คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 477

หลินอู๋ยิ้มเล็กน้อย พูดขึ้นว่า “จัดการปัญหาเรียบร้อยแล้ว เลยเข้ามาน่ะ”

ความจริงเธอไม่ค่อยวางใจเท่าไร การประชุมยังดำเนินได้ไม่ถึงครึ่ง เธอก็ออกจากซวิ่นตู้แล้ว

เธอรู้ดีว่า หรงฉือจะเข้าร่วมงานประชุมในวันนี้ เฟิงถิงเซินไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมด้วยซ้ำ แต่เขาก็เป็นไปตามที่เธอคาดเดาไว้ ยังอุตส่าห์ลงมาจากชั้นบนเพื่อมานั่งฟังหรงฉือประชุม

พอคิดแบบนี้แล้ว เธอรู้สึกเจ็บปวดปนขมขื่น และสีหน้าก็แข็งทื่ออยู่หลายส่วน

เฟิงถิงเซินดูเวลาเล็กน้อยแล้วพูดว่า “อีกประมาณสิบนาทีผมยังมีประชุมทางวิดีโอ และกว่าจะเสร็จคงต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ คุณจะขึ้นไปนั่งรอที่ชั้นบนกับผมก่อนไหม?”

หลินอู๋ “ได้”

ตอนบ่าย หลินอู๋กลับมาถึงบ้านตระกูลหลิน คุณยายซุนเห็นเธอ ก็พูดขึ้นว่า “ทำไมกลับมาเร็วแบบนี้ล่ะ? ไม่ออกไปกินข้าวกับถิงเซินเหรอ?”

“เขายังมีงานต้องทำค่ะ”

“อย่างนั้นเหรอ”

หลินอู๋รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย หลังเธอเปลี่ยนรองเท้า อยากจะขึ้นไปพักผ่อน ซุนเยว่ชิงเห็นสีหน้าที่อยู่บนใบหน้าของเธอ ก็ถามขึ้นว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า? ช่วงนี้เห็นอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ”

หลินอู๋ชะงักไปอย่างไม่เป็นที่สังเกต ก่อนจะพูดโดยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “ไม่มีอะไรค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย”

ช่วงนี้ปัญหาภายในซวิ่นตู้เยอะจริง ๆ แถมเทคโนโลยีหลักกลับยังไม่มีความก้าวหน้าขึ้นเลย เธอจะหงุดหงิดก็เป็นเรื่องปกติ

ด้วยเหตุนี้ ซุนเยว่ชิงไม่ได้ถามอะไรมาก บอกให้คนไปตุ๋นของบำรุงให้เธอ แล้วเรียกให้เธอมากินเสียหน่อย

เจี่ยนเนี่ยนก็เลิกงานแล้ว

เห็นหลินอู๋นั่งลงข้างเธอ เธอจึงกล่าวทักทายขึ้นว่า “พี่”

หลินอู๋ตอบกลับอย่างเรียบเฉยว่า “อืม” คำหนึ่ง

“จริงด้วย” ซุนลี่เหยายังคงอารมณ์ไม่ดีอยู่ พอได้ยินแบบนี้ อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาแล้ว อดไม่ได้ที่จะพูดคล้อยตามว่า “ผู้หญิงมีความสามารถที่แข็งแกร่งแล้วยังไง? นอกจากเรื่องนี้ เธอก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกแล้ว เวลานานเข้า คุณชายตระกูลถังจะรู้สึกเบื่อหน่ายก็เป็นเรื่องที่ปกติมาก”

เดิมทีหลินอู๋แค่ฟังอย่างเบื่อหน่ายเท่านั้น

พอได้ยินแบบนี้ จู่ ๆ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นมา

ในแวดวงทางวิชาชีพ หรงฉือโดดเด่นมากจริง ๆ

แต่นอกว่าความสามารถทางวิชาชีพแล้ว ก็ไม่มีส่วนไหนของหรงฉือที่เทียบเธอได้เลย

อีกอย่าง ถึงเฟิงถิงเซินจะยังไม่รู้ว่าหรงฉือเป็นลูกศิษย์ของหนานจื้อจือ แต่ศักยภาพของหรงฉือ เขารู้ไม่น้อยเลยจริง ๆ

แต่เขาก็แค่ชื่นชมหรงฉือขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนอยู่บ้างก็เท่านั้นเอง ไม่ได้หมายความว่า...

เมื่อนึกย้อนถึงตอนเช้าที่เธอไปเฟิงซื่อ หลังเฟิงถิงเซินรู้ว่าเธอมา เขาไม่แม้แต่จะเหลียวมองหรงฉือก็พาเธอขึ้นไปชั้นบนแล้ว ความหม่นหมองที่ปกคลุมอยู่เหนือศีรษะหลินอู๋มาหลายวันพลันมลายหายไปในทันที และในที่สุดรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของเธออีกครั้ง