คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 145

......

ระหว่างทางกลับไป เสิ่นชิงซูเงียบงันไม่พูดไม่จา

เวินจิ่งซีหันมามองเธอหลายรอบ พบว่าเธอเอาแต่เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง

เมื่อมาถึงใต้ตึกสตูดิโอ เขาจอดรถให้เรียบร้อย แล้วดับเครื่อง

“ถึงแล้ว” เวินจิ่งซีเอ่ยเตือนสติ

เสิ่นชิงซูดึงสติกลับมาได้ ก้มหน้าปลดเข็มขัดนิรภัย

กำลังตั้งท่าจะผลักเปิดประตูรถ เวินจิ่งซีเอื้อมมาคว้ามือเธอไว้

“ฟู่ซือเหยียนพูดอะไรกับคุณมา?”

เสิ่นชิงซูหันศีรษะ ยกยิ้มต่อเขาเล็กน้อย “ข้อตกลงมีการเปลี่ยนแปลง ฉันยังไม่ได้ดูอย่างละเอียด กะว่ากลับไปแล้วค่อยอ่านดี ๆ อีกที”

เวินจิ่งซีขมวดคิ้ว “แค่นี้จริงเหรอ?”

“อืม” เสิ่นชิงซูยิ้มให้เขา “คืนนี้ไม่ต้องทำโอทีแล้ว คุณกลับไปเลยเถอะ”

“ต้องการให้ผมช่วยคุณหาคนมาดูข้อตกลงหน่อยไหม?”

“ตอนนี้ยังไม่จำเป็นหรอก”

ได้ยินดังนั้น เวินจิ่งซีจึงปล่อยมือออก

เสิ่นชิงซูผลักเปิดประตูแล้วลงรถ ถือกระเป๋าตรงดิ่งเข้าไปในอาคารใหญ่

เวินจิ่งซีจ้องแผ่นหลังของเธอ เขาดึงสายตากลับในทันทีที่เธอเข้าลิฟต์ไป แล้วขับรถจากไป

……

ห้องพักคนไข้วีไอพีในโรงพยาบาล

หลินหลานอี๋นั่งปอกแอปเปิลข้างเตียง

โจวอวี๋ชูกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง มือที่ไม่มีบาดแผลกำลังจับโทรศัพท์คุยสายกับหม่าซิน

“ตอนนี้แฟนคลับลดลงจนควบคุมไม่ได้แล้ว กลุ่มแฟนคลับที่สนับสนุนเธอก็ยุบตัวไปแล้ว เสี่ยวชู ครั้งนี้เธอวู่วามเกินไปแล้วจริง ๆ!”

ได้ยินดังนั้น โจวอวี๋ชูก้มหน้างุด ทันใดนั้นก็เริ่มสะอื้นไห้เสียงเบา

หลินหลานอี๋ก็ลนลานในทันที

“เป็นอะไรไป? แม่พูดอะไรผิดแล้วงั้นเหรอ?”

หลินหลานอี๋รีบวางแอปเปิลกับมีดปอกผลไม้ลง หยิบทิชชูมาหลายแผ่นแล้วช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ “เสี่ยวชู ลูกอย่าร้องไห้สิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลูกบอกแม่มาสิ?”

โจวอวี๋ชูสูดจมูกเบา ๆ มองหลินหลานอี๋พลางพูด “แม่คะ เสิ่นชิงซูท้อง เธอท้องลูกของซือเหยียนแล้ว”

ได้ยินดังนั้น หลินหลานอี๋พลันอึ้งงัน ไม่อยากจะเชื่อเลย “ลูกแน่ใจเหรอ?”

โจวอวี๋ชูพยักหน้า “หนูก็บังเอิญไปรู้มาเหมือนกัน ซือเหยียนยังไม่รู้ เหมือนว่าเสิ่นชิงซูคิดจะปิดบังซือเหยียนแล้วแอบคลอดเด็กออกมา”

“แม่ หนูรู้ว่าหนูไม่ควรคิดแบบนี้ แต่หนูเหลือเวลาไม่มากแล้ว หนูก็แค่กังวลว่าถ้าหนูไม่อยู่แล้ว และเสิ่นชิงซูก็มีลูกอีก งั้นซืออวี่ของหนูจะทำยังไง…”

“เรื่องที่เสิ่นชิงซูท้องจะให้ซือเหยียนรู้ไม่ได้เด็ดขาด!”

หลินหลานอี๋จับมือโจวอวี๋ชูไว้ แววตาฉายความโหดเหี้ยมออกมา “เรื่องนี้แม่ช่วยลูกเอง! ลูกไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น รักษาสภาพจิตใจให้ดีอย่างสบายใจ รอเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดเถอะ!”