พอได้ยินคำพูดของซุนลี่เหยา ท่าที่หลินอู๋กำลังดื่มรังนกอยู่ก็หยุดลงทันที
ไม่นาน สีหน้าของเธอก็กลับมาเป็นปกติแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ
หลินลี่ไห่ถามว่า “เสี่ยวอู๋ ถิงเซินกลับประเทศแล้วเหรอ?”
หลินอู๋ได้ยิน ขนตาก็สั่นไหวเล็กน้อย
เธอสามารถบอกว่าเธอไม่รู้ว่าเฟิงถิงเซินกลับประเทศมาแล้วได้เหรอ?
เฟิงถิงเซิน...ไม่ได้บอกเธอเลย
วันนี้เธอโทรศัพท์ไปหาเขา เขาก็ไม่รับสาย เธอยังคิดว่าเขายุ่งอยู่เสียอีก...
เธอยังไม่ได้พูดอะไร หลินลี่ไห่ก็ยิ้มแล้วพูดต่อว่า “เรื่องครั้งก่อนต้องขอบคุณถิงเซินที่ช่วยเหลือ หลายวันมานี้อยากเชิญเขามาทานข้าวที่บ้านอยู่ตลอด แต่แกบอกว่าถิงเซินไปทำงานต่างประเทศ พ่อก็เลยไม่ได้พูด ตอนนี้ในเมื่อถิงเซินกลับมาแล้ว อีกเดี๋ยวแกถามเขาหน่อยว่าว่างตอนไหน?”
คุณย่าหลินก็พยักหน้าพูดว่า “ใช่ ควรเชิญถิงเซินมาทานอาหารที่บ้านสักหนึ่งมื้อจริง ๆ”
หลินอู๋ได้สติ ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว เดี๋ยวหนูจะบอกถิงเซินให้”
หลังจากนั้น พวกเขาก็เปลี่ยนหัวข้อแล้ว
ส่วนเรื่องที่ซุนลี่เหยาเพิ่งพูดไปว่าเฟิงถิงเซินกับหรงฉือออกไปด้วยกัน ไม่มีใครในตระกูลซุนกับตระกูลหลินใส่ใจเลยสักคน
เพราะพวกเขาคิดว่าเฟิงถิงเซินในตอนนี้ยังเหมือนกับเมื่อก่อน ในสายตายังคงไม่มีหรงฉือ และคิดว่าเขาไม่มีทางชอบหรงฉือได้เด็ดขาด
ดังนั้น พอได้ยินว่าเฟิงถิงเซินกับหรงฉือออกไปด้วยกัน พวกเขาก็คิดโดยไม่รู้ตัวว่าที่พวกเขาออกไปด้วยกันเป็นเพราะเฟิงจิ่งซิน แล้วยังคิดว่าเฟิงถิงเซินรายงานเรื่องนี้กับหลินอู๋แล้วด้วย
หลินอู๋ย่อมรู้ถึงความคิดของพวกเขา
ก่อนหน้านี้เธอก็คิดแบบนี้เช่นกัน ดังนั้น เธอจึงไม่เคยสนใจหรงฉือเลย
แต่ตอนนี้...
หลินอู๋กินอะไรก็ไม่รู้รส วางตะเกียบแล้วลุกขึ้นยืนพูดว่า “หนูขึ้นไปชั้นบนก่อนนะคะ”
ซุนเยว่ชิงเห็นหลินอู๋เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก จึงตั้งใจให้คนตุ๋นอาหารบำรุงร่างกายให้เธอ พอเห็นว่าเธอแม้แต่รังนกถ้วยเล็ก ๆ ยังทานไม่หมด ก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวอู๋ กินอีกสักหน่อยดีไหม?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...