คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 664

ในที่สุดเฟิงจิ่งซินก็อารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว

เธอพูดว่า “งั้น...พรุ่งนี้หนูอยากไปฉลองปีใหม่ด้วยกันกับคุณแม่และคุณยายทวดค่ะ”

หรงฉือ “โอเคจ้ะ”

เธออยากฉลอง หรงฉือย่อมดีใจอยู่แล้ว “พรุ่งนี้อยากทานอะไร? แม่ทำให้หนูทานดีไหม?”

เฟิงจิ่งซินบอกชื่อเมนูอาหารหลายอย่างติด ๆ กัน หรงฉือก็ตอบรับทุกคำ

หรงฉือกับเฟิงจิ่งซินคุยกันอีกสักพัก ก่อนจะวางสายไป

วันรุ่งขึ้น

หรงฉือตื่นแต่เช้าก็ออกไปซื้อผักกับลุงและป้าสะใภ้แล้ว

หลังซื้อผักเสร็จกลับมา หรงฉือกำลังห่อเกี๊ยวอยู่ในห้องครัวกับป้าสะใภ้ ด้านนอกก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังมา

เหอหมิงเสว่ยิ้ม “ซินซินน่าจะมาแล้ว”

หรงฉือพยักหน้า หลังจากห่อเกี๊ยวที่อยู่ในมือเสร็จก็ล้างมือแล้วออกจากห้องครัวไป

เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องครัว ก็เห็นเฟิงถิงเซินที่หน้าประตู เธอชะงักไปเล็กน้อย

เฟิงจิ่งซินวิ่งเข้ามา “คุณแม่ พวกเรามาแล้วค่ะ”

หรงฉือได้สติกลับมา พยักหน้าเล็กน้อย สายตาก็หยุดอยู่ที่เฟิงถิงเซินอีกครั้ง

คนอื่น ๆ ในตระกูลหรงเห็นเฟิงถิงเซินก็ตกใจมากเช่นกัน

หลังจากได้สติ ก็ลุกขึ้นเชิญเขาเข้ามาในบ้านอย่างสุภาพ

เฟิงถิงเซินเอาของขวัญมาเยอะมาก วางจนเต็มโต๊ะน้ำชาที่ห้องรับแขกไปหมด

เมื่อเห็นของขวัญเยอะแบบนี้ คนตระกูลหรงก็รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย “มาก็มาสิ ทำไมยังเอาของมาเยอะขนาดนี้อีก?”

เฟิงถิงเซินนั่งลง “เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ”

หลังจากที่หรงฉือได้สติกลับมา ก็ไปรินน้ำให้เฟิงถิงเซินหนึ่งแก้ว

เฟิงถิงเซินรับมา “ขอบคุณ”

เห็นเธอผูกผ้ากันเปื้อนอยู่ที่เอว บนผ้ากันเปื้อนมีแป้งติดอยู่นิดหน่อย เขาถามอีกว่า “กำลังทำเกี๊ยวอยู่เหรอ?”

หรงฉือ “อืม”

เฟิงจิ่งซินพูดแทรก “เป็นไส้ไข่กับวุ้นเส้นที่หนูชอบทานใช่ไหมคะ?”

เฟิงถิงเซินวางถ้วยชาลง “รบกวนแล้ว”

หรงฉือรู้ตัวทันทีว่า ที่เฟิงถิงเซินทำแบบนี้คงเพื่อเฟิงจิ่งซิน

คนอื่น ๆ ในตระกูลหรงไม่ได้ยินข่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่างเฟิงถิงเซินกับหรงฉือจะมีความคืบหน้าอะไร แต่เรื่องที่พวกเขาเลื่อนการหย่าออกไปเพื่อเฟิงจิ่งซิน พวกเขากลับรู้กันอยู่แล้ว

ในสถานการณ์แบบนี้ พวกเขาก็เข้าใจขึ้นมาว่า ที่เฟิงถิงเซินทำแบบนี้ทั้งหมดก็เพื่อเฟิงจิ่งซิน

ในเมื่อทำเพื่อลูก พวกเขาย่อมต้อนรับเขาด้วยความสุภาพอยู่แล้ว

หรงฉือลุกขึ้น “พวกคุณคุยกันไปนะคะ ฉันไปดูที่ครัวก่อนสักครู่”

เฟิงถิงเซิน “ต้องการความช่วยเหลือไหม?”

เฟิงถิงเซินทำอาหารไม่เป็นเลย

หรงฉือรู้ว่าเขาแค่รู้สึกเกรงใจเท่านั้น

เธอพูดว่า “ไม่เป็นไร พวกเราทำกันไหว คุณนั่งเถอะ แต่พวกเราคงทำเสร็จไม่เร็วขนาดนั้น”

เฟิงถิงเซิน “ไม่เป็นไร ผมกับซินซินทานอาหารเช้ามาแล้ว ยังไม่หิว”

หรงฉือ “...โอเค”