คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 511

ทางด้านหรงฉือกับเหยียนอวิ้นจือพวกเขากำลังนั่งคุยระลึกความหลังกันอย่างสนุกสนานในห้องส่วนตัว อีกด้านหนึ่งเฟิงถิงเซินกลับเพิ่งจะถึงห้องส่วนตัวและนั่งลงได้ไม่นาน ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาแล้ว

เฟิงถิงเซินออกไปรับโทรศัพท์ด้านนอก

ส่วนหลินอู๋หยิบวารสารที่พกติดตัวออกมา พูดขึ้นว่า “ซินซิน น้าอ่านหนังสือแปบหนึ่งก่อนนะ หนูเล่นเองคนเดียวไปก่อนได้ไหม?”

“ได้ค่ะ” ถึงเฟิงจิ่งซินจะใช้ชีวิตอยู่ในประเทศเอนาวาสองปี ภาษาอังกฤษของเธอค่อนข้างดีเลยทีเดียว เมื่อเห็นหน้าปกกับชื่อของวารสารที่อยู่ในมือหลินอู๋ ก็พูดขึ้นว่า “คุณน้า วารสารเล่มนี้คุณพ่อก็มีค่ะ”

หลินอู๋รู้ว่าเฟิงถิงเซินติดตามข่าวสารล่าสุดของแวดวงเอไออย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เธอถามเมื่อสองวันก่อน ตอนนั้นเฟิงถิงเซินก็บอกว่าเขาอ่านแล้ว

ด้วยเหตุนี้ พอได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนั้น เธอก็พูดว่า “อื้ม น้ารู้”

พูดถึงเรื่องนี้ เฟิงจิ่งซินก็นึกถึงหรงฉือขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “วันนั้นคุณแม่กลับมา คุณพ่อกลัวว่าคุณแม่จะเบื่อ

เลยขึ้นไปหยิบหนังสือจากชั้นบนลงมาให้คุณแม่อ่าน คืนวันนั้น หลังจากที่เห็นคุณแม่อ่านจบแล้ว คุณพ่อยังพูดคุยถึงเนื้อหาในวารสารฉบับนี้กับคุณแม่ แถมยังคุยกันนานมากด้วยค่ะ”

เรื่องที่หรงฉือรับเชิญให้กลับไปบ้านเดิมตระกูลเฟิงเมื่อสองวันก่อน หลินอู๋ก็รู้

แต่เรื่องที่เฟิงถิงเซินกลัวว่าหรงฉือจะเบื่อ แล้วหยิบหนังสือมาให้หรงฉืออ่าน แถมยังเป็นฝ่ายคุยกับหรงฉือถึงเนื้อหาในวารสารพวกนั้น เธอกลับไม่รู้เรื่องเลย

ท่าพลิกหนังสือของหลินอู๋หยุดลง หลังจากนิ่งเงียบอยู่สองวินาทีก็ถามขึ้นว่า “คุณพ่อหนู...เป็นคนเสนอจะหยิบหนังสือลงมาให้คุณแม่หนูอ่านเหรอ?”

เมื่อก่อนเฟิงถิงเซินเย็นชาต่อหรงฉือมากแค่ไหน และชอบเมินเฉยต่อเธอมากแค่ไหน หลินอู๋รู้ดีที่สุดแล้ว

ตอนนี้พอได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ ก็นึกขึ้นได้ว่าหลังหรงฉือโชว์ความเก่งกาจอยู่ในแวดวงเอไอ ท่าทีของเฟิงถิงเซินที่มีต่อหรงฉือก็เปลี่ยนไป จากนั้นก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองจินเฉิงเมื่อสองวันก่อน สุดท้ายหลินอู๋ก็ควบคุมไม่อยู่จนสีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว

แต่เธอไม่ยอมให้เฟิงจิ่งซินเห็นมัน

เธอนิ่งเงียบไปสักพักใหญ่ ๆ หลังสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็ถามต่อว่า “บวกกับสองวันนั้น คุณพ่อหนูมักจะเป็นฝ่ายพูดคุยกับคุณแม่หนูก่อนบ่อย ๆ เลยเหรอ?”

เฟิงจิ่งซินพยักหน้า แล้วตอบกลับว่า “ใช่ค่ะ อีกอย่าง ตอนที่คุณแม่ทำงาน คุณพ่อยังตั้งใจมานั่งข้าง ๆ เพื่อดูคุณแม่ด้วยนะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินอู๋ไม่สามารถรักษาไว้ได้อีกต่อไปแล้ว น้ำเสียงก็พูดเบาจนแทบไม่ได้ยินว่า “อย่างนั้นเหรอ?”