คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 547

“อืม” หรงฉือถาม “ซินซินละ?”

“ลงไปเล่นที่ชั้นล่างแล้ว” เฟิงถิงเซินลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ในเมื่อคุณตื่นแล้ว งั้นตอนนี้พวกเราก็ลงไปทำไวน์องุ่นเลยไหม?”

การหมักไวน์องุ่นต้องใช้เวลาพอสมควร และขั้นตอนก็ซับซ้อนด้วย

หากพวกเขาสามคนเป็นครอบครัวทั่วไปจริง ๆ การลองพยายามทำไวน์องุ่นด้วยกันสักครั้งก็ถือว่าเป็นกระบวนการที่มีความหมายและน่าสนใจมากเลยทีเดียว

แต่เธอกับเฟิงถิงเซิน...

เธออยากจะบอกว่าไม่ทำไวน์องุ่นแล้ว

ทว่า เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เฟิงถิงเซินก็พูดว่า “ซินซินรอพวกเราไปทำไวน์องุ่นด้วยกันที่ชั้นล่าง พวกเราอย่าให้เธอรอนานเลย ลงไปชั้นล่างก่อนเถอะ”

หรงฉือหยุดฝีเท้า ไม่ได้พูดอะไร

พอถึงชั้นล่าง เฟิงจิ่งซินเห็นพวกเขาเดินลงมา ก็วิ่งเข้ามาหา กอดเอวของหรงฉือไว้ แทบรอไม่ไหวเงยหน้าขึ้นพูดว่า “ในที่สุดคุณแม่ก็ตื่นเสียที หนูเข้าใจกระบวนการทำไวน์องุ่นทั้งหมดแล้วนะคะ ตอนนี้พวกเราก็เริ่มกันเลยเถอะ!”

หรงฉือ “...”

พวกเขาเก็บองุ่นเสร็จตั้งแต่ก่อนพักกลางวันแล้ว

หลังจากล้างองุ่นเรียบร้อยแล้วก็ตากให้ผิวแห้ง จึงจะเริ่มทำได้จริง ๆ

พวกเขาเก็บองุ่นมาเยอะมาก ผู้ดูแลที่พักถามพวกเขาว่าอยากจะบรรจุขวดแบบไหน

ขวดเหล่านั้นมีทั้งเล็กและใหญ่

เฟิงถิงเซินมองไปทางหรงฉือ ความหมายคือเอาตามที่เธอว่า

หรงฉือจึงพูดว่า “แบ่งบรรจุเป็นสองขวดแล้วกันค่ะ”

เดี๋ยวตอนหลังเธอกับเฟิงถิงเซินจะได้ถือกลับไปคนละขวด

เฟิงถิงเซินยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นก็แบ่งเป็นสองขวด”

เฟิงจิ่งซินเอ่ยปากอย่างเชื่อฟัง “คุณอาเหริน สวัสดีค่ะ”

เขาเคยเจอเฟิงจิ่งซินมาก่อน แล้วรู้ด้วยว่าเธอเป็นลูกสาวของเขา

เมื่อมองดูใบหน้าของเฟิงจิ่งซินที่คล้ายกับเฟิงถิงเซินมาก เหรินจี่เฟิงยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้าพูดว่า “สวัสดีครับ”

เฟิงถิงเซินก็ไม่ได้ทักทายอะไรมาก ยิ้มแล้วพูดว่า “พวกเราขอตัวก่อน อีกเดี๋ยวหากมีเวลาค่อยมาดื่มด้วยกันสักแก้วไหม?”

จริง ๆ แล้วเหริงจี่เฟิงอยากจะถามดูสักหน่อยว่าหลินอู๋ก็มากับพวกเขาใช่ไหม

เขาอยากแวะเข้าไปทักทายหลินอู๋ด้วย

แต่เขาที่ในใจโลภอยากได้แฟนคนอื่น เมื่อเผชิญหน้ากับเฟิงถิงเซิน ถึงจะคิดถึงแค่ไหนก็ทำได้เพียงเก็บไว้ในใจ พอได้ยินเฟิงถิงเซินพูดแบบนี้ ก็ทำได้แค่ตอบว่า “ได้สิ” เท่านั้น

เฟิงถิงเซินไม่ได้พูดอะไรมาก ก็เดินกลับไปหาหรงฉือกับเฟิงจิ่งซินแล้ว

เหรินจี่เฟิงมองเฟิงถิงเซินเดินไปไกล กำลังจะชักสายตากลับ ก็มองเห็นเฟิงจิ่งซินวิ่งเข้าไปหาร่างผอมบางที่อยู่ไกล ๆ พอเห็นเงาร่างนั้น เขาก็หยุดฝีเท้าลง