คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 663

หลังจากวางสายแล้ว เฟิงจิ่งซินถือโทรศัพท์ก็ขึ้นรถไป หรงฉือมองแผ่นหลังของเธอ อยากจะเอ่ยปากเรียกเธอ และอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ลังเลอยู่ สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไร

เฟิงจิ่งซินเห็นแบบนั้น ก็ยิ่งสะอื้นหนักขึ้น น้ำตาไหลไม่หยุด ขณะร้องไห้ก็บอกให้คนขับออกรถ

จนกระทั่งกลับถึงบ้านเดิม น้ำตาบนใบหน้าของเธอยังไม่แห้ง

ดูเหมือนเธอจะไม่ร้องไห้อีกต่อไปแล้ว แต่ทั้งคนกลับดูหม่นหมองมากและไม่ร่าเริงเลย

เฟิงถิงเซินได้ยินเสียงเครื่องยนต์จึงออกจากห้องโถงใหญ่มารอรับเธอ พอเห็นเธอร้องไห้จนเหม่อลอยไป ก็ก้มตัวอุ้มเธอขึ้นมา ลูบใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เอ่ยปากพูดว่า “โกรธคุณแม่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เดิมทีเฟิงจิ่งซินหยุดร้องไปแล้ว แต่พอได้ยินเขาพูดถึงหรงฉือ เธอก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

อีกทั้งยังเป็นการหลั่งน้ำตาเงียบ ๆ เท่านั้น

เธอเงยหน้าขึ้นเช็ดน้ำตาไปด้วย และพูดไปด้วยว่า “หนู หนูไม่ได้โกรธคุณแม่ หนู หนูก็แค่...”

เฟิงถิงเซิน “ก็แค่อะไร?”

เฟิงจิ่งซินเบือนใบหน้าเล็กหนี เบะปากร้องไห้ “คุณแม่ คุณแม่ไม่รักหนู ในใจของคุณแม่ ทุกอย่างล้วนสำคัญมากกว่าหนู...”

ดังนั้น เธอจึงมักจะให้ความสำคัญกับเรื่องอื่น ๆ มาไว้เหนือเธอเสมอ

ถึงได้พูดแล้วไม่เป็นคำพูด

เธอไม่ได้โกรธแม่จริง ๆ

เมื่อเทียบกับการโกรธแม่แล้ว เธอเสียใจมากกว่า เสียใจที่แท้จริงแล้วในใจของแม่ เธอไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

เฟิงถิงเซินฟังจนเข้าใจแล้ว

เขาอุ้มเธอเข้าบ้านไปด้วย และพูดปลอบไปด้วยว่า “คุณแม่หนูไม่ใช่ไม่สนใจหนู คุณแม่หนูก็มีเรื่องที่ต้องทำเหมือนกัน”

“ถ้าหนูอยากฉลองปีใหม่กับคุณแม่ พรุ่งนี้หรือวันมะรืน พวกเราค่อยเข้าไปบ้านคุณยายทวดหนูและฉลองปีใหม่กับพวกเขาด้วยกันก็ได้นี่?”

เสียงสะอื้นของเฟิงจิ่งซินหยุดลงแล้ว “คุณพ่อก็จะไปด้วยเหรอคะ?”

เฟิงถิงเซิน “อื้ม”

ชั่วขณะนั้นเฟิงจิ่งซินก็เงียบไป

เธอตอบกลับข้อความอย่างรวดเร็ว [โอเค]

จากนั้น เธอก็โทรศัพท์หาเฟิงจิ่งซิน

เฟิงจิ่งซินอารมณ์ดีขึ้นแล้ว พอเห็นหรงฉือเป็นฝ่ายโทรมาหาเธอ อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นไปอีกเล็กน้อย

ผ่านไปสักพักเธอจึงจะรับสาย “ฮัลโหล...”

“ซินซิน...”

หรงฉือถือโทรศัพท์ หยุดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นว่า “ยังโกรธแม่อยู่เหรอ?”

เฟิงจิ่งซินเบือนหน้าหนี อยากจะพูดว่าใช่ แต่คิดอีกทีก็กลัวว่าหรงฉือจะเสียใจ จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่เบามากว่า “นิดหน่อยค่ะ...”

หรงฉือ “ครั้งนี้แม่ไม่ดีเอง”

เฟิงจิ่งซินได้ยินถึงตรงนี้ก็ใจอ่อนเล็กน้อย แต่เธอยังเสียใจอยู่บ้าง พูดขึ้นว่า “งั้น...ต่อไปคุณแม่อย่าพูดแล้วไม่เป็นคำพูดเหมือนอย่างตอนนี้อีก เข้าใจไหมคะ?”

หรงฉือ “...จ้ะ แม่เข้าใจแล้ว”