คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 476

หรงฉือกับเฟิงถิงซินเดินเคียงกันออกจากห้องผู้ป่วย หลังเดินมาไกลพอสมควรแล้ว หรงฉือก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดว่า “คุณอยากจะพูดอะไร พูดมาตอนนี้ได้เลย”

เฟิงถิงเซินเอียงศีรษะมองหรงฉือแล้วพูดว่า “อาการป่วยของคุณย่ายังไม่คงที่ เรื่องหย่า ผมอยากจะเลื่อนไปอีกสองสามวัน”

หรงฉือกลับไม่ได้มองเขา ได้ยินเฟิงถิงเซินพูดแบบนี้ สีหน้าของเธอก็ดูไม่แปลกใจเลย

หลังนิ่งเงียบไปสองวินาที เธอพูดขึ้นว่า “เข้าใจแล้ว”

“ขอบคุณมาก” ตอนที่เธอก้าวเท้าจะออกไป เฟิงถิงเซินก็พูดขึ้นอีกว่า “มีอะไรที่คุณต้องการไหม? เพื่อแสดงความขอบคุณ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยคุณทำเรื่องหนึ่งให้สำเร็จ หรือทำให้ความปรารถนาของคุณเป็นจริง”

หรงฉือได้ยินแบบนั้น ก็หยุดฝีเท้าลง แต่พูดเสียงเรียบโดยไม่ได้หันกลับมาว่า “ไม่ต้องหรอก สิ่งที่ฉันต้องการ คุณคงรับปากให้ไม่ได้”

พูดจบ รู้สึกว่าตัวเองพูดแบบนี้อาจจะทำให้เขาคิดว่าเธอหวังให้เขาตอบรับความรู้สึกของเธอ เธอจึงพูดขึ้นมาทันทีว่า “ที่ฉันพูดว่า ‘คุณคงรับปากไม่ได้’ นั้น ไม่ได้หมายความตามที่คุณเข้าใจ”

เฟิงถิงเซินได้ยิน กลับยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย มองไปที่ใบหน้าครึ่งเสี้ยวของหรงฉือที่ห่างจากเขาไปสองก้าว แล้วพูดว่า “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมเข้าใจเป็นความหมายแบบไหน?”

หรงฉือไม่รู้เลยว่าเขาเข้าใจคำพูดของเธอไปในความหมายแบบไหนกันแน่

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเขา ก็รู้แค่ว่าเขาไม่ได้โกรธ

ไม่ว่าเขาจะเข้าใจไปในความหมายแบบไหน หรงฉือก็ไม่ตั้งใจจะพูดอะไรอีกแล้ว

เธอหมุนตัวกลับและจากไปอย่างเงียบ ๆ

เฟิงถิงเซินมองแผ่นหลังของเธอ แล้วพูดว่า “ก็ถือเสียว่าผมติดหนี้น้ำใจคุณหนึ่งครั้งแล้วกัน?”

หรงฉือพูดโดยไม่หยุดเดินว่า “ตามใจคุณ”

……

คืนวันนั้น คนในตระกูลหลินกับตระกูลซุนได้รับข่าวว่าคุณย่าเฟิงฟื้นแล้ว และเรื่องหย่าของเฟิงถิงเซินกับหรงฉือก็ถูกเลื่อนออกไปอีกครั้ง

คุณยายซุนพูดว่า “คุณหญิงเฟิงฟื้นขึ้นมาดีกว่าหลับใหลไม่รู้สึกตัวอยู่แบบนั้น เธอตื่นขึ้นมา การหย่าร้างระหว่างยัยเด็กจากตระกูลหรงกับเฟิงถิงเซินที่เหมาะสมกับแกก็จะใกล้เข้ามาอีกขั้น ไม่ว่าจะอย่างไร ต่างก็เป็นเรื่องดี”

