คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 643

เซี่ยงหรูฟางกลับนึกอะไรขึ้นมาได้ พูดว่า “จับปลาสองมือไม่ได้หรอก หรงฉือจะครอบครองทั้งถิงเซินและอวี้มั่วซวินได้ตลอดเลยอย่างนั้นเหรอ? เธอจะต้องเลือกคนใดคนหนึ่งระหว่างพวกเขา ถ้าเพื่อทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับถิงเซิน เลยจงใจยื้อถิงเซินไว้และไม่แต่งงานกับอวี้มั่วซวิน หากเธอจัดการได้ไม่ดี สุดท้ายก็อาจไม่ได้ใครเลย”

“ดังนั้น เรื่องหย่าของเธอกับถิงเซิน เธอคงไม่ยืดเยื้อไว้นานเกินไปแน่ ๆ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องร้อนใจจนเกินไป”

ซุนลี่เหยาดวงตาเปล่งประกาย “จริงด้วยค่ะ อย่าคิดว่าตอนนี้พี่เขยกับอวี้มั่วซวินดูเหมือนจะชอบเธอมาก ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งพวกเขาจะเบื่อเธอ และไม่ชอบเธอแล้วหรือเปล่า”

จริง ๆ เรื่องนี้ก็มีความเป็นไปได้

แต่ก็พูดยากมาก

หากทางเฟิงถิงเซินไม่คิดจะปล่อยวางล่ะ?

ข้อสมมุติฐานเหล่านี้ของซุนลี่เหยาและคนอื่น ๆ ล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่าหรงฉือกับอวี้มั่วซวินเป็นคู่รักกัน

แต่หลินอู๋รู้ดีว่า ระหว่างหรงฉือกับอวี้มั่วซวินไม่ใช่ความรักเลย

ดังนั้น หากเฟิงถิงเซินไม่อยากหย่ากับหรงฉือ และหรงฉือในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ชอบใคร เช่นนั้นระหว่างเฟิงถิงเซินกับหรงฉือก็มีความเป็นไปได้มากว่าจะคืนดีกัน

หลังจากนั้น เซี่ยงหรูฟางกับคนอื่น ๆ ก็คุยกันสักพักหนึ่ง โดยสรุปคือ ไม่ว่าจะอย่างไร ระหว่างหลินอู๋กับเฟิงถิงเซินยังมีโอกาสอยู่

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไร เฟิงถิงเซินก็ยังไม่ได้เป็นฝ่ายบอกเลิกเธอก่อน

หากมีวันหนึ่ง จู่ ๆ เฟิงถิงเซินได้สติขึ้นมา แล้วรู้สึกว่าเธอดีกว่าและเหมาะสมกับเขามากกว่าล่ะ?

สำหรับเฟิงถิงเซิน เธอไม่มีทางปล่อยมือไปง่าย ๆ เด็ดขาด

หลินอู๋ก็คิดแบบนี้เช่นกัน

สำหรับเฟิงถิงเซิน เธอ...

ไม่มีทางปล่อยมือไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน

พอคิดแบบนี้ เมื่อขึ้นรถแล้ว เธอก็โทรศัพท์ไปหาเฟิงถิงเซิน

โทรติดแล้ว แต่ไม่มีคนรับ

อีกอย่าง ไม่รู้ว่าเพราะไม่เห็นสายเรียกเข้าของเธอ หรือว่าเฟิงถิงเซินไม่คิดจะโทรกลับ จนกระทั่งตอนเย็น ทางเฟิงถิงเซินก็ไม่ได้ติดต่อหาเธอ

หลังจากวางสาย เฟิงจิ่งซินก็ให้พ่อบ้านทำแผนการเที่ยวสำหรับวันพรุ่งนี้เป็นเพื่อนเธอ

ตอนเย็น หลังจากเฟิงถิงเซินกลับถึงบ้าน เธอก็บอกเรื่องที่เธอกับหลินอู๋จะออกไปเที่ยวให้เฟิงถิงเซินฟัง

เฟิงถิงเซินได้ยิน ก็ยิ้มเล็กน้อย “โอเค พ่อรู้แล้ว งั้นพรุ่งนี้พวกหนูก็ไปเที่ยวกันให้สนุก มีอะไรก็โทรหาพ่อ”

“ค่ะ!”

เมื่อพูดกับเฟิงถิงเซินเสร็จ เฟิงจิ่งซินกำลังจะติดต่อหาหลินอู๋ เพื่อบอกให้เธอรู้ว่าพรุ่งนี้อยากออกไปเที่ยวที่ไหน หลินอู๋ก็โทรมาหาเธอก่อนหนึ่งก้าว “ซินซิน เรื่องที่พวกเราจะออกไปเที่ยววันพรุ่งนี้ บอกกับคุณพ่อหนูแล้วใช่ไหม?”

“บอกแล้วค่ะ เพิ่งบอกกับคุณพ่อไป คุณพ่อบอกให้พวกเราเที่ยวให้สนุก”

รอยยิ้มของหลินอู๋ชะงักเล็กน้อย “อย่างนั้นเหรอ...พูดแบบนี้ คุณพ่อหนูไม่ไปด้วยใช่ไหม?”

เฟิงจิ่งซินพูดว่า “คุณพ่อบอกว่าให้พวกเราไป แล้วยังบอกอีกว่าถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้โทรหาเขา น่าจะหมายความว่าไม่ไปล่ะมั้งคะ”

หลินอู๋หลุบตาลง “อย่างนั้นเหรอ...”