ทันใดนั้น อวี้มั่วซวินกันหรงฉือก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
อวี้มั่วซวินรีบพูดขึ้นทันทีว่า “พวกเรากำลังเตรียมผลิตภัณฑ์ใหม่อยู่ครับ คาดว่าน่าจะมีตัวอย่างออกมาในปีหน้า”
“อืม” หนานจื้อจือตอบรับเสียงเรียบ แล้วพูดเสริมอีกว่า “ไม่ต้องมาเจอฉันอีกก่อนจะทำเสร็จ”
หรงฉือ&อวี้มั่วซวิน “ครับ/ค่ะ…”
หนานจื้อจือพูดต่อ “คืนนี้ ส่งบทความแสดงความคิดเห็นหลังชมมาให้ฉัน”
หรงฉือและอวี้มั่วซวินเข้าใจในทันทีว่าบทความแสดงความคิดเห็นหลังชมที่อาจารย์หมายถึงคือบทสรุปเทคโนโลยีของผลงานในงานนิทรรศการที่พวกเขาเข้าร่วมวันนี้นั่นเอง
หรงฉือ&อวี้มั่วซวิน “ครับ/ค่ะ…”
พูดจบ อวี้มั่วซวิน ก็รีบพูดขึ้นอีกว่า “เอ่อ…อาจารย์ครับ คืนเดียว… อาจจะยากไปหน่อย”
ที่จริงไม่ใช่แค่ยากไปหน่อย แต่มันโคตรยากเลยต่างหาก
เขาพูดว่า “สักหนึ่งเดือน…ได้ไหมครับ?”
ผลิตภัณฑ์จัดแสดงมีตั้งมากมายขนาดนั้น ต้องสรุปเทคโนโลยีของแต่ละชิ้น เขาคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องเขียนเป็นหลายหมื่นหรือไม่ก็หลายแสนคำ...
จะสรุปให้ครบถ้วนภายในคืนเดียวได้ยังไง?
หนานจื้อจือไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองพวกเขา
แม้ท่าทางภายนอกของหนานจื้อจือจะดูสุภาพเรียบร้อย แต่สายตานั้น…ไม่ใช่คนธรรมดาจะทนได้ง่ายๆ
อวี้มั่วซวินสะดุ้งทันที “รับทราบครับ รับรองจะทำให้เสร็จตามคำสั่งแน่นอน!”
หรงฉือ “…”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ก็เป็นอันประกาศว่าการสนทนาระหว่างพวกเขาทั้งสองในฐานะครูและลูกศิษย์ได้จบลงแล้ว
ในเวลานี้ หนานจื้อจือหันไปมองหรงฉือ
หรงฉือตัวตรงแข็งทื่อ “อาจารย์…”
“ไปหาใครมา!”
หนานจื้อจือปรายตามองเธอพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วก็หันหลังเดินจากไป
หรงฉือถึงกับอึ้งไปชั่วครู่
อวี้มั่วซวินเอ่ยว่า “อาจารย์หมายถึงสามีคุณน่ะ”

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...