คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 508

หลังหรงฉือวัดอุณหภูมิเสร็จ ฝืนรออยู่นานมาก ยังไม่เห็นเฟิงถิงเซินกลับมา ไม่นานเธอก็เผลอหลับไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

พอเธอตื่นขึ้นมาอีกที ตอนลืมตาขึ้น เฟิงถิงเซินกลับยังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงนั้น

หลังเห็นเธอตื่น แล้วมองมาทางตัวเองอย่างเหม่อลอย แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้จ้องมองมาที่ตัวเอง เฟิงถิงเซินจึงลุกขึ้น เดินเข้ามาแตะหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อของเธอเล็กน้อย แล้วถามว่า “เป็นอะไรหรือเปล่า?”

พวกเขาไม่ได้สัมผัสถึงเนื้อถึงตัวกันมานานมากแล้วจริง ๆ

หรงฉือไม่คุ้นชินกับการสัมผัสของเขาสักเท่าไร

แม้จะรู้ว่าเขากำลังช่วยวัดอุณหภูมิให้เธอ แต่หรงฉือยังคงปัดมือของเขาออก แล้วส่ายหน้าโดยไร้เสียงเบา ๆ

เธอแค่แปลกใจที่เขายังอยู่ก็เท่านั้น

เธอยังคิดว่า ก่อนหน้านี้พอเขารับโทรศัพท์ก็ออกจากบ้านเดิมไปแล้วเสียอีก

เธอเริ่มเหงื่อออกไปทั้งตัวอีกครั้ง ตอนนี้จึงมีเค้าลางว่าไข้ลดลงอย่างเป็นทางการแล้ว

ร่างกายเหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัวมาก เธอจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดอีกหนึ่งรอบ หลังทานข้าว และนั่งพักครู่หนึ่งก็หลับไปอีกครั้ง

ตอนที่เธอตื่นมาอีกครั้ง ก็เป็นตอนบ่ายแล้ว

จนถึงตอนนี้ ไข้ของเธอก็ลดลงอย่างสิ้นเชิง

เวลานี้ เฟิงถิงเซินไม่อยู่ในห้องแล้ว

ภายในห้องเหลือเธออยู่คนเดียว เงียบมาก

เวลานี้ โทรศัพท์ที่เธอวางไว้ตรงหัวเตียงก็มีข้อความเข้า

เป็นข้อความที่อวี้มั่วซวินส่งมา ถามถึงสภาพร่างกายของเธอในตอนนี้

หรงฉือคุยกับอวี้มั่วซวินไม่กี่ประโยค เพราะอวี้มั่วซวินยังมีงานที่ต้องทำ พวกเขาจึงคุยกันได้ไม่มากนัก

เมื่อวางโทรศัพท์ลง ภาพรวมของห้องก็ปรากฏเข้าสู่สายตา

เฟิงถิงเซินได้ยิน กลับไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง ตอนที่เฟิงถิงเซินออกจากห้อง จึงจะพบว่าหรงฉือกำลังยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างของห้องรับแขกชั้นสอง และไม่รู้ว่ามองอะไรอยู่

เฟิงถิงเซินเดินเข้าไป

หรงฉือได้ยินเสียงฝีเท้า ละสายตา แล้วพูดกับเฟิงถิงเซินว่า “ด้านนอกรถสามารถสัญจรได้ตามปกติแล้ว ตอนนี้ฉันใกล้จะหายดีแล้ว ก็ขอตัวกลับก่อน”

พูดจบ หลังหรงฉือหยุดลงครู่หนึ่ง จึงจะพูดต่อว่า “วันนี้ขอบคุณนะ”

เฟิงถิงเซินรู้ว่าเธอกำลังพูดขอบคุณสำหรับการดูแลของเขา

เฟิงถิงเซินยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงของคุณย่าเฟิงมาจากด้านหลัง “ถิงเซิน แกดูแลคนยังไง? เสี่ยวฉือเพิ่งไข้ลด แกก็ปล่อยให้เสี่ยวฉือมายืนตากลมตรงริมหน้าต่างแล้ว? ถ้าไข้ขึ้นมาอีกครั้งจะทำยังไง?”

หรงฉือห่างจากคุณย่าเฟิงอยู่ช่วงหนึ่ง พอได้ยิน ก็เป็นคนพูดขึ้นก่อนว่า “คุณย่า หนูเกือบจะหายดีแล้ว ไข้ไม่ขึ้นมาง่าย ๆ หรอกค่ะ”

“เธอไม่รู้จักหวงแหนร่างกายของตัวเองเอาเสียเลย” ใบหน้าของคุณย่าเฟิงเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย ก่อนจะพูดว่า “ตอนนี้สีหน้ายังดูไม่ดี ยังต้องพักผ่อนให้มาก ๆ จึงจะดี ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เสี่ยวฉือเธอกลับห้องไปพักผ่อนอีกหน่อย ตื่นมาจะได้ทานอาหารเย็นพอดี”