คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 542

“จริงด้วย” เซี่ยงหรูฟางก็อดไม่ได้ที่จะพูดแทรกว่า “ถ้ารออีกแค่ไม่กี่วันย่อมไม่มีปัญหา กลัวก็แต่พอเลื่อนวันออกไปแบบนี้ จะเผลอเลยช่วงตัดสินใจไปอีก หากเป็นแบบนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอวันที่พวกเขาหย่ากันไปจนถึงเมื่อไร”

เรียกได้ว่าเซี่ยงหรูฟางได้พูดแทนความรู้สึกของทุกคนในที่นี้ออกมาเลยทีเดียว

เพราะซุนเยว่ชิงก็คิดแบบนั้นเช่นกัน

ถึงอย่างไร เฟิงถิงเซินกับหรงฉือเคยพลาดช่วงตัดสินใจในการหย่ามาแล้วรอบหนึ่ง

ทว่า ซุนเยว่ชิงกังวลก็กังวล แต่กลับไม่ได้ร้อนใจอะไร พูดว่า “เอาละ ต่อไปอย่าถามคำถามพวกนี้อีก พวกเรารอผลอย่างเงียบ ๆ ดีกว่า”

ซุนลี่เหยาเบะปากพูดว่า “ก็ได้ค่ะ”

พูดจบ เธอก็ทานอาหารอย่างมีความสุขต่อแล้ว

คนอื่นก็คุยหัวข้ออื่นขึ้นมา จะเห็นได้ว่าพวกเขาไม่ได้ทุกข์ร้อนจนเกินไป เพียงเพราะช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเฟิงถิงเซินยังไม่ได้หย่ากับหรงฉือ

หลินอู๋เห็นทั้งหมดนี้อยู่ในสายตา

เธอไม่ได้พูดอะไร

เธอรู้ว่าที่ครอบครัวของเธอไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก เป็นเพราะพวกเขาไม่เคยคิดว่าเฟิงถิงเซินจะไม่อยากหย่ากับหรงฉือ

มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า เหตุผลที่หลายวันมานี้เฟิงถิงเซินไม่ได้ไปทำใบหย่ากับหรงฉือ ก็เพราะว่าตอนนี้เขาไม่อยากหย่ากับหรงฉือแล้ว

มิฉะนั้น ต่อให้เขาจะยุ่งแค่ไหน ในสถานการณ์ที่ตัวเขาก็อยู่ที่เมืองตูเฉิง จะสละเวลาสักครึ่งชั่วโมงไปรับใบหย่ากับหรงฉือมันไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไรเลย

......

สองสามวันต่อจากนั้น หรงฉือมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานตลอด

แต่ตอนที่เธอยุ่งอยู่กับงาน ก็มักจะสนใจโทรศัพท์บ่อย ๆ เพราะคิดว่าหากเฟิงถิงเซินส่งข้อความมาแล้วให้เธอไปรับใบหย่า เธอจะได้ตอบกลับเขาโดยเร็วที่สุด

“สองสัปดาห์นี้ซินซินใช้เวลาฝึกตีกลองไปไม่น้อย เธอก็มีพรสวรรค์อยู่เหมือนกัน เธออยากให้คุณเข้ามาฟังเธอตีหน่อย พอจะมีเวลาไหม?”

หรงฉือ “...”

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเฟิงถิงเซินจะโทรมาเพราะเรื่องนี้

เธอหยุดเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ฉันยังมีเรื่องต้องทำ ไว้คราวหน้าแล้วกัน”

พูดจบ กำลังคิดจะถามเขาว่าตัดสินใจได้หรือยังว่าว่างไปทำเรื่องเอกสารได้เมื่อไร แต่เธอยังไม่ทันได้พูดออกไป โทรศัพท์ของเฟิงถิงเซินก็ถูกเฟิงจิ่งซินหยิบไป เธอพูดว่า “คุณแม่ ตอนนี้คุณแม่อยู่ที่ไหน? ตอนนี้หนูฝึกได้เก่งมากจริง ๆ คุณแม่ก็เข้ามาฟังหน่อยได้ไหมคะ?”

เมื่อเห็นว่าหรงฉือไม่ได้ตอบกลับในทันที เฟิงจิ่งซินอาจจะมีลางสังหรณ์อยู่ในใจ ทันใดนั้นน้ำเสียงจึงดูหดหู่ลงหลายส่วน “คุณแม่คะ...”

หรงฉือกำโทรศัพท์แน่น หลังจากเงียบไปสองวินาที ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้นว่า “ได้ ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน?”

“หนูอยู่บ้านค่ะ” เฟิงจิ่งซินได้ยินเธอตอบตกลงแล้ว ก็ดีใจขึ้นมาในทันที พูดว่า “งั้นคุณแม่รีบมานะคะ”