คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 146

เฉียวซิงเจียออกจากห้องผ่าตัดมาก็ห้าโมงเย็นกว่าแล้ว การผ่าตัดครั้งนี้ค่อนข้างซับซ้อน หัวหน้าเจียงบอกว่าพบเจอได้ยากมาก จึงให้เธอคอยอยู่ศึกษาระหว่างผ่าตัดด้วยจนจบ

ดีที่สุดท้ายแม่และเด็กล้วนปลอดภัย

เฉียวซิงเจียเพิ่งกลับมานั่งลงที่ห้องทำงาน ก็มีคนมาเคาะประตู

“เชิญเข้ามาค่ะ”

ประตูถูกผลักออก โจวชิงเจ๋อเดินเข้ามา

เมื่อเห็นเขา เฉียวซิงเจียผงะไป แล้วรีบลุกขึ้นในทันที “ผู้อำนวยการโจว คุณมาได้ยังไงคะ?”

โจวชิงเจ๋อเดินเข้ามา แล้วปิดประตู

เฉียวซิงเจียเกร็งเล็กน้อย “ผู้อำนวยการโจว เชิญนั่งค่ะ”

โจวชิงเจ๋อมองเธอ แววตาหม่นแสงเจือด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องเกร็ง ผมมาเพราะอยากบอกคุณว่า ต้นเดือนหน้าโรงพยาบาลจัดให้ลงชุมชนไปตรวจรักษาฟรีครั้งหนึ่ง คุณสนใจจะเข้าร่วมไหม?”

“ลงชุมชนไปตรวจรักษาฟรี?” เฉียวซิงเจียถาม “ที่ไหนคะ แล้วไปนานแค่ไหน?”

“หมู่บ้านเหลียงซานในเมืองชวน สภาพแวดล้อมที่นั่นค่อนข้างยากลำบาก บุคลากรทางการแพทย์ที่ยินดีไปมีไม่เยอะ”

โจวชิงเจ๋อดันแว่นตาเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนและเป็นกันเอง “ครั้งนี้ผมนำทีมด้วยตัวเอง เนื่องจากสภาพแวดล้อมยากลำบาก ดังนั้นผมก็หวังว่าหนุ่มสาวบุคลากรทางการแพทย์ของโรงพยาบาลเราจะล้วนสามารถเข้าร่วมด้วยความกระตือรือร้นได้”

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เฉียวซิงเจียปฏิเสธอีกก็คงดูไม่ดีแน่

“ได้ค่ะ งั้นฉันก็เข้าร่วมด้วยแล้วกัน”

ได้ยินดังนั้น โจวชิงเจ๋อยกยิ้มที่มุมปากแล้วพูด “หมอเฉียวมีความสามารถทั้งที่ยังอายุน้อย เป็นเกียรติของโรงพยาบาลเรา”

เฉียวซิงเจียยิ้มเจื่อน “ผู้อำนวยการโจว คุณต่างหากที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่ยังอายุน้อย”

ในฐานะผู้อำนวยการ ซ้ำยังเป็นผู้กุมอำนาจตระกูลโจวในปัจจุบัน นำทีมลงชุมชนไปตรวจรักษาฟรีด้วยตนเอง สมญานามบุคคลตัวอย่างนี้ก็ตั้งได้ดีทีเดียว

เฉียวซิงเจียก็แค่มนุษย์เงินเดือนคนหนึ่ง สำหรับพฤติกรรมเช่นนี้ของโจวชิงเจ๋อ ก็ทำได้เพียงวิพากษ์วิจารณ์ในใจด้วยความเป็นกลางอย่างยิ่งคำเดียวเลยว่า : ต้นทุนสำหรับการเสแสร้งวางมาด!

หลังโจวชิงเจ๋อจากไป เฉียวซิงเจียได้รับสายจากเสิ่นชิงซู

เสิ่นชิงซูถามเธอว่าคืนนี้เข้าเวรหรือเปล่า?

“ไม่ต้อง เดิมทีวันนี้ฉันก็ลาอยู่แล้ว!” เฉียวซิงเจียถอนหายใจ “ทำโอทีแบบไม่มีค่าตอบแทน! เมื่อกี้ยังได้รับภารกิจหนึ่งอีกด้วย น่าสงสารชะมัด!”

“ภารกิจอะไร?” เสิ่นชิงซูถาม

“ต้นเดือนหน้าต้องเข้าร่วมโครงการตรวจรักษาฟรีน่ะ ไปที่ทุรกันดารเลยนะ!” เฉียวซิงเจียนวดต้นคอที่ปวดเมื่อย “จริงสิ คืนนี้เธอไม่ต้องทำโอทีใช่ไหม? เราออกไปกินข้าวกัน?”

เสิ่นชิงซูพยักหน้าเบา ๆ

“ไม่ใช่สิ ฟู่ซือเหยียนยังทำเรื่องหย่ากับเธอไม่เสร็จนี่! นี่เธอสร้างกระแสหรือว่าบีบให้แต่งงานกันล่ะเนี่ย?”

“งานแต่งเป็นเรื่องจริง” เสิ่นชิงซูสีหน้าเรียบเฉย “ที่จริงพวกเขาจะจัดหรือไม่จัดงานแต่ง ฉันก็ไม่สนใจหรอก ตอนนี้เป็นฟู่ซือเหยียนที่ไม่อยากเซ็นใบหย่า”

“เขาจะจัดงานแต่งงานกับโจวอวี๋ชูแล้ว! ลูกของพวกเขาก็ห้าขวบแล้ว! ขนาดนี้แล้วเขายังกล้ายื้อเธอไว้ไม่หย่าอีกเหรอ?! นี่จะถึงขั้นมีความผิดฐานจดทะเบียนสมรสซ้อนแล้วนะ! เดี๋ยวนะ ฟู่ซือเหยียนเขาเป็นทนายไม่ใช่พระเจ้าสักหน่อย รู้ว่าผิดแต่ก็ทำ! ฟู่ซือเหยียนเป็นบ้าใช่ไหม?! เป็นบ้าใช่หรือเปล่า!!”

เฉียวซิงเจียรู้สึกว่าตัวเองใกล้โมโหจนควันออกหูแล้ว ตบโต๊ะแล้วพูดว่า “ฉันจะไปร้องเรียนเขา!”

“เธอใจเย็นหน่อย ดูนี่ก่อน” เสิ่นชิงซูวางแก้วน้ำชาลง หยิบหนังสือข้อตกลงฉบับนั้นออกมาจากในกระเป๋า

วินาทีที่เห็นหนังสือข้อตกลง เพลิงโทสะของเฉียวซิงเจียลดลงไปกว่าครึ่ง “หนังสือข้อตกลงการหย่าฉบับใหม่ที่เขาให้มาเหรอ?”

เสิ่นชิงซูพยักหน้า

เฉียวซิงเจียรับมาโดยเร็ว ก้มหน้าเปิดอ่าน

“ฟู่ซือเหยียนเสียสติไปแล้ว? ถูกวิญญาณทะลุมิติเข้าร่างแล้ว? เขาให้ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของเขา…กับเธอ?!”

“แม่เจ้า ตึกใหญ่นั่นของสตูดิโอเธอ…แค่สิทธิในการครอบครองก็หลายร้อยล้านแล้วมั้ง? เขาจะยกให้เธอ? เดี๋ยวก่อน มันผิดปกติ…”