คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 63

เมื่ออวี้มั่วซวินเห็นเหตุการณ์ทางฝั่งนี้ เขาก็รีบหยุดการสนทนากับประธานหยวน แล้วเดินตรงไปหาหรงฉือ

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”

หรงฉือส่ายหัว

“ข้อเท้าพลิกหรือเปล่า?”

“นิดหน่อยค่ะ”

เธอค่อนข้างเจ็บข้อเท้า คงจะพลิกจริงๆ

เมื่อเห็นอวี้มั่วซวินมีท่าทีห่วงใยเธอเช่นนี้ เธอก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บปวดอยู่ลึกๆ

และเธอก็สังเกตเห็นสายตาของผู้คนรอบข้างที่มองเธอ

เธอรู้ว่าทุกคนคงคิดว่าเธอจงใจพุ่งเข้ากอดเฟิงถิงเซิน

แม้ตอนนี้จะเห็นว่าเธอบาดเจ็บ แต่ก็คงคิดว่าเธอสมควรโดนสินะ

ส่วนเฟิงถิงเซิน...

เขาไม่แม้แต่จะพยุงเธอดีๆ เลยด้วยซ้ำ ขนาดเห็นเธอล้มลง เขาก็ไม่แม้แต่จะถามสักคำว่า “เป็นอะไรไหม?”

คนเดียวที่ห่วงใยเธอจริงๆ ในตอนนี้มีเพียงอวี้มั่วซวินเท่านั้น

“ให้ผมช่วยดูให้หน่อยไหม?”

“ไม่ต้องหรอก...”

ตอนนี้มีคนอยู่ตั้งมากมาย...

แต่อวี้มั่วซวินไม่สน ช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มแล้วพาเธอออกห่างจากฝูงคนก่อนวางเธอลงบนที่นั่ง จากนั้นนั่งยองๆ ลง

ถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออก แล้วค่อยๆ ยกขาเธอขึ้นมา เมื่อเห็นว่าข้อเท้าบวมจริงๆ เขาก็สั่งให้พนักงานไปเรียกหมอมา พร้อมกับขอให้พวกเขาไปซื้อรองเท้าพื้นราบมาให้หรงฉือ

เมื่อเห็นอวี้มั่วซวินแสดงความใส่ใจต่อหรงฉืออย่างเปิดเผยขนาดนี้ หลายคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

ทันใดนั้น หลายคนก็เริ่มคิดว่าเรื่องที่หรงฉือพุ่งเข้าไปกอดเฟิงถิงเซินอะไรนั่น น่าจะเป็นเพราะทุกคนคิดมากไปเอง

เพราะดูเหมือนหรงฉือกับอวี้มั่วซวินจะมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก

หลินอู๋เม้มริมฝีปาก แล้วละสายตาหนี

จากนั้น เธอก็หันไปมองเฟิงถิงเซิน

เห็นเพียงว่าถึงแม้เฟิงถิงเซินจะสังเกตเห็นความสนิทสนมระหว่างหรงฉือกับอวี้มั่วซวิน แต่เขาก็ยังคงคุยกับคนอื่นอย่างไม่ใส่ใจ

อวี้มั่วซวินบอกกล่าวคนอื่นๆ สักเล็กน้อย แล้วพาหรงฉือกลับไปส่งก่อน

หลังจากพวกเขาออกไป คนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยแยกย้าย

.....................

เมื่อส่งหรงฉือถึงบ้านแล้ว อวี้มั่วซวินก็มีธุระต่อ ไม่นานเขาก็ออกไป

หรงฉือยุ่งวุ่นวายมาทั้งวันก็รู้สึกเหนื่อย และอยากพักผ่อนสักหน่อย แต่เดี๋ยวรอให้อวี้มั่วซวินคุยงานเสร็จ ก็จะคุยกับเขาเรื่อง “การบ้าน” ที่อาจารย์มอบหมายให้พวกเขา

เธอวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ขณะกำลังจะงีบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และพบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

เธอลังเลชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็กดรับสาย “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใครโทรมาคะ?”

“เฮ่อฉางปั่ว”

หรงฉืออึ้งไปชั่วขณะ แล้วลุกขึ้นจากเตียงทันที “คุณเฮ่อ?”

พูดตามตรง วันนี้เธอยุ่งมากจริงๆ ถ้าเฮ่อฉางปั่วไม่ติดต่อมา เธอคงลืมเรื่องเช้าวันนี้ไปแล้วจริงๆ

“ผมให้คนช่วยจัดการรถของคุณเรียบร้อยแล้ว เย็นสักหน่อยคุณก็สามารถมารับรถได้เลย” เฮ่อฉางปั่วพูดต่ออีกโดยไม่รอให้หรงฉือพูดอะไร “ถ้าคุณติดธุระ ผมจะให้คนขับรถไปส่งให้ก็ได้”