คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 64

หรงฉือตอบปฏิเสธโดยสัญชาตญาณว่า “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันจะไปรับรถเอง”

เธอปฏิเสธอย่างชัดเจนและเด็ดขาด ซึ่งทำให้ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

หรงฉือเอ่ยว่า “คุณเฮ่อ?”

“โอเค เดี๋ยวผมจะส่งข้อมูลติดต่อของอู่ซ่อมรถไปให้คุณ”

“โอเค ขอบคุณมากนะคะ”

แล้วเฮ่อฉางปั่วก็วางสายโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

ข้อเท้าของหรงฉือเจ็บขนาดนี้ แน่นอนว่าเธอไม่สามารถไปรับรถเองได้

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วก็ขอให้อวี้มั่วซวินช่วย

อวี้มั่วซวินตอบตกลงว่าจะไปเอารถให้เธอหลังจากเสร็จงาน

ตอนเย็น หรงฉือสั่งอาหารมากิน พอเพิ่งกินเสร็จ เฟิงจิ่งซินก็โทรมาถามว่าเธอจะกลับบ้านตอนไหน

หรงฉือตอบตรงๆ ว่า “แม่ข้อเท้าพลิก เดินลำบาก ตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ข้างนอก ยังไม่กลับบ้าน หนูรีบเข้านอนเร็วหน่อยนะ”

เมื่อเฟิงจิ่งซินได้ยินแบบนั้นก็รีบถาม “หา? ขาของคุณแม่บาดเจ็บเหรอคะ? ร้ายแรงไหม? เจ็บไหมคะ?”

“เจ็บจ้ะ แต่ไม่หนักมาก อีกไม่กี่วันก็คงหาย”

“โอเคค่ะ”

พอได้ยินหรงฉือพูดแบบนั้น เฟิงจิ่งซินก็โล่งใจขึ้น แล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า “แล้วตอนนี้คุณแม่อยู่ที่ไหนเหรอคะ? เดี๋ยวคุณพ่อกลับมาแล้ว หนูจะชวนคุณพ่อหาเวลาไปเยี่ยมคุณแม่พรุ่งนี้นะคะ”

หรงฉือฟังแล้วก็พูดตรงๆ ว่า “ไม่ต้องหรอกจ้ะ แม่ดูแลตัวเองได้ หนูตั้งใจเรียนเถอะ”

“ก็ได้ค่ะ...”

หลังจากคุยกันต่อสักพัก ทั้งคู่ก็วางสาย

ไม่นาน เฟิงถิงเซินก็กลับมาถึงบ้าน

เฟิงจิ่งซินเห็นแล้วก็รีบเรียก “คุณพ่อ” ก่อนที่เฟิงถิงเซินจะพูดอะไร เธอก็รีบบอกว่า “คุณพ่อคะ คุณแม่เท้าเจ็บนะ ตอนนี้กำลังพักรักษาตัวอยู่ข้างนอก!”

เฟิงถิงเซินตอบ “อืม” คำหนึ่ง จากนั้นถอดเสื้อสูทที่ตัดจากเนื้อผ้าชั้นดีเยี่ยมออกยื่นให้พ่อบ้าน แล้วพูดว่า “พ่อรู้แล้ว”

“หา?” เฟิงจิ่งซินเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ “คุณพ่อรู้ได้ยังไงคะ? คุณแม่เป็นคนบอกเหรอ?”

เฟิงถิงเซินนั่งลง รับแก้วน้ำจากป้าหลิวแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ พ่อเห็นกับตา”

“เห็นกับตา?” เฟิงจิ่งซินอึ้ง “คุณพ่อก็อยู่ด้วยตอนคุณแม่บาดเจ็บเหรอคะ?”

“อืม”

เฟิงจิ่งซินเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ พูดว่า “อ๋อ ใช่ คุณแม่ทำงานที่บริษัทคุณพ่อ คุณพ่อก็เลยเห็นตอนคุณแม่บาดเจ็บใช่ไหมคะ?”

“ไม่ใช่” เฟิงถิงเซินพูดเสียงเรียบ “ตอนนี้แม่ไม่ได้ทำงานที่บริษัทพ่อแล้ว”

เธอคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” อวี้มั่วซวินถามเมื่อเห็นสีหน้าเธอเปลี่ยนไป

หรงฉือส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”

“งั้นมาเริ่มทำ ‘การบ้าน’ กันเถอะ ทำเสร็จผมจะได้กลับไปพัก วันนี้ยุ่งทั้งวัน เหนื่อยแทบแย่แล้ว!”

การบ้านที่เขาพูด แน่นอนว่าเป็นบทความแสดงความคิดเห็นหลังชมผลิตภัณฑ์ที่หนานจื้อจือมอบหมายให้พวกเขาเมื่อเช้านี้

หรงฉือตอบว่า “โอเคค่ะ”

แต่หรงฉือยังคิดถึงเรื่องค่าซ่อมรถจึงพูดว่า “เดี๋ยวฉันขอโทรศัพท์ก่อน”

“อืม”

หรงฉือหยิบมือถือขึ้นมา แล้วโทรหาเฮ่อฉางปั่วทันที

ฝั่งนั้นรับสายแทบจะทันที “ฮัลโหล”

“คุณเฮ่อคะ ฉันเอง หรงฉือ”

เฮ่อฉางปั่วเอ่ยว่า “ผมรู้ มีอะไรเหรอ?”

หรงฉือพูดว่า “คืออย่างนี้ ฉันได้รถคืนมาแล้วนะคะ ขอถามว่าคุณเป็นคนจ่ายค่าซ่อมรถให้ฉันใช่ไหมคะ? รวมทั้งหมดเท่าไหร่? ฉันจะได้โอนเงินคืนให้คุณเดี๋ยวนี้”