คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 667

ความจริงพิสูจน์แล้ว เธอไม่ได้เดาผิด

หลังจากนั้น เธอก็ไม่ได้ส่งข้อความหาเฟิงถิงเซินอีก

……

หรงสวินสองพี่น้องกับเพื่อนร่วมชั้นมีนัดกัน หลังทานอาหารค่ำส่งท้ายปีเสร็จก็ออกไปข้างนอกแล้ว

เฟิงจิ่งซินก็อยากออกไปเที่ยว ตอนแรกเธอยังคิดไม่ออกว่าอยากไปเที่ยวที่ไหน จนกระทั่งทานอาหารเสร็จ เห็นในโทรทัศน์บนถนนมีพ่อแม่จำนวนมากพาลูก ๆ ออกไปเดินเล่นข้างนอก เห็นข้างนอกคึกคักขนาดนั้น และมีของเล่นน่าสนุกมากมาย ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายทันที

“ช่วงปีใหม่ข้างนอกดูเหมือนจะคึกคักกว่าปกติมาก หนูเหมือนจะไม่เคยออกไปเที่ยวข้างนอกกับคุณพ่อคุณแม่ในช่วงปีใหม่เลย หนูอยากออกไปเที่ยวค่ะ”

ในช่วงสองสามปีแรกที่แต่งงาน เฟิงถิงเซินไม่ได้ใส่ใจสองแม่ลูกเท่าไร แม้แต่ช่วงปีใหม่ก็มักจะอยู่ต่างประเทศบ่อย ๆ

เมื่อเฟิงถิงเซินเริ่มสนใจเฟิงจิ่งซินแล้ว ต่อให้เฟิงถิงเซินพาเฟิงจิ่งซินกลับมาฉลองปีใหม่ ช่วงปีใหม่เขาก็พาแค่เฟิงจิ่งซินออกไปเที่ยว ไม่ได้พาหรงฉือไปด้วย

ที่เฟิงจิ่งซินบอกว่าช่วงปีใหม่ยังไม่เคยออกไปเที่ยวเล่นกับเฟิงถิงเซินและหรงฉือเลยนั้น ก็ไม่ได้พูดผิดจริง ๆ

หรงฉือกำลังคิด ก็ได้ยินเฟิงถิงเซินตอบรับว่า “โอเค”

หรงฉือเงยหน้า ก็สบเข้ากับสายตาที่เฟิงถิงเซินมองมา

เฟิงจิ่งซินแกว่งแขนของหรงฉือ “คุณแม่คะ?”

หรงฉือละสายตากลับมา “โอเคจ้ะ”

ทั้งสามคนไม่นานก็ออกไปข้างนอกแล้ว

ถนนคนเดินข้างนอกเต็มไปด้วยบรรยากาศของเทศกาล คึกคักมากจริง ๆ เฟิงจิ่งซินเห็นของกินข้างทางก็อยากลอง เห็นลูกโป่งรูปทรงแปลก ๆ ก็อยากซื้อ พอเห็นคนอื่นนั่งทานข้าว ร้องเพลง ดื่มสุรา ก็วิ่งเข้าไปดูสักหน่อย มีความสุขจนรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าไม่เคยหุบลงเลย

เพื่อหยุดไม่ให้เธอวิ่งพล่าน เฟิงถิงเซินกลับเดินตามติดอยู่ใกล้ ๆ เห็นเฟิงจิ่งซินวิ่งวุ่นไปทั่วไม่รอใคร เขาก็หยิกแก้มของเธอ จากนั้นหันกลับไปมองหรงฉือที่เพิ่งเดินตามมาทัน “อย่าวิ่งเร็วขนาดนั้นสิ ไม่เห็นเหรอว่าคุณแม่หนูตามไม่ทันแล้ว?”

สำหรับเรื่องนี้ หรงฉือกลับไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ ตรงกันข้ามเธอกลับพูดขอบคุณอย่างสุภาพด้วยซ้ำ

หลังจากที่พวกเขาเดินมาได้สักพัก เฟิงจิ่งซินหยุดอยู่หน้าแผงลอยที่ขายโคมไฟร้านหนึ่ง พูดกับเฟิงถิงเซินด้วยความดีใจว่าตัวเองอยากซื้อโคมไฟรูปกระต่ายอีก

พูดจบ ก็พูดกับหรงฉือว่า “คุณแม่ ปีที่แล้วคุณพ่อก็เคยซื้อโคมไฟรูปกระต่ายนี้ให้หนู หนูยังเคยให้คุณแม่ดูอยู่เลย คุณแม่จำได้ไหมคะ?”

พูดเรื่องนี้ขึ้นมา หรงฉือหลุบสายตาลงต่ำ พูดด้วยเสียงที่เบามากว่า “แม่...จำได้จ้ะ”

เธอย่อมจำได้แน่นอนอยู่แล้ว

เธอยังจำได้อีกว่า โคมไฟรูปกระต่ายอันนี้ ตอนที่ฉลองปีใหม่เมื่อปีที่แล้ว เธอซื้อให้ตานตานรูปร่างเหมือนกันเปี๊ยบ

แต่เธอไม่ได้ซื้อให้เฟิงจิ่งซิน

เฟิงจิ่งซินไม่รู้ความคิดของเธอ หลังจากที่เฟิงถิงเซินซื้อโคมไฟรูปกระต่ายอันใหม่ให้เธอ เธอก็รับมาด้วยความดีใจ พูดขึ้นว่า “ปีที่แล้วตานตานก็มี ไม่รู้ว่าปีนี้มีคนส่งให้เธอหรือยัง อีกเดี๋ยวหนูจะโทรหาตานตานและถามเธอดูหน่อยค่ะ!”