หรงฉือกำลังหาที่จอดรถ เพื่อดูว่าเป็นโทรศัพท์ของใคร เฟิ่งจิ่งซินก็โทรเข้ามาหาเธอแล้ว
หรงฉือเพิ่งจะรับสาย เสียงของเฟิงถิงเซินก็ดังลอดขึ้นมาจากปลายสาย “ผมเอง โทรศัพท์ผมเหมือนจะหล่นอยู่ในรถของคุณ”
หรงฉือตอบกลับเสียงเรียบว่า “เดี๋ยวฉันจะส่งตำแหน่งไปให้คุณ คุณก็เข้ามารับแล้วกัน”
“ได้”
หรงฉือหาที่จอดรถสักที่หนึ่ง หลังจากส่งตำแหน่งไปให้ไม่กี่นาที เฟิงถิงเซินจึงจะมาถึง
เฟิงจิ่งซินหลับไปแล้ว คนที่ลงจากรถจึงมีเฟิงถิงเซินแค่คนเดียว
เขารับโทรศัพท์ที่หรงฉือส่งให้แล้วพูดว่า “ขอบคุณ”
หรงฉือพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ไม่เป็นไร”
พูดจบ เลื่อนกระจกรถขึ้น กำลังจะจากไป จู่ ๆ เฟิงถิงเซินก็พูดขึ้นว่า “อีกสองวันผมยังต้องออกไปทำงานต่างเมือง แต่ว่าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”
หรงฉือชะงักไป
ช่วงทบทวนตัวเองของพวกเขาใกล้จะจบลงแล้ว
เธอรู้ว่าเขากำลังจะบอกกับเธอว่า เขาอาจกลับมาไม่ทันในวันที่ช่วงทบทวนตัวเองจบลง แต่ก็คงจะไม่ล่าช้านานเกินไป
ครั้งก่อนช่วงทบทวนตัวเองจบลง พวกเขาไม่ได้หย่ากัน พวกเขาต่างมีส่วนรับผิดชอบ ดังนั้น ตอนนี้ได้ยินเฟิงถิงเซินพูดแบบนี้ เธอก็ไม่ได้พูดอะไรที่แข็งกระด้างออกมา เพียงแค่พูดว่า “เข้าใจแล้ว”
พูดจบ เธอก็ขับรถจากไปแล้ว
เพราะครอบครัวสี่คนของหรงฉ่างเซิ่งมีนัดหมายอย่างอื่น ช่วงบ่ายของวันถัดมา หรงฉือ อวี้มั่วซวิน กับเพื่อนของเขาอีกสองคน แล้วยังมีฉู่จื่อหลานที่เพิ่งกลับมาจากการทำงานเมื่อสองวันก่อน จึงออกเดินทางไปตั้งแคมป์ด้วยกัน
เมื่อวานกู้เหยียนบอกว่าวันนี้คนที่มาตั้งแคมป์ที่นี่น่าจะเยอะ ซึ่งไม่ผิดจากที่เขาพูดไว้จริง ๆ เพราะตอนที่พวกเขามาถึง บริเวณตั้งแคมป์ก็มีเต็นท์กางอยู่เต็มไปหมด แถมยังคึกคักมากทีเดียว
กู้หยียนมาถึงก่อนพวกเขา พอเห็นว่าพวกเขามาถึงแล้ว ก็เดินเข้ามา พูดขึ้นว่า “พวกคุณมาแล้วเหรอ?”
ฉู่จื่อหลานเห็นกู้เหยียน สายตาก็เปล่งประกาย จากนั้นขยับเข้าไปที่ข้างหูหรงฉือแล้วพูดว่า “โอ้โห พี่ชายสุดหล่อ พวกเธอรู้จักกันเหรอ?”
หรงฉือพยักหน้า กำลังจะพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา “ประธานอวี้”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...