คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 668

เฟิงจิ่งซินพูดจบ เห็นโคมไฟอื่น ๆ ก็น่ารักและสวยดี จึงถือโคมไฟรูปกระต่ายไว้แล้วเริ่มเลือกโคมไฟอันอื่นขึ้นมาอีกครั้ง

หรงฉือได้ยินแบบนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไร

เธอเลือกโคมไฟเป็นเพื่อนเฟิงจิ่งซินได้สักพัก เห็นมีห้องน้ำอยู่ไม่ไกล ก็พูดกับเฟิงถิงเซินว่า “คุณดูซินซินไว้ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย”

เฟิงถิงเซิน “โอเค”

หรงฉือเดินไปไกลแล้ว เฟิงถิงเซินเหลือบมองเฟิงจิ่งซินที่เลือกโคมไฟจนตาลายแวบหนึ่ง ลูบศีรษะของเธอ พูดว่า “ในเมื่อชอบทุกอย่างขนาดนั้น ลองถามความคิดเห็นของตานตานดูไหม?”

เฟิงจิ่งซินดวงตาเป็นประกาย ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองเกือบลืมวิดีโอคอลหาตานตานแล้ว

พอเฟิงถิงเซินเตือนขึ้นมาแบบนี้ เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้ววิดีโอคอลหาตานตานทันที

ทั้งปีนี้ส่วนใหญ่ตานตานอาศัยอยู่กับปู่ย่าของเธอ

เธอกับเฟิงจิ่งซินติดต่อหากันเป็นครั้งคราว ไม่ถือว่าบ่อยมาก แต่ความสัมพันธ์ยังคงดีมาก

ปู่ย่าของตานตานต่างดีใจมากที่ตานตานสามารถมีเพื่อนดี ๆ เป็นของตัวเอง ดังนั้น ทุกครั้งที่เฟิงจิ่งซินโทรหาตานตาน พวกเขาจะดีใจกันมาก

ครั้งนี้ก็ไม่ยกเว้น

ย่าของตานตานเห็นว่าเป็นสายโทรเข้าจากเฟิงจิ่งซิน ก็ส่งโทรศัพท์ให้ตานตานอย่างรวดเร็ว

ตานตานเห็นเฟิงจิ่งซินเป็นฝ่ายติดต่อหาเธอ ก็ดีใจมาก “ซินซิน สุขสันต์วันปีใหม่!”

“สุขสันต์วันปีใหม่!” เฟิงจิ่งซินยกโคมไฟรูปกระต่ายที่อยู่ในมือให้เธอดู “ดูสิ นี่คืออะไร?”

“ว้าว โคมไฟรูปกระต่าย แถมยังมีโคมไฟอื่น ๆ เยอะแยะเลย สวยจัง!” หลังจากที่เห็นด้านหลังเฟิงจิ่งซินแขวนโคมไฟเยอะแบบนั้น และเห็นว่ารอบตัวเฟิงจิ่งซินมีคนเดินไปมาดูท่าว่าจะคึกคักมากเลยทีเดียว นัยน์ตาคู่สวยของตานตานก็เต็มไปด้วยความอิจฉา “ซินซิน พวกเธอออกไปเที่ยวกันเหรอ?”

“ใช่แล้ว มากับคุณพ่อคุณแม่ของฉันน่ะ”

พวกเขาทั้งสามคนเดินเล่นอยู่ข้างนอกสองสามชั่วโมงแล้ว

ถึงแม้เฟิงจิ่งซินจะมีพลังเหลือเฟือ แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นแค่เด็กน้อย พลังมีจำกัด พอถึงเวลาประมาณสี่ทุ่มก็เริ่มง่วงแล้ว

เฟิงถิงเซินเห็นเธอเหนื่อยแล้ว ก็อุ้มเธอขึ้นมา “เหนื่อยแล้วก็กลับกันเถอะ ถ้าอยากเที่ยวครั้งหน้าค่อยมาอีก”

เฟิงจิ่งซินซุกตัวในอ้อมแขนเขา หาวครั้งหนึ่งพร้อมพยักหน้า “ค่ะ”

คืนนี้หรงฉือกับเฟิงถิงเซินหลัก ๆ ก็แค่เพื่อเฟิงจิ่งซิน ไม่จำเป็นต้องเหมือนคนอื่น ๆ ที่ต้องออกมารวมตัวกันข้างนอกเพื่อรอข้ามปี ในเมื่อเฟิงจิ่งซินเหนื่อยแล้ว เธอก็ย่อมหวังว่าเธอจะได้กลับไปพักผ่อนเร็วขึ้นหน่อย

แต่เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เฟิงจิ่งซินที่อยู่ในอ้อมแขนของเฟิงถิงเซินก็ก้มหน้าดึงแขนเสื้อเธอไว้ มองเธอแล้วพูดว่า “คุณแม่ คืนนี้คุณแม่มีเวลากลับบ้านกับพวกเราแล้วใช่ไหมคะ?”

พูดจบ ก็หาวอีกหนึ่งครั้ง และขยี้ตาด้วยความเหนื่อยล้า พลางพูดว่า “ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้คุณแม่ต้องทำอาหารไปให้คุณยาย ก็สามารถรอหลังจากตื่นนอนในวันพรุ่งนี้ก่อน แล้วค่อยกลับไปบ้านคุณยายทวดใช่ไหมคะ?”