คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 114

ฟันในปากของท่านแทบไม่เหลือแล้ว เวลาหัวเราะริ้วรอยบนใบหน้าก็ยิ่งเด่นชัด แม้ว่าเจ้าหน้าที่ของสถานพักฟื้นจะดูแลเป็นอย่างดี แต่ความแก่ชราและความร่วงโรยที่มาพร้อมกับกาลเวลานั้น เป็นสิ่งที่ไม่มีชีวิตใดต้านทานได้

ฟู่ซืออวี่รู้สึกต่อต้านเล็กน้อย เขาหลบมือของชายชราแล้วไปซ่อนอยู่ด้านหลังฟู่ซือเหยียน พลางขมวดคิ้วพูดว่า “พ่อครับ ผมไม่รู้จักเขา เขาเป็นใครเหรอครับ?”

ฟู่ซือเหยียนลูบปลายผมของลูกชาย มองชายชราที่เอาแต่จ้องฟู่ซืออวี่แล้วยิ้มอย่างไร้เดียงสา แววตาของเขาพลันมืดครึ้มลง และไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

หลังจากออกจากสถานพักฟื้น ก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว

ฟู่ซืออวี่อดใจรอที่จะไปหาเสิ่นชิงซูไม่ไหวแล้ว

“พ่อครับ เราจะไปหาแม่กันเลยใช่ไหมครับ?”

ฟู่ซือเหยียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดระหว่างคิ้ว “อืม”

“เย่!” ฟู่ซืออวี่พูด “วันนี้เป็นวันเทศกาลหยวนเซียวนะครับ ผมยังไม่ได้ซื้อโคมไฟเลย! พ่อพาผมไปซื้อก่อนได้ไหมครับ? ผมจะช่วยแม่เลือกโคมไฟที่สวยที่สุด!”

ฟู่ซือเหยียนลูบหัวลูกชาย “ได้สิ”

......

ริมแม่น้ำหลีเจียงในเมืองเป่ยมีตลาดโคมไฟขนาดใหญ่ ที่นี่ไม่เพียงแต่ขายโคมไฟเทศกาล แต่ยังขายโคมอธิษฐานและโคมลอยประเภทต่าง ๆ ด้วย

ค่ำคืนนี้ที่แม่น้ำหลีเจียงจะต้องคึกคักเป็นพิเศษอย่างแน่นอน

ตอนที่เลือกโคมไฟ ฟู่ซืออวี่ก็เลือกให้โจวอวี๋ชูอันหนึ่งด้วย

เขายื่นโคมไฟที่จะให้โจวอวี๋ชูส่งให้ฟู่ซือเหยียน

“พ่อครับ โคมไฟอันนี้สำหรับแม่เสี่ยวชู แต่เราต้องเอาไปเก็บไว้ในรถก่อน อย่าให้แม่เห็นนะครับ ไม่อย่างนั้นถ้าแม่รู้ว่าผมซื้อให้แม่เสี่ยวชูด้วย เธอต้องโกรธแน่ ๆ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของฟู่ซือเหยียนก็ชะงักไป “ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”

“ก็มันเรื่องจริงนี่ครับ!”

ฟู่ซืออวี่กล่าว “ตอนที่แม่เสี่ยวชูยังไม่กลับมา แม่ไม่เคยโกรธผมเลย แม่เสี่ยวชูบอกว่าแม่อาจจะไม่ชอบเธอ ก็เลยบอกให้ผมอย่าพูดถึงเธอต่อหน้าแม่บ่อย ๆ”

“แม่ของลูกไม่ใช่คนแบบนั้น” ฟู่ซือเหยียนรับโคมไฟมาแล้วพูด

“เป็นสิครับ!” น้ำเสียงของฟู่ซืออวี่หนักแน่นมาก “แม่เสี่ยวชูบอกว่าผู้หญิงน่ะขี้หึง พอหึงก็จะโกรธ! แต่การหึงเป็นเครื่องแสดงว่ารักคนคนหนึ่ง ดังนั้นแม่ก็ยังรักผมอยู่!”

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้วฉับพลัน ประหลาดใจกับความคิดที่ไม่ถูกกาลเทศะของตัวเอง!

“พ่อ!”

ฟู่ซือเหยียนได้สติกลับคืนมา แล้วมองไปยังดวงตาที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาของลูกชาย

“พ่อครับ ผมรู้สึกว่าเมื่อก่อนแม่แอบปากไม่ตรงกับใจนิดหน่อยนะครับ พอพ่อไปทำงานนาน ๆ เธอก็จะแอบคิดถึงพ่อ แต่ก็ไม่เคยยอมรับเลยสักครั้ง! แม่น่าจะชอบพ่อมาก ๆ เลยนะครับ ดังนั้นพอตอนนี้พ่อดีกับแม่เสี่ยวชู เธอก็เลยต้องหึงแล้วก็โกรธแน่ ๆ!”

คิ้วเข้มของฟู่ซือเหยียนเลิกขึ้นเล็กน้อย แววตาลุ่มลึก ราวกับกำลังขบคิดคำพูดเหล่านี้ของฟู่ซืออวี่

“พ่อครับ! จริง ๆ แล้วเมื่อก่อนแม่ดีกับพวกเรามาก ๆ เลยนะครับ!”

ฟู่ซืออวี่ทำปากยู่ “จริง ๆ แล้วผมแอบคิดถึงเมื่อก่อนนิดหน่อยครับ... แต่ถ้าแม่เสี่ยวชูรู้ว่าผมคิดแบบนี้ เธอก็ต้องเสียใจแน่ ๆ เฮ้อ! การเป็นเด็กนี่มันยากจริง ๆ นะครับ!”

ฟู่ซือเหยียนลูบหัวลูกชาย “ถ้างั้นก็อย่าให้แม่เสี่ยวชูของลูกรู้สิ”

“ผมรู้ครับ!” ฟู่ซืออวี่พูด “แม่เสี่ยวชูร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เธอขี้แยมาก ผมไม่อยากให้เธอร้องไห้!”