คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 463

เพื่อไม่ให้ทุกคนดูออกถึงความผิดปกติ หลินอู๋จึงพยายามทำตัวให้เหมือนเป็นปกติที่สุด และเข้าร่วมบทสนทนาระหว่างเฟิงถิงเซิน เฮ่อฉางปั่ว และฉีอวี้หมิงอย่างกระตือรือร้น

ช่วงเย็น ตอนที่หลินอู๋กลับมาถึงบ้าน ซุนลี่เหยากับคุณยายซุนและคนอื่น ๆ กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ที่โซฟา

พอเห็นว่าเธอกลับมา ซุนลี่เหยากำลังกินแตงโม ก็หันหน้ามาถามเธอว่า “พี่ คุณหญิงย่าตระกูลเฟิงคนนั้นฟื้นหรือยัง?”

หลินอู๋ได้ยิน ก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ยังเลย”

“หา? แล้วพอยืนยันได้ไหมว่าจะฟื้นตอนไหน?”

หลินอู๋ส่ายหน้า

พอได้ยินแบบนี้ ซุนลี่เหยากับหลินลี่หลานต่างก็ขมวดคิ้วแน่น

เรื่องที่คุณย่าเฟิงป่วยกะทันหัน หลังจากคุณย่าเฟิงเข้าไปในห้องฉุกเฉินได้ไม่นาน พวกเขาก็ทราบข่าวแล้ว

เพราะเรื่องของคุณย่าเฟิง เฟิงถิงเซินจึงตัดสินใจว่าจะเลื่อนเรื่องหย่าออกไปอีกสักระยะหนึ่ง แล้วก็แทบจะรีบบอกกับหลินอู๋ทันที

ในความคิดหลาย ๆ คน การหย่าร้างไม่ใช่เรื่องดีอะไร แถมคุณย่าเฟิงกลับป่วยหนักขนาดนี้ ถ้าเฟิงถิงเซินกับหรงฉือยังจะรีบหย่ากัน ก็คงดูไม่เหมาะสมเท่าไร

ดังนั้น ที่เฟิงถิงเซินอยากจะเลื่อนการหย่ากับหรงฉือออกไปสักระยะ ความจริงพวกเขาต่างก็เข้าใจได้

แต่ทว่า ถึงจะเข้าใจก็เถอะ สุดท้ายในใจยังคงรู้สึกไม่ค่อยพอใจอยู่ดี

ถึงอย่างไร หากคุณย่าเฟิงไม่เกิดเรื่อง หลังเฟิงถิงเซินจัดการงานเสร็จ อีกสองวันเขากับหรงฉือก็คงหย่ากันอย่างราบรื่นไปแล้ว

ตอนนี้คุณย่าเฟิงยังไม่ฟื้น เรื่องการหย่าของเฟิงถิงเซินกับหรงฉือ ก็ไม่รู้ว่าต้องเลื่อนออกไปจนถึงเมื่อไร

เซี่ยงหรูฟางกลับไม่รีบร้อน เธอลูบศีรษะของลูกสาวตัวเองเบา ๆ ยิ้มพร้อมกับพูดว่า “ไม่ว่าคุณหญิงย่าจะฟื้นหรือไม่ หรือจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไร ด้วยความรู้สึกที่ถิงเซินมีต่อเสี่ยวอู๋ การแต่งงานของพวกเขาเป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น ตอนนี้คุณหญิงย่าเกิดเรื่อง อย่างมากที่สุดก็ถือเสียว่าเรื่องดี ๆ มักจะเต็มไปด้วยอุปสรรคเท่านั้น เธอนี่นะ ก็อย่าใจร้อนไปกว่าคนที่เกี่ยวข้องเลย”

เห็นหลินอู๋มีสีหน้าผิดปกติ ก็คิดแค่ว่าเธอคงจะเหนื่อยจริง ๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก

……

อีกด้านหนึ่ง

หรงฉือเก็บของเรียบร้อยแล้ว และตอนที่เตรียมตัวจะเลิกงาน อวี้มั่วซวินก็เคาะประตูเข้ามา ส่งการ์ดเชิญปั๊มทองหลายใบให้เธอ ยิ้มแล้วพูดว่า “เรื่องงานเลี้ยงครบรอบเตรียมการใกล้เสร็จแล้ว การ์ดเชิญพวกนี้เก็บไว้ให้คุณ”

หรงฉือรับมา ยิ้มแล้วพูดว่า “โอเค ขอบคุณค่ะรุ่นพี่”

“ขอบคุณทำไม? คุณกับผมยังจะเกรงใจอะไรกันอีก?” พูดจบ ก็นึกอะไรขึ้นมา แล้วพูดอีกว่า “จริงสิ ทางด้านเฟิงซื่อผมให้คนส่งการ์ดเชิญไปแล้ว ถึงยังไงก็...”

หรงฉือพยักหน้า ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจค่ะ รุ่นพี่”