คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 181

หนุ่มส่งพัสดุนอนนิ่งอยู่ที่พื้นพักหนึ่งกว่าจะลุกขึ้นมาได้

เนื้อตัวมีรอยฟกช้ำ แต่เคราะห์ดีที่สวมเสื้อผ้าหนา จึงไม่ได้เป็นอะไรมาก

เสิ่นชิงซูโทรหานิติบุคคล

ทางเดินมีกล้องวงจรปิด

นิติบุคคลพาป้าแม่บ้านมา หลังทำความสะอาดฟองสบู่ที่พื้นจนเรียบร้อยแล้ว นิติบุคคลก็พาเสิ่นชิงซู น้าฉิน และหนุ่มส่งพัสดุผู้โชคร้ายไปห้องควบคุมกล้องวงจรปิด

ในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด

“เจอแล้วครับ” พนักงานตัดคลิปกล้องวงจรปิดช่วงที่หาเจอออกมาให้ทุกคนดู

คลิปจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่า ช่วงเวลาก่อนเจ็ดโมง เด็กผู้ชายบ้านฝั่งตรงข้ามเดินเล่นน้ำฟองสบู่อยู่ในทางเดิน เด็กอายุประมาณห้าขวบ

เด็กผู้ชายวิ่งไปมาในทางเดิน สาดน้ำฟองสบู่ในมือไปทั่วพื้น

และที่ทำให้คนโมโหยิ่งกว่านั้นคือ เด็กผู้ชายจงใจสาดน้ำไปที่ประตูของพวกเขาหลายครั้งอย่างชัดเจน!

“ผู้ใหญ่บ้านนี้ไม่ดูแลบ้างเลยเหรอ?” น้าฉินพูดอย่างไม่พอใจ “นี่ต้องติดต่อบ้านนี้นะ ให้พวกเขาออกมาขอโทษ!”

“คุณลูกบ้านไม่ต้องเป็นห่วงครับ พวกเราจะติดต่อเดี๋ยวนี้”

นิติบุคคลโทรหาครอบครัวนี้ทันที

แต่ว่าเจ้าของบ้านนี้ที่เป็นผู้ชายกำลังไปทำงานที่เมืองอื่น ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้าน หลังจากนั้นก็วางสายไป

ท่าทางเช่นนี้ เห็นได้ชัดเจนว่าก็ไม่ได้ถือว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ

หนุ่มส่งพัสดุรีบไปส่งของ โบกมือไปมา กล่าวว่า “ช่างเถอะ ๆ ผมถือว่าผมซวยเองก็แล้วกัน”

พูดจบก็เดินกะเผลกจะจากไป

เสิ่นชิงซูเห็นว่าเขาเองก็ลำบาก จึงตะโกนเรียกเขา “เดี๋ยวก่อนค่ะ”

หนุ่มส่งพัสดุหยุดเดิน มองที่เธออย่างฉงน

เสิ่นชิงซูเดินเข้ามา หยิบโทรศัพท์ “ขอคิวอาร์โค้ดหน่อยค่ะ”

หนุ่มส่งพัสดุชะงัก ตั้งสติได้แล้วก็โบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกครับ น้ำฟองสบู่นั่นพวกคุณก็ไม่ได้เป็นคนทำ ไม่ใช่ความผิดของพวกคุณเลย!”

ถึงอย่างไรต่อไปก็เป็นเพื่อนบ้านกัน บางเรื่องก็ต้องพูดกันให้รู้เรื่องตั้งแต่ตอนนี้

ผู้จัดการนิติบุคคลก็กระตือรือร้นมาก พาพวกเขาไปที่หน้าห้องฝั่งตรงข้าม

กดกริ่งแล้ว รออยู่พักใหญ่กว่าจะมีคนมาเปิดประตู

คนที่เปิดประตูเป็นหญิงวัยหกสิบกว่าคนหนึ่ง แต่งตัวสมถะ ในมือยังถือชามกระเบื้องใบหนึ่งอยู่ เวลานี้ เธอกำลังป้อนอาหารเช้าให้หลานวัยห้าขวบอยู่

เห็นพวกเขาแล้ว หญิงสูงอายุสีหน้าฉงนสงสัย “พวกคุณมาหาใคร?”

“สวัสดีครับ ผมเป็นผู้จัดการนิติบุคคลโครงการเราครับ”

ผู้จัดการนิติบุคคลโชว์บัตรพนักงานของตัวเองให้หญิงสูงอายุดู

หญิงสูงอายุดูบัตรพนักงาน แล้วก็มองเสิ่นชิงซู สีหน้าหวั่นวิตกไม่น้อย “พวกคุณมีธุระอะไรเหรอ?”

“คืออย่างนี้ครับ ท่านนี้คือคุณเสิ่น เจ้าของห้องสามสองศูนย์หนึ่ง พวกเราเห็นจากกล้องวงจรปิดว่าหลานคุณเล่นน้ำฟองสบู่อยู่ในทางเดินเมื่อเช้า แล้วยังเอาน้ำฟองสบู่ไปสาดหน้าบ้านคุณเสิ่นอีกด้วย ทำให้พี่ชายส่งพัสดุคนหนึ่งหกล้มบาดเจ็บ”

“พฤติกรรมแบบนี้ของหลานคุณก่อให้เกิดอันตรายต่อความปลอดภัยของผู้อื่นแล้ว คุณเป็นผู้ปกครองของเด็ก พวกเราหวังว่าคุณจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ครับ!”