เมื่ออวี้มั่วซวินเห็นเหตุการณ์ทางฝั่งนี้ เขาก็รีบหยุดการสนทนากับประธานหยวน แล้วเดินตรงไปหาหรงฉือ
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
หรงฉือส่ายหัว
“ข้อเท้าพลิกหรือเปล่า?”
“นิดหน่อยค่ะ”
เธอค่อนข้างเจ็บข้อเท้า คงจะพลิกจริงๆ
เมื่อเห็นอวี้มั่วซวินมีท่าทีห่วงใยเธอเช่นนี้ เธอก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บปวดอยู่ลึกๆ
และเธอก็สังเกตเห็นสายตาของผู้คนรอบข้างที่มองเธอ
เธอรู้ว่าทุกคนคงคิดว่าเธอจงใจพุ่งเข้ากอดเฟิงถิงเซิน
แม้ตอนนี้จะเห็นว่าเธอบาดเจ็บ แต่ก็คงคิดว่าเธอสมควรโดนสินะ
ส่วนเฟิงถิงเซิน...
เขาไม่แม้แต่จะพยุงเธอดีๆ เลยด้วยซ้ำ ขนาดเห็นเธอล้มลง เขาก็ไม่แม้แต่จะถามสักคำว่า “เป็นอะไรไหม?”
คนเดียวที่ห่วงใยเธอจริงๆ ในตอนนี้มีเพียงอวี้มั่วซวินเท่านั้น
“ให้ผมช่วยดูให้หน่อยไหม?”
“ไม่ต้องหรอก...”
ตอนนี้มีคนอยู่ตั้งมากมาย...
แต่อวี้มั่วซวินไม่สน ช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มแล้วพาเธอออกห่างจากฝูงคนก่อนวางเธอลงบนที่นั่ง จากนั้นนั่งยองๆ ลง
ถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออก แล้วค่อยๆ ยกขาเธอขึ้นมา เมื่อเห็นว่าข้อเท้าบวมจริงๆ เขาก็สั่งให้พนักงานไปเรียกหมอมา พร้อมกับขอให้พวกเขาไปซื้อรองเท้าพื้นราบมาให้หรงฉือ
เมื่อเห็นอวี้มั่วซวินแสดงความใส่ใจต่อหรงฉืออย่างเปิดเผยขนาดนี้ หลายคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
ทันใดนั้น หลายคนก็เริ่มคิดว่าเรื่องที่หรงฉือพุ่งเข้าไปกอดเฟิงถิงเซินอะไรนั่น น่าจะเป็นเพราะทุกคนคิดมากไปเอง
เพราะดูเหมือนหรงฉือกับอวี้มั่วซวินจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก
หลินอู๋เม้มริมฝีปาก แล้วละสายตาหนี
จากนั้น เธอก็หันไปมองเฟิงถิงเซิน
เห็นเพียงว่าถึงแม้เฟิงถิงเซินจะสังเกตเห็นความสนิทสนมระหว่างหรงฉือกับอวี้มั่วซวิน แต่เขาก็ยังคงคุยกับคนอื่นอย่างไม่ใส่ใจ

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...