คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 194

ฟู่ซือเหยียนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

นานมาก เขาก็ยังไม่อาจแสดงปฏิกิริยาออกมาได้

รายละเอียดมากมายที่ผ่านมา ในเวลานี้ ได้ปรากฏขึ้นในหัวเขาทีละฉาก ๆ อย่างรวดเร็ว

เขานึกถึงคืนส่งท้ายปีเก่านั้น เธอบอกว่าเธอไม่สบาย แต่เขานึกว่าเธออารมณ์เสีย จึงไม่ได้สนใจ…

พอมานึกดูตอนนี้ ตอนนั้นก็น่าจะท้องแล้ว

อีกทั้งหลายครั้งต่อมา เมื่อฟู่ซืออวี่เข้าใกล้เธอ เธอล้วนปกป้องท้องตามจิตใต้สำนึก…

มือถือสั่นอยู่ในกระเป๋า ฟู่ซือเหยียนรู้ว่าเป็นโจวอวี๋ชูที่โทรมา แต่เวลานี้เขาไม่อยากสนใจ

เขาก้าวฝีเท้าอันหนักอึ้ง เดินไปทางห้องฉุกเฉินทีละก้าว ๆ

ฉินเยี่ยนเฉิงตามอยู่ด้านหลังเขา

เมื่อมาถึงหน้าห้องฉุกเฉิน ฉินเยี่ยนเฉิงถึงค่อยพูดว่า “การแท้งครั้งนั้นทำร้ายเธอค่อนข้างมาก ที่ผ่านมาร่างกายไม่ฟื้นตัวเลย นายดูสิครั้งนั้นที่กานาเธอล้มป่วยทันทีที่ลงเครื่องไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นฉันก็รู้สึกแปลกแล้ว”

ฟู่ซือเหยียนจ้อง ‘ห้องฉุกเฉิน’ อักษรสีแดงสามตัวตาไม่กะพริบ

นานมาก เขาเม้มริมฝีปากแล้วถอนหายใจหนึ่งที ราวกับยอมรับคำอธิบายของฉินเยี่ยนเฉิงแล้ว

เขาถาม “ในเมื่อเด็กไม่อยู่นานแล้ว ทำไมครั้งนี้เธอถึงปวดท้องและมีเลือดออกกะทันหันอีกล่ะ?”

“อันนี้ต้องรอถามตอนหัวหน้าเจียงออกมาแล้วละ แต่ฉันเดาว่ามีโอกาสสูงที่จะเป็นปัญหาเรื่องมดลูกนั่นแหละ”

เมื่อได้ยิน ฟู่ซือเหยียนไม่พูดจาอีก

ประมาณสิบนาที ประตูห้องห้องฉุกเฉินเปิดออก

เฉียวซิงเจียเดินออกมา ถือหนังสือยินยอมรับการผ่าตัดแผ่นหนึ่งไว้ในมือ “คุณกับอาซูยังไม่ได้หย่ากันอย่างเป็นทางการ และเธอก็ไม่มีญาติคนอื่นแล้ว หนังสือยินยอมรับการผ่าตัดนี่มีแต่คุณที่เซ็นชื่อได้!”

“หนังสือยินยอมอะไร?”

“หนังสือยินยอมการตัดมดลูก”

ฟู่ซือเหยียนแววตาตกตะลึง

เฉียวซิงเจียขอบตาแดงก่ำ ตะคอกใส่เขา “คุณรีบเซ็นชื่อสิ! ตอนนี้อาซูมีเลือดออกมากจนห้ามไม่อยู่ คุณยังรออะไรอีก!”

เฉียวซิงเจียเห็นเขาไม่ยอมเซ็นชื่อเสียที จึงพูดเร่ง “คุณเร็วเข้าสิ อาซูเป็นอาร์เอชลบ เธอรอไม่ได้แล้ว!”

เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของฟู่ซือเหยียนกระตุกวูบอย่างรุนแรง ไม่อาจสนใจเรื่องอื่นได้อีก จับปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไป

ลายมือขยุกขยิก ไม่ได้พริ้วไหวเหมือนที่ผ่านมาอีกต่อไป

เฉียวซิงเจียถือหนังสือยินยอมไว้แล้วหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

ประตูปิดลงอย่างจังอีกครั้ง

ฟู่ซือเหยียนจ้องประตูบานนั้น ดวงตาสีดำขลับมืดมนราบเรียบ

เขาคล้ายเป็นรูปปั้นมนุษย์ที่ถูกปิดผนึกไว้ แข็งทื่อไปทั้งร่าง แม้กระทั่งลมหายใจก็หนักอึ้ง

มือข้างนั้นที่เพิ่งเซ็นชื่อไปลู่ลงขนาบข้างกาย ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย

เป็นเวลานานมาก เขาหลับตาลง ขยับลูกกระเดือกอย่างยากลำบาก

ไม่มีใครรู้ว่า วินาทีนี้เขาคิดอะไรอยู่