คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 470

บ้านตระกูลหรง

หรงฉือได้ปรึกษาเรื่องประมูลเพชรกับคุณยายหรงก่อนที่จะไปร่วมงานประมูล

เมื่อเห็นหรงฉือใช้เงินมากมายประมูลเพชรที่เปล่งประกายวิบวับกลับมา ผ่านไปสักพักใหญ่แล้วกว่าที่คุณยายหรงจะเอ่ยปากพูดขึ้นว่า “เมื่อก่อนแม่ของหลานชอบเพชรมากจริง ๆ เพียงแต่ว่า หากเพชรได้ผลจริง งั้นเพชรก็อาจทำให้แม่ของหลานได้สติกลับคืนมา แต่กลับกันก็อาจจะทำให้เธอถลำลึกลงไปในอีกขั้นหนึ่ง…ของความบ้าคลั่งได้เหมือนกัน ดังนั้น…เพชรน่ะ เสี่ยวฉือเธอเก็บรักษาไว้ให้ดีก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องที่จะใช้เพชรรักษาแม่ ให้ผ่านไปสักพักหนึ่งก่อน ค่อยดูสถานการณ์แล้วว่ากันอีกที”

ความจริงแล้วหรงฉือก็ตระหนักถึงจุดนี้ได้แล้วเช่นกัน

เธอเห็นด้วยกับความคิดของคุณยายหรง

เพียงแต่เพชรหายากนั้นหายากสมชื่อ หากพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปอีกนานแค่ไหน บวกกับตอนนี้เธอไม่ขาดแคลนเงินทองจริง ๆ ดังนั้น ต่อให้ยังไม่ได้ใช้ในตอนนี้ ทว่าเธอก็ยังประมูลเพชรกลับมาอยู่ดี

เมื่อได้ยินยายตัวเองพูดเช่นนี้ เธอจึงเอ่ยว่า “ได้ค่ะ”

สองวันนี้เธอไม่ได้ไปเยี่ยมคุณย่าเฟิงที่โรงพยาบาลเลย

เช้าวันถัดมา เธอไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง

เธอมาถึงค่อนข้างเร็ว แต่ทว่า เมื่อเธอมาถึงยังโรงพยาบาล เฟิงถิงเซินกับฉีอวี้หมิงก็ล้วนอยู่ด้วย หากแต่ไม่เห็นเงาของพ่อบ้านเลย

ครั้นเห็นเธอเคาะประตูเข้ามา เฟิงถิงเซินกับฉีอวี้หมิงต่างมองมาที่เธอ

หรงฉือเพียงแค่พยักหน้าให้เฟิงถิงเซินเล็กน้อย นับว่าได้ทักทายเขาแล้ว จากนั้นก็ตรงเข้าไปหาคุณย่าเฟิงทันที

เห็นว่าหรงฉือมองข้ามตนไปโดยสิ้นเชิง ฉีอวี้หมิงจึงถลึงตาเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะหันไปพูดกับเฟิงถิงเซินว่า “ตอนนี้เธอไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลยจริง ๆ”

เฟิงถิงเซินนั่งลงแล้วส่งเสียง “อืม” ออกมาหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า “แล้วยังไง?”

ฉีอวี้หมิง “…”

เฟิงถิงเซินเคาะแป้นพิมพ์โดยไม่เงยหน้าขึ้นมา ตอบรับคำหนึ่งอย่างปฏิเสธไม่ได้ว่า “งั้นเหรอ?”

สามีภรรยาที่หย่ากันทั่วไปก็มักจะแตกหักกับอีกฝ่ายจนมองหน้ากันไม่ติดอีกเลย

เหมือนอย่างนี้ที่พวกเขาเป็นกัน นับว่าพบเจอได้น้อยมากทีเดียว

แต่ฉีอวี้หมิงก็ไม่ได้พูดออกมา และไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรขึ้นมาได้ ถึงโพล่งออกมาอย่างกะทันหันว่า “ไม่ว่าจะยังไง ระหว่างนายกับเธอก็มีซินซินแล้ว แม้ว่าปีนั้นเธอจะเคยทำผิดจริง แต่เรื่องในอดีตมันก็ได้ผ่านไปแล้ว ในเมื่อตอนนี้เธอปล่อยวางแล้ว ส่วนนายก็เห็นแก่ซินซิน ไม่ถือโทษโกรธเธอด้วยเรื่องในปีนั้นอีก งั้นระหว่างพวกนายก็ไม่มีความแค้นหรือความขัดแย้งที่ไม่อาจปรับความเข้าใจกันได้อีกแล้วจริง ๆ ต่อไปเพื่อซินซินแล้ว ถ้าพวกนายจะอยู่ด้วยกันอย่างสันติ ก็ดูเหมือนใช่ว่าเป็นไปไม่ได้…”

เฟิงถิงเซินไม่ได้ตอบ

ฉีอวี้หมิงมองเขา ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

แต่ทว่า เฟิงถิงเซินไม่พูด ฉีอวี้หมิงก็ไม่อาจพูดมากจนเกินไปได้ จึงได้แต่ปิดปากลงเงียบ ๆ