ซุนลี่เหยากับเซี่ยงหรูฟางรวมทั้งคนอื่น ๆ ก็คิดแบบนี้เช่นกัน

เพียงแต่ว่า ซุนลี่เหยาในช่วงหลายวันมานี้ยังคงอยู่ในอาการซึมเศร้า เพราะเฮ่อฉางปั่วปฏิเสธเธอต่อหน้าหรงฉือ เลยไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมอะไรเท่านั้นเอง

หลินอู๋ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน

ตอนนี้เธอหวังอย่างกระตือรือร้นมากกว่าทุกคนในตระกูลหลินกับตระกูลซุนว่า หรงฉือกับเฟิงถิงเซินจะสามารถหย่าร้างกันอย่างเป็นทางการได้

เพียงแต่ ถึงเธอจะรีบร้อนแค่ไหน เมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องที่เฟิงถิงเซินเลื่อนการหย่าร้างออกไปเพราะคุณย่าเฟิง เธอก็ทำได้เพียงแสดงความเข้าใจเท่านั้น

คุณย่าเฟิงฟื้นขึ้นมาแล้ว ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เธอก็ควรจะดีใจ

อย่างไรก็ตาม เธอได้ยินว่าหรงฉือจะไปเฟิงซื่อพรุ่งนี้...

อาจจะเป็นเพราะดูออกถึงความสงสัยในสายตาของเธอ ตอนเธอนั่งลง พนักงานที่อยู่ข้างเธอจึงส่งเสียงเบา ยิ้มแล้วพูดกับเธอว่า “ประธานเฟิงมาได้สิบกว่านาทีแล้วค่ะ งานประชุมของวันนี้เดิมทีเขาไม่ต้องเข้าร่วมก็ได้ แต่หลังจากที่เขามาถึงห้องประชุม ก็เอาแต่มองคุณและฟังที่คุณพูดอยู่ตลอด...เห็นได้ชัดมากว่าประธานเฟิงก็แค่ตั้งใจเข้ามาฟัง ‘การบรรยาย’ ของคุณโดยเฉพาะ”

ตอนนี้หรงฉือเป็นที่รู้จักในฝ่ายเทคนิคของเฟิงซื่อแล้ว ความจริงก็มีคนจำนวนไม่น้อยในฝ่ายเทคนิคต่างก็อยากเข้ามาฟัง ‘การบรรยาย’ ของหรงฉือ

เพียงแต่ ไม่ใช่ว่าใครอยากจะเข้ามาในห้องประชุมของพวกเขาก็สามารถเข้าได้ตามใจเท่านั้น

หรงฉือได้ยิน ก็ไม่ได้พูดอะไร

การประชุมยังคงดำเนินต่อไป

ตอนที่หรงฉือบรรยายจบไปหนึ่งรอบแล้ว เฟิงถิงเซินไม่ตั้งใจจะออกไปในทันที

เวลานี้ มีคนเหลือบมองออกไปด้านนอกผนังกระจก กระซิบพูดกับเฟิงถิงเซินว่า “ประธานเฟิง คุณหลินมาแล้วครับ”

เฟิงถิงเซินได้ยิน ก็ละสายตาที่มองหรงฉืออยู่ แล้วมองออกไปนอกห้องประชุม ตอนนี้หลินอู๋ยินอยู่ด้านนอกจริง ๆ

ในห้องประชุมก็มีคนสังเกตเห็นหลินอู๋ที่อยู่นอกห้องประชุมเช่นเดียวกัน

ตอนนี้การประชุมจบลงชั่วคราว และอยู่ในช่วงพัก พอเห็นหลินอู๋ ก็มีคนพูดเสียงเบาอย่างนินทาขึ้นมาว่า “แฟนของประธานเฟิงเข้ามาหาท่านประธานที่บริษัทอีกแล้ว”

หรงฉือได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของคนอื่น ๆ แต่ไม่ได้สนใจ

หลังเฟิงถิงเซินเห็นหลินอู๋ ก็ออกจากห้องประชุม เดินมาหาหลินอู๋แล้วพูดว่า “ซวิ่นตู้มีปัญหาไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงมาล่ะ?”