อฉางปั่วที่กำลังพูดคุยกันอยู่ก็หันมามองเธอ

หลินอู๋กำกระเป๋าแน่นจนมือซีดขาว พยายามควบคุมความรู้สึกของตัวเอง หลังจากนั้นไม่นานก็ฝืนยิ้มออกมา แล้วเอ่ยปากว่า “ไม่มีอะไร”