หลินอู๋ยิ้มจางๆ แล้วพูดว่า “ไว้ค่อยว่ากันอีกที”
หมายความว่าหลินอู๋สามารถมาทำงานที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ถ้าเธอต้องการ
เฟิงถิงเซินปฏิบัติอย่างลำเอียงมากเสียจนหรงฉือไม่อยากนับอีกต่อไปแล้ว
เธอยกแก้วน้ำขึ้นจิบหนึ่งคำ ในขณะนั้นเอง เธอสังเกตเห็นว่ามีคนๆ หนึ่งยืนอยู่นอกประตูกระจก
เธอจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
เฟิงถิงเซิน
เธอไปชั่วขณะ
เฟิงถิงเซินก็มองเห็นเธอเช่นกัน แต่สายตาของเขากลับไม่ได้จดจ่อที่เธอ
เมื่อหรงฉือหันหน้ากลับมาก็เห็นหลินอู๋ยิ้มอ่อนๆ ไปทางประตู เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังทักทายกับเฟิงถิงเซิน
จากนั้นหลินอู๋ก็พูดกับประธานจินว่า “ฉันขอตัวก่อนนะคะ”
ประธานจินกับผู้อำนวยการเฉวียนถึงได้สังเกตว่าเฟิงถิงเซินมาแล้ว
ตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เห็นได้ชัดเจนว่าเฟิงถิงเซินตั้งใจลงมารับหลินอู๋ไปทานข้าว
เมื่อเห็นพวกผู้อำนวยการเฉวียนอยากจะลุกไปต้อนรับเขา เฟิงถิงเซินก็พูดขึ้นว่า “ไม่ต้องเป็นทางการนักหรอก พวกคุณทำงานของพวกคุณไปเถอะ”
พวกผู้อำนวยการเฉวียนรีบพยักหน้าและขานรับทันที
จากนั้นเฟิงถิงเซินก็หันมาพูดกับอวี้มั่วซวินด้วยท่าทางสุภาพว่า “ช่วงนี้งานยุ่ง เลยไม่สามารถมาต้อนรับด้วยตัวเอง ต้องขออภัยประธานอวี้ด้วย”
“ประธานเฟิงเกรงใจเกินไปแล้ว คุณงานเยอะ ผมเข้าใจได้”
เฟิงถิงเซินยิ้มเล็กน้อย มองหรงฉือแวบหนึ่ง แต่ไม่พูดอะไร จากนั้นเดินออกไปพร้อมกับหลินอู๋
เป็นที่รู้กันดีในวงการว่ามีบริษัทภายใต้ชื่อของเฟิงถิงเซินอยู่มากมาย
อวี้มั่วซวินคิดไม่ถึงว่าวันนี้เฟิงถิงเซินจะอยู่ที่ซวิ่นตู้ และยิ่งคิดไม่ถึงว่าหลินอู๋ก็อยู่ที่นี่ด้วย...
เขาหันไปมองหรงฉือ แล้วตบไหล่เธอเบาๆ เพื่อปลอบใจ


VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...