คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 91

เพียงแต่ เฟิงถิงเซินก็อยู่ด้วย เธอจึงไม่ได้พูดอะไรพล่อย ๆ ออกมา

หลินอู๋กลับเดินไปหาพวกเขา

แต่คนที่เธอเดินมาคุยด้วยคืออวี้มั่วซวิน

เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มพูดว่า “ประธานอวี้ บังเอิญจังเลยค่ะ เราเจอกันอีกแล้ว”

อวี้มั่วซวินยิ้มแห้ง ๆ “ใช่ บังเอิญมาก”

“ก่อนหน้านี้ฉันอยากจะเลี้ยงข้าวประธานอวี้มาตลอด แต่ก็ยุ่งมากจนหาเวลาไม่ได้เลย”

“คุณหลินไม่ต้องเกรงใจ คุณยุ่งมาก เรื่องนี้ผมเองก็รู้ดีอยู่แล้ว”

ไม่เช่นนั้น เธอคงจะยังไม่ไปทำงานที่ฉางโม่ ทั้ง ๆ ที่ผ่านไปแล้วหนึ่งเดือนตั้งแต่พวกเขาเจอกันครั้งแรก

หลินลี่ไห่ก็อยากจะตีสนิทกับอวี้มั่วซวิน

เมื่อเห็นว่าหลินอู๋เดินเข้าไปทักทายอวี้มั่วซวินก่อน โดยไม่สนใจหรงฉือ และเฟิงถิงเซินก็เหมือนจะไม่คัดค้านอะไร เขาจึงเดินตามไป

เมื่อหลินลี่หลานเห็นดังนั้นก็เดินตามไปด้วย

หลินลี่ไห่ทักทายอวี้มั่วซวินเสร็จ เขาก็หันไปมองหรงฉือ แล้วเรียกหรงฉือว่า “เสี่ยวฉือ”

หรงฉือไม่ตอบ

หลินลี่ไห่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก และความสนใจของเขาก็อยู่อวี้มั่วซวินมากกว่า

หลังจากที่พวกเขาทักทายอวี้มั่วซวินเสร็จก็เดินกลับไปหาเฟิงถิงเซินทันที โดยที่ไม่ได้มองหรงฉือเลยสักแวบ

จากนั้น พวกเขาก็เดินเข้าไปในร้านอาหารพร้อมกับเฟิงถิงเซินก่อน

อวี้มั่วซวินมองดูแล้วรู้สึกปวดหัว “พวกเขามองข้ามคุณอย่างสิ้นเชิงเลยนะ”

หรงฉือเอ่ยเสียงเรียบว่า “อืม”

จากนั้นพูดว่า “เราไปกันเถอะ อย่าให้แขกต้องรอนานเกินไป”

“โอเค”

ตอนค่ำ หรงฉือต้องทําโอที

แต่ตอนใกล้ถึงหนึ่งทุ่ม คุณหญิงย่าก็โทรมาถามว่าเธอจะกลับบ้านเมื่อไหร่

แม้ว่าคุณหญิงย่าจะอยู่ที่บ้าน และเธอควรกลับบ้านเร็ว ๆ

แต่ตอนนี้เธอยังมีความคิดอีกมากมายที่ยังไม่ได้จัดการ จึงไม่อยากวางงานในมือแล้วรีบกลับบ้าน

ดังนั้นเธอจึงตอบหลังจากที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่า “ขอโทษนะคะคุณย่า หนูต้องทำโอที ดึกสักหน่อยค่อยจะกลับค่ะ”

คุณหญิงย่าถอนหายใจ “ถิงเซินยุ่ง เธอก็ยุ่ง ตอนนี้เธอสองคนนี้เป็นแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่จะมีความคืบหน้าล่ะ?”

บรรยายกาศในรถกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง

เฟิงถิงเซินกำลังยุ่งอยู่กับธุระของเขาเอง ไม่ได้สนใจเธอเลย

หรงฉือกลับนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ทันใดนั้น จึงถามว่า “พวกเขาตกลงไหม?”

สิ่งที่เธอถาม แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่ขอให้พวกลุงของหลินอู๋ไม่ย้ายเข้าไปอยู่ในวิลล่าหลังนั้น

ตอนบังเอิญเจอกันตอนเที่ยงวันนี้ หลินอู๋มีสีหน้าแปลกไป เธอจึงเดาว่าหลินอู๋น่าจะตอบตกลงแล้ว

แล้วคนอื่นล่ะ?

สายตาของเฟิงถิงเซินยังคงจับจ้องไปที่โทรศัพท์ “ตกลงแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น...” หรงฉือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ถามอย่างมั่นใจว่า “ฉันอยากจะซื้อวิลล่าหลังนั้น ได้ไหม?”

เธอทำเช่นนี้เพื่อป้องกันปัญหาในอนาคต

เฟิงถิงเซินอึ้งไปชั่วครู่ กลับจะหันมามองเธอแวบหนึ่ง “ได้”

หรงฉือได้ยินแล้ว ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ขอบคุณนะ”

เฟิงถิงเซิน “อืม”