คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 57

พอได้รับข่าว หลายคนก็รีบตรงไปยังแถวหน้าในทันที

แต่พอพวกที่นั่งแถวหลังๆ มาถึง หนานจื้อจือก็ถูกล้อมรอบไว้ด้วยกลุ่มคนที่นั่งแถวหน้าไปแล้ว

แม้หลินอู๋จะอยู่แถวหน้า แต่เธอก็ไม่ได้พูดคุยกับหนานจื้อจือ หลินลี่หลานมองเห็นดังนั้นก็รู้สึกกระวนกระวายใจ แล้วโบกมือเรียกหลินอู๋

หลินอู๋เห็นแล้วก็เดินเข้าหา “คุณอา”

เธอเข้าใจความหมายของหลินลี่หลานดี ดังนั้นก่อนที่หลินลี่หลานจะเอ่ยอะไร เธอก็พูดขึ้นก่อนว่า “ตอนนี้รอบๆ คุณหนานเต็มไปด้วยคนใหญ่คนโต ต่อให้หนูแทรกเข้าไปได้ก็ได้พูดกับคุณหนานแค่ไม่กี่คำ ถิงเซินบอกว่าเดี๋ยวค่อยหาโอกาสคุยกับคุณหนานแบบส่วนตัวทีหลังก็เหมือนกัน”

“ก็จริง…”

จากนั้นหลินลี่หลานถึงรู้ตัวว่าเธอใจร้อนเกินไป

กลุ่มคนที่อยู่รายล้อมเฟิงถิงเซินล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลที่ปกติทำยังไงก็เข้าไม่ถึง หลินลี่หลานหวังให้หลินอู๋ได้รู้จักคนเหล่านี้มากขึ้นจึงผลักเธอเบาๆ เพื่อให้กลับไปตรงนั้น

แต่หลินอู๋ตอบกลับด้วยสีหน้านิ่งเฉยว่า “หนูรู้จักพวกเขาหมดแล้วค่ะ”

เพราะมีเฟิงถิงเซินอยู่ด้วย บรรดาผู้มีอำนาจเหล่านั้นจึงปฏิบัติต่อเธอด้วยความสุภาพมากเช่นกัน

หลินลี่หลานรู้ดีว่าเฟิงถิงเซินใส่ใจหลินอู๋อย่างมาก เมื่อได้ยินแบบนี้ เธอก็โล่งใจ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นก็ดีแล้ว”

แม้จะพูดแบบนั้น แต่หลังจากคุยกับหลินลี่หลานได้สักพัก หลินอู๋ก็กลับไปหาเฟิงถิงเซิน

ตรงนี้มีคนมากมาย คนทั่วไปกว่าจะแทรกเข้าไปได้คงไม่ง่าย

แต่ตอนนี้ ใครๆ ก็รู้ว่าเธอคือคู่ควงของเฟิงถิงเซิน เมื่อเห็นเธอเดินมา ทุกคนก็เปิดทางให้เธอเดินเข้าไป

หลังจากที่ผู้บริหารระดับสูงบางคนคุยกับหนานจื้อจือเสร็จแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เข้าไปใกล้เขาอีก แต่กลับไปรวมกลุ่มกันคุยเรื่องธุรกิจแทน

เมื่อเห็นหลินอู๋กลับมายืนข้างเฟิงถิงเซิน คนๆหนึ่งก็ยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วพูดขึ้น “คุณหลินนี่ทั้งเก่งทั้งสวยจริงๆ ถิงเซินตาถึงมาก โชคดีมากจริงๆ”

แม้ว่าบรรดาผู้บริหารระดับสูงเหล่านี้จะมีสถานะทางสังคมที่ไม่ธรรมดา แต่เวลาที่พวกเขามองคนก็ไม่ได้ตัดสินจากจากฐานะทางครอบครัวหรือตำแหน่งเพียงอย่างเดียว

ประวัติของหลินอู๋นั้นยอดเยี่ยมมากจริงๆ หน้าตาก็สวย วางตัวดีและมีน้ำใจ อีกทั้งมีนิสัยใจเย็นไม่วู่วาม

โดยรวมแล้ว เธอเป็นคนหนุ่มสาวที่โดดเด่นมากจริง

เอ่อ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายนัก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับพวกเขาเช่นกัน

นั่นไง ไม่นานหลังจากที่หนานจื้อจือเดินออกไป อวี้มั่วซวินก็ได้รับข้อความ

อวี้มั่วซวินจึงดึงหรงฉือเดินออกจากงาน

พวกเขาเดินออกจากห้องจัดแสดงไปยังลานจอดรถด้านนอก เพื่อไปพบกับหนานจื้อจือ

หนานจื้อจือกำลังถือมือถืออยู่ ดูเหมือนกำลังตอบข้อความใครบางคน

เมื่อเห็นพวกเขามาถึง เขาก็เงยหน้าขึ้น

หรงฉือหยุดชะงัก แล้วเอ่ยว่า “อาจารย์…”

หนานจื้อจือตอบกลับ “อืม”

จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ฉันดูผลิตภัณฑ์ของพวกเธอแล้ว ก็พอใช้ได้... แต่” เขากวาดมองพวกเขาทั้งสองคนอย่างเย็นชาก่อนเอ่ยต่อว่า “ผ่านมาแล้วสามปี พวกเธอยังอยู่ในระดับนี้?”