คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 527

พอได้ยินคำพูดของซุนลี่เหยา ท่าที่หลินอู๋กำลังดื่มรังนกอยู่ก็หยุดลงทันที

ไม่นาน สีหน้าของเธอก็กลับมาเป็นปกติแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ

หลินลี่ไห่ถามว่า “เสี่ยวอู๋ ถิงเซินกลับประเทศแล้วเหรอ?”

หลินอู๋ได้ยิน ขนตาก็สั่นไหวเล็กน้อย

เธอสามารถบอกว่าเธอไม่รู้ว่าเฟิงถิงเซินกลับประเทศมาแล้วได้เหรอ?

เฟิงถิงเซิน...ไม่ได้บอกเธอเลย

วันนี้เธอโทรศัพท์ไปหาเขา เขาก็ไม่รับสาย เธอยังคิดว่าเขายุ่งอยู่เสียอีก...

เธอยังไม่ได้พูดอะไร หลินลี่ไห่ก็ยิ้มแล้วพูดต่อว่า “เรื่องครั้งก่อนต้องขอบคุณถิงเซินที่ช่วยเหลือ หลายวันมานี้อยากเชิญเขามาทานข้าวที่บ้านอยู่ตลอด แต่แกบอกว่าถิงเซินไปทำงานต่างประเทศ พ่อก็เลยไม่ได้พูด ตอนนี้ในเมื่อถิงเซินกลับมาแล้ว อีกเดี๋ยวแกถามเขาหน่อยว่าว่างตอนไหน?”

คุณย่าหลินก็พยักหน้าพูดว่า “ใช่ ควรเชิญถิงเซินมาทานอาหารที่บ้านสักหนึ่งมื้อจริง ๆ”

หลินอู๋ได้สติ ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว เดี๋ยวหนูจะบอกถิงเซินให้”

หลังจากนั้น พวกเขาก็เปลี่ยนหัวข้อแล้ว

ส่วนเรื่องที่ซุนลี่เหยาเพิ่งพูดไปว่าเฟิงถิงเซินกับหรงฉือออกไปด้วยกัน ไม่มีใครในตระกูลซุนกับตระกูลหลินใส่ใจเลยสักคน

เพราะพวกเขาคิดว่าเฟิงถิงเซินในตอนนี้ยังเหมือนกับเมื่อก่อน ในสายตายังคงไม่มีหรงฉือ และคิดว่าเขาไม่มีทางชอบหรงฉือได้เด็ดขาด

ดังนั้น พอได้ยินว่าเฟิงถิงเซินกับหรงฉือออกไปด้วยกัน พวกเขาก็คิดโดยไม่รู้ตัวว่าที่พวกเขาออกไปด้วยกันเป็นเพราะเฟิงจิ่งซิน แล้วยังคิดว่าเฟิงถิงเซินรายงานเรื่องนี้กับหลินอู๋แล้วด้วย

หลินอู๋ย่อมรู้ถึงความคิดของพวกเขา

ก่อนหน้านี้เธอก็คิดแบบนี้เช่นกัน ดังนั้น เธอจึงไม่เคยสนใจหรงฉือเลย

แต่ตอนนี้...

หลินอู๋กินอะไรก็ไม่รู้รส วางตะเกียบแล้วลุกขึ้นยืนพูดว่า “หนูขึ้นไปชั้นบนก่อนนะคะ”

ซุนเยว่ชิงเห็นหลินอู๋เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก จึงตั้งใจให้คนตุ๋นอาหารบำรุงร่างกายให้เธอ พอเห็นว่าเธอแม้แต่รังนกถ้วยเล็ก ๆ ยังทานไม่หมด ก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวอู๋ กินอีกสักหน่อยดีไหม?”

กลองชุดที่อยู่ภายในร้านไม่มีป้ายราคา หรงฉือก็ไม่เข้าใจเรื่องเครื่องดนตรี แต่จากการตกแต่งโดยรอบและเนื้อสัมผัสของกลองชุดภายในร้าน กลองชุดแต่ละชุดของที่นี่ราคาจะต้องแพงมากอย่างแน่นอน

ทว่า ตอนนี้เธอกับเฟิงถิงเซินต่างไม่ขาดแคลนเงิน สามารถให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่เฟิงจิ่งซินได้ ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลเรื่องราคา

เฟิงจิ่งซินมีพลังเหลือล้น ไม่นานเธอก็วิ่งไปทั่วทั้งชั้นบนและชั้นล่างของร้าน เธอแทบจะชอบทุกชุดเลย

ตอนที่เฟิงจิ่งซินวิ่งไปวิ่งมา เฟิงถิงเซินยืนอยู่ข้าง ๆ หรงฉืออยู่ตลอด จากนั้นก็เดินตามหลังเฟิงจิ่งซินอย่างช้า ๆ

เห็นเธอดูแทบเกือบจะทั้งหมดแล้ว เขาจึงพูดว่า “ถ้าชอบก็ลองเล่นดู”

“ได้ไหมคะ?” เฟิงจิ่งซินเงยหน้าถามผู้จัดการร้าน

“ได้แน่นอนครับ”

อีกฝ่ายก็เริ่มสอนเฟิงจิ่งซินทีละขั้นตอน

หรงฉือยืนมองอยู่กับที่ เฟิงถิงเซินกลับดึงข้อมือของเธอแล้วพูดว่า “เข้ามานั่งสักพักหนึ่งก่อนเถอะ”