บ่ายวันนั้น ตอนที่หรงฉือเพิ่งถึงบ้าน เฟิงจิ่งซินก็เพิ่งจะเลิกโรงเรียนกลับมาถึงบ้านตระกูลหรงได้ไม่นาน
หรงฉือเพิ่งเหยียบเท้าเข้าประตูใหญ่บ้านตระกูลหรง ก็ได้ยินเฟิงจิ่งซินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เห็นเธอกลับมาแล้ว เฟิงจิ่งซินก็ตะโกนเรียกอย่างดีใจว่า “คุณแม่”
พูดจบ ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ปลายสายพูดอะไร เฟิงจิ่งซินก็หยิบโทรศัพท์วิ่งเข้ามาหาเธอพูดว่า “คุณแม่ คุณพ่ออยากคุยด้วยค่ะ”
หรงฉือ “...”
เธอรับโทรศัพท์มาแนบหู ก่อนจะเอ่ยปากว่า “ฮัลโหล”
“สุขสันต์วันเกิด”
หรงฉือ “...”
หลังนิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที เธอจึงจะเอ่ยปากพูดว่า “ขอบคุณ”
ตามหลักเหตุผลแล้ว ในเวลานี้เธอควรจะพูดถึงของขวัญที่เขาส่งให้เธอเมื่อตอนเช้า แล้วกล่าวขอบคุณเขาสักหน่อย
แต่เธอถือโทรศัพท์ไว้ กลับไม่พูดถึงแม้แต่คำเดียว
เฟิงถิงเซินก็ดูเหมือนไม่คิดจะพูดถึง ราวกับของขวัญราคาแพงแบบนั้นเขาไม่ได้เป็นคนส่งให้เสียอย่างนั้น
เขาพูดว่า “ทางผมมีงานค่อนข้างเยอะ อีกสักพักถึงจะสามารถกลับไปได้”
หรงฉือเข้าใจความหมายของเขาแล้ว
เธอเม้มริมฝีปากไว้ ไม่ได้พูดอะไร
เห็นเธอไม่พูด เฟิงถิงเซินก็เอ่ยปากว่า “โกรธเหรอ?”
หรงฉือไม่ตอบ แค่ถามเสียงเรียบว่า “ยังมีธุระอย่างอื่นอีกไหม?”
เฟิงถิงเซิน “ไม่มีแล้ว”
ทันทีที่เขาพูดจบ หรงฉือก็ตัดสายโทรศัพท์อย่างฉับไว
เพียงแต่ ตอนที่จะตัดสาย เธอได้ยินเสียงหัวเราะของเฟิงถิงเซินอย่างเลือนราง
มือที่เธอถือโทรศัพท์ไว้ชะงักไปเล็กน้อย แล้วขมวดคิ้วแน่น
เรื่องที่ไม่สามารถกลับมาในเวลาอันสั้นนี้ เฟิงถิงเซินก็บอกกับเฟิงจิ่งซินแล้ว
ดังนั้น หลายวันต่อจากนี้ เฟิงจิ่งซินก็อยู่ที่บ้านตระกูลหรงโดยอัตโนมัติ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...