คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 662

หลังจากงานเลี้ยงอาหารค่ำของเฮ่อซื่อกรุ๊ปจบลง หรงฉือกับอวี้มั่วซวินก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

ช่วงสองวันนี้เฟิงจิ่งซินอยู่ที่บ้านตระกูลหรง พอรู้ว่าในที่สุดเธอก็จะได้หยุดแล้ว พูดด้วยความดีใจว่า “คุณแม่ ในที่สุดคุณแม่ก็หยุดแล้ว พรุ่งนี้ไปเที่ยวกับหนูได้ไหมคะ?”

หรงฉือลูบศีรษะของเธอเบา ๆ “ซินซินอยากไปเที่ยวที่ไหน?”

เฟิงจิ่งซิน “หนูขอคิดดูก่อน คิดได้แล้วจะบอกคุณแม่ค่ะ”

หรงฉือ “จ้ะ”

วันรุ่งขึ้น หรงฉือพาเฟิงจิ่งซินไปเที่ยวข้างนอก แต่เพิ่งจะออกจากบ้านได้ไม่นาน เฟิงจิ่งซินก็ได้รับสายของเฟิงถิงเซิน บอกว่าพรุ่งนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว ให้เธออย่างช้าที่สุดก็ต้องกลับบ้านคืนนี้

เฟิงจิ่งซิน “รู้แล้วค่ะ คืนนี้หนูจะกลับไปพร้อมกับคุณแม่ ใช่ไหมคะคุณแม่?”

หรงฉือไม่อยากกลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านตระกูลเฟิงเลย

แต่เธอตอบตกลงเฟิงจิ่งซินไปแล้วจริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ระยะนี้เฟิงจิ่งซินอยู่บ้านตระกูลหรง ก็เพราะอยากรอให้เธอทำธุระเสร็จ แล้วค่อยกลับบ้านกับเธอ

หลังจากที่เฟิงจิ่งซินวางสาย สบโอกาสตอนที่เฟิงจิ่งซินเผลอ หรงฉือก็ส่งข้อความหาเฟิงถิงเซิน [คุณช่วยเกลี้ยกล่อมซินซินหน่อยได้ไหม?]

เธอไม่ได้บอกรายละเอียดว่าให้เฟิงถิงเซินเกลี้ยกล่อมเฟิงจิ่งซินเรื่องอะไร แต่เธอเชื่อว่าหลังจากที่เฟิงถิงเซินเห็นข้อความ เขาจะต้องเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดแน่

แต่หลังจากที่เธอส่งข้อความออกไป นานมากกว่าเฟิงถิงเซินจะตอบกลับเธอ [เกลี้ยกล่อมยาก]

หรงฉือขมวดคิ้วขึ้นมา

และไม่ได้ส่งข้อความหาเฟิงถิงเซินอีก

เธอไม่อยากไปฉลองตรุษจีนที่บ้านตระกูลเฟิงจริง ๆ เธอมองเฟิงจิ่งซิน หลังจากที่ลังเลอยู่สักพักหนึ่งยังคงพูดว่า “ซินซิน แม่อยากอยู่ฉลองตรุษจีนกับคุณยายทวดหนู หนูอยากไปกับแม่ไหม?”

“คะ?”

หรงฉือพูดอีกว่า “พรุ่งนี้แม่อยากทำอาหารให้คุณยายหนูด้วยตัวเอง แล้วส่งไปให้คุณยายหนูที่โรงพยาบาล...”

ในความคิดของเฟิงจิ่งซิน หรงฉือไม่ได้กลับไปที่บ้านพวกเขานานมาก ๆ แล้ว

เฟิงจิ่งซินคาดหวังมากจริง ๆ ว่าหรงฉือจะสามารถกลับบ้านได้

ก่อนหน้านี้หรงฉือบอกว่าเธอยุ่ง ไม่มีเวลากลับไป เธอเข้าใจมากแล้ว

เฟิงจิ่งซินเช็ดน้ำตา หันกลับไปมองหรงฉือที่อยู่ด้านหลังเธอ ก็ยิ่งน้อยใจ น้ำตาไหลหนักขึ้นกว่าเดิมอีก “หนูเปล่า...”

เห็นได้ชัดว่าคุณแม่ไม่รักษาคำพูด

คุณแม่ทำให้เธอโกรธ

เฟิงถิงเซินพูดว่า “ส่งโทรศัพท์ให้คุณแม่หนู”

เฟิงจิ่งซินหยุดฝีเท้า หันกลับไปส่งโทรศัพท์ให้หรงฉือ พอหรงฉือรับไป ตอนที่เอื้อมมือจะลูบหน้าเธอ เธอกลับเบือนหน้าหนี

หรงฉือชะงักไปเล็กน้อย และรับโทรศัพท์มา “ฮัลโหล”

เฟิงถิงเซิน “ผมจะปลอบเธอให้ดีเอง ไม่ต้องเป็นห่วง”

หรงฉืออึ้งไป พอได้ยินเฟิงถิงเซินพูดแบบนี้ เธอก็เข้าใจแล้ว ว่าแม้เฟิงจิ่งซินจะยังไม่ได้บอกอะไรกับเฟิงถิงเซิน แต่เฟิงถิงเซินก็เดาสาเหตุที่เธอร้องไห้ออกแล้ว

เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูดว่า “โอเค”