วันรุ่งขึ้น
หลินอู๋ก็พาเฟิงจิ่งซินออกไปเที่ยว
สถานที่ที่พวกเขาไปเที่ยวกันล้วนเป็นที่ที่เฟิงจิ่งซินอยากไป เฟิงจิ่งซินเที่ยวอยากมีความสุขมาก
ถึงช่วงพลบค่ำ หลินอู๋ถามว่า “ซินซิน ตอนเย็นที่นี่จะมีงานเลี้ยงรอบกองไฟ พรุ่งนี้เช้าก็ยังมีกิจกรรมอย่างอื่นอีก คืนนี้อยากอยู่ค้างที่นี่สักคืนไหม?”
เพราะเฟิงถิงเซินกับหรงฉือไม่มีเวลาเที่ยวกับเธอ เฟิงจิ่งซินรู้สึกเบื่อหน่ายจริง ๆ พอได้ยินหลินอู๋พูดแบบนี้ เธอก็พยักหน้าทันที “ดีเลยค่ะ”
“โอเค งั้นน้าบอกกับคุณพ่อหนูให้นะ”
“ค่ะ”
หลินอู๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เดิมทีคิดจะโทรหาเฟิงถิงเซิน แต่ตอนที่จะกดโทรออก กลับเปลี่ยนเป็นส่งข้อความแทน
ข้อความไม่นานก็ส่งออกไปแล้ว
ระยะนี้เฟิงถิงเซินไม่ค่อยรับโทรศัพท์เธอเลย เธอส่งข้อความหาเขา เขาก็ตอบกลับน้อยมาก ต่อให้ตอบกลับ ก็ผ่านไปนานมากกว่าจะตอบกลับเธอ
ครั้งนี้เธอนึกว่าก็เหมือนกัน
แต่ทว่า สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ ครั้งนี้เธอส่งข้อความออกไปได้ไม่นาน เฟิงถิงเซินก็ตอบกลับข้อความเข้ามาแล้ว [โอเค ผมเข้าใจแล้ว ลำบากคุณแล้ว]
หลินอู๋เห็นข้อความที่เฟิงถิงเซินส่งมา ก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ส่งข้อความไปหาเฟิงถิงเซินอีกว่า [ยังยุ่งอยู่เหรอ?]
ครั้งนี้ ทางเฟิงถิงเซินกลับผ่านไปสักพักหนึ่งจึงจะตอบกลับข้อความเธอ [อืม]
หลินอู๋เห็นข้อความตอบกลับของเขา และเห็นว่าเขาไม่ได้ถามว่าวันนี้เธอกับเฟิงจิ่งซินไปเที่ยวกันที่ไหน หรือถามพวกเธอว่าเที่ยวสนุกหรือเปล่าด้วยซ้ำ เธอจึงรู้ว่าแม้เฟิงถิงเซินจะตอบกลับข้อความเธอ แต่เธอก็ยังสัมผัสถึงความไม่ใส่ใจและเย็นชาของเขา
จริง ๆ เธออยากถามเขาว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นว่างไหม แต่เธอไม่ได้ส่งออกไป กลับพูดว่า [ฉันกับซินซินไปทานข้าวก่อนนะ]

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
7เหรียญ อ่านได้กี่ตอน...
จะมีลงต่อมั้ยค่ะ...
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...