คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 471

เฟิงถิงเซินยุ่งอยู่ตลอด จึงไม่สนใจเขา ฉีอวี้หมิงนั่งไปสักพัก ก็รู้สึกเบื่อขึ้นมา จึงพูดอย่างอดไม่ได้ว่า “ช่างเถอะ ฉันไปหาฉางปั่วดีกว่า”

เฟิงถิงเซินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เขากล่าวเสียงเรียบ “ฉางปั่วมีเวลาว่างมาสนใจนายงั้นสิ?”

ฉีอวี้หมิง “…”

เป็นดังที่เฟิงถิงเซินบอก เมื่อฉีอวี้หมิงมาถึงเฮ่อซื่อกรุ๊ป เฮ่อฉางปั่วก็กำลังยุ่งจริง ๆ

เห็นว่าเขาก็ไม่ว่างมาสนใจตนเหมือนกัน ฉีอวี้หมิงจึงพูดอย่างอดไม่ได้ว่า “เวลาที่จะไปกินข้าวมื้อเที่ยงด้วยกันคงพอมีนะ?”

เฮ่อฉางปั่วพลิกเปิดหน้าเอกสารแล้วพูดว่า “ตอนเที่ยงต้องไปนัดบอด”

ฉีอวี้หมิง “…”

แต่ทว่า เขาค่อนข้างสนใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน จึงกล่าว “คุณป้ายังจัดการให้นายไปนัดบอดไม่หยุดอีกเหรอ? คนที่นายไปนัดบอดด้วยเมื่อหลายวันก่อน ได้ยินว่าพอเจอนายแล้วก็เริ่มตามจีบนายใหญ่เลย ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? เลิกจีบเพราะท้อใจไปหรือยัง?”

เฮ่อฉางปั่วยังไม่ทันได้พูดอะไร เลขาของเขาก็หอบช่อดอกไม้และเคาะประตูเดินเข้ามา แล้วพูดด้วยสีหน้าลังเล “ประธานเฮ่อ นี่คือดอกไม้ที่คุณหนูท่านนั้นส่งมาให้คุณ ฉันสื่อสารกับเธอไม่รู้เรื่อง และไม่อยากทำให้พนักงานส่งของต้องลำบากใจน่ะค่ะ…”

เฮ่อฉางปั่วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “รู้แล้ว ดอกไม้คุณจัดการเองได้เลย ออกไปเถอะ”

“ค่ะ”

หลังจากเลขาของเฮ่อฉางปั่วออกไปแล้ว ฉีอวี้หมิงถึงค่อยเลิกคิ้วพลางพูดยิ้ม ๆ ว่า “สองวันนี้เห็นว่าไม่มีการเคลื่อนไหว ยังนึกว่าเธอยอมแพ้ไปแล้วซะอีก คิดไม่ถึงว่า…”

พูดมาถึงตรงนี้ เขาอดไม่ได้จึงพูดอีกว่า “บอกตามตรง ได้ยินว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลฮั่วคนนี้ทั้งรูปลักษณ์ การศึกษา ชาติกำเนิดและนิสัยก็ไร้ที่ติทุกด้านเลย นายไม่พอใจอะไรในตัวเธอกันแน่?”

เฮ่อฉางปั่วหยุดไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอียงคอมองเขา แล้วพูดอย่างรังเกียจเป็นที่สุดว่า “นายมาสอดรู้สอดเห็นโดยเฉพาะงั้นเหรอ?”

ฉีอวี้หมิงหัวเราะ “นายเพิ่งรู้เหรอ?”

“ถ้ายังพูดมากอีกก็ออกไปซะ”

“เดี๋ยวสิ ฉันจริงจังนะ” ฉีอวี้หมิงพูด “คุณฮั่วคนนี้ฉันเคยเจอแล้ว ก็ไม่เลวจริง ๆ นี่ นายจะไม่ลองพิจารณาดูสักหน่อยจริงเหรอ?”

เมื่อเห็นสายตาของเฮ่อฉางปั่วที่มองค้อนมาทางนี้ เขาก็รีบพูดทันทีว่า “ฉันคิดว่านายก็อายุปูนนี้แล้ว อันที่จริงก็เข้าใจได้ที่คุณป้าจะรีบร้อนน่ะ ถ้านายไม่ชอบคุณฮั่วคนนี้ แล้วนายชอบแบบไหนล่ะ? นายลองพูดมาหน่อยสิ ฉันจะช่วยแนะนำให้...”

เฮ่อฉางปั่ววางปากกาลง “ถ้านายยังพูดมากอีกคำเดียว เชื่อไหมฉันจะให้คนมาไล่นายออกไปซะ?”

ฉีอวี้หมิง “…”

ก็ได้

เรื่องงานในครั้งนี้ ความจริงแล้วเฮ่อฉางปั่วไม่จำเป็นต้องมาเองก็ได้

แต่เพื่อให้ได้พบหน้าเธอสักครั้ง เขาจึงแจ้นมาด้วยตัวเองสักหน่อย

หรงฉือก็นึกว่าเฮ่อฉางปั่วคงไม่น่าจะมาด้วยตัวเอง แต่ทว่าไหน ๆ เขาก็มาเองแล้ว เธอก็ไม่ได้คิดมาก เพียงนึกไปว่าเขาให้ความสำคัญกับการร่วมมือระหว่างพวกเขามากทีเดียว

กู้เหยียนเพิ่งรู้ในภายหลังว่าเฮ่อฉางปั่วมาที่ฉางโม่แล้ว

เขามีเรื่องสำคัญกับหรงฉือพอดี จึงเข้าไปหาหรงฉือในห้องรับรองแขก

เดิมทีเฮ่อฉางปั่วกำลังพูดคุยกับหรงฉือด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ครั้นเห็นกู้เหยียนเข้ามา รอยยิ้มบนใบหน้าพลันจืดจางลงสามส่วน

สายตาที่กู้เหยียนมองไปยังเฮ่อฉางปั่วก็แฝงด้วยความเย็นเยียบหลายส่วนเช่นกัน

แต่พอนึกได้ว่าหรงฉือยังไม่ได้หย่าอย่างเป็นทางการ ถึงแม้เขาและเฮ่อฉางปั่วต่างก็ชอบหรงฉือ แต่ตอนนี้ถึงพวกเขาจะงัดกันไปก็ไร้ความหมาย จึงเบนสายตามองไปทางอื่น ก่อนจะเริ่มคุยเรื่องงานกับหรงฉืออย่างตั้งอกตั้งใจ

——————————————

หนังสือเล่มนี้จะอัปเดตไปเรื่อยๆ โปรดติดตามตอนต่อไป：）