คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 22

เสิ่นชิงซูกลับถึงบ้านเป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่า

น้าฉินแม่บ้านที่พักที่บ้านมาถึงตอนเที่ยง

น้าฉินเป็นคนตงเป่ย อายุไล่เลี่ยกับเจียงเยว่หลาน นิสัยตรงไปตรงมาเด็ดขาด โดยเฉพาะฝีมือการทำอาหารได้รับความพึงพอใจจากเจียงเยว่หลานมาก

น้าฉินทำมื้อเย็น เจียงเยว่หลานว่างงานจึงไปเป็นลูกมือเรียนการทำอาหาร

ถึงเจียงเยว่หลานจะมีฝีมือพอใช้ได้ แต่เธอทำอาหารง่าย ๆ สองสามอย่างเป็นเท่านั้น อย่างไรก็เคยเป็นคุณหนูผู้สูงส่งมีชาติกำเนิดจากตระกูลร่ำรวย แต่งเข้าตระกูลเสิ่นก็ถือว่าฐานะเหมาะสม มีคนรับใช้คอยรับใช้ในชีวิตประจำวันโดยเฉพาะ

เสิ่นชิงซูทำใจไม่ลงที่จะให้เธอทนทุกข์ในเรือนจำห้าปีแล้ว ออกมายังต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองอีก

ตอนนี้เธอมีกำลังแล้ว จึงพยายามให้แม่สุขสบายที่สุด

คอนโดนี้ถึงจะใกล้กับสตูดิโอ แต่สิ่งอำนวยความสะดวกในย่านนี้กลับธรรมดา

เสิ่นชิงซูขนของในห้องทำงานออกมาให้แม่บ้านอยู่ก่อน วางแผนว่าหลังปีใหม่จะซื้อวิลล่าริมแม่น้ำของโครงการอสังหาริมทรัพย์แถวสตูดิโอสักหลัง

โครงการอสังหาริมทรัพย์นั้นเขียวดี เป็นย่านใหญ่ วิลล่ามีพื้นที่หน้าบ้าน สามารถปลูกต้นไม้ดอกไม้ได้ประมาณหนึ่ง เหมาะจะให้เจียงเยว่หลานอยู่ในบั้นปลายชีวิตมาก

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เสิ่นชิงซูบอกเจียงเยว่หลานว่าพรุ่งนี้จะไปดูงาน ประมาณสิบวัน

เจียงเยว่หลานไม่สงสัย ทั้งยังให้เสิ่นชิงซูวางใจไปทำงาน เธออยู่บ้านมีน้าฉินอยู่เป็นเพื่อนไม่ต้องห่วง

เสิ่นชิงซูถึงวางใจ

คืนนี้เสิ่นชิงซูนอนกับแม่

แม่ลูกนอนอยู่บนเตียงพูดความในใจ

เจียงเยว่หลานเป็นฝ่ายพูดมากกว่า ส่วนเสิ่นชิงซูเป็นผู้ฟัง

พูดเป็นเรื่องเหล่านั้นในสมัยก่อน

ชีวิตห้าปีในเรือนจำลำบากมาก ลูกสาวกลายเป็นผู้รับฟังของเธอ

เจียงเยว่หลานเติบโตภายใต้กฎระเบียบของตระกูลเจียง ตระกูลเจียงฝึกเธอให้เป็นคู่ครองที่เหมาะสมที่สุด

เจียงเยว่หลานหลังเป็นผู้ใหญ่ไม่มีความคิดอะไรเป็นของตัวเอง หลังจากแต่งงานเข้าตระกูลเสิ่น เจอกับสามีนอกใจในสมรสก็ไม่กล้าขอหย่า เพราะบ้านเดิมไม่อนุญาต

เธอจึงได้แต่เลือกอดทนเอาไว้

เพียงแต่ความอดทนของเจียงเยว่หลานกลับไม่ได้รับความสงสารจากสามี สามีมอบความอ่อนโยนหวานแหววให้ชู้ที่อยู่ข้างนอก ทุบหมัดอันโหดร้ายกับเจียงเยว่หลาน

ถูกทรยศ เธอเลือกอดทน เพื่อประโยชน์ของตระกูล เธอจึงกัดฟันทนกับชีวิตคู่ช่วงนี้

ลูกสาวคนแรก เธอถูกสามีตีจนกระดูกซี่โครงหักในช่วงอยู่เดือน คนบ้านสามีไม่แยแส ส่วนคนบ้านเดิมก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ภายหลังท้องลูกคนที่สอง คุณนายใหญ่เสิ่นให้หมอดูทำนาย หมอดูบอกว่าต้องส่งเสิ่นชิงซูไป ไม่อย่างนั้นจะทำให้พ่อและน้องชายตาย

ขณะนั้นเสิ่นชิงซูเพิ่งจะครบหนึ่งขวบ เพราะคำพูดเดียวของหมอดู เธอจึงถูกส่งไปให้คุณท่านเสิ่นที่บ้านนอกเลี้ยงดู กระทั่งคุณท่านเสิ่นเสียชีวิตตอนเธออายุสิบแปด เธอจึงถูกส่งกลับตระกูลเสิ่น

คนตระกูลเสิ่นดูถูกเสิ่นชิงซู แต่พวกเขาหวังว่าเสิ่นชิงซูจะเชื่อฟังเหมือนกับเจียงเยว่หลาน เป็นเครื่องมือผูกสัมพันธ์เครือญาติแต่โดยดี พอเสิ่นชิงซูไม่ยินยอม คนตระกูลเสิ่นก็โทษเจียงเยว่หลาน

ในปีที่เสิ่นชิงซูอายุยี่สิบสอง เจียงเยว่หลานที่ถูกบ้านสามีใช้ความรุนแรงมาหลายปีขัดขืนเป็นครั้งแรก แต่เธอไม่เคยคิดจะฆ่าคน

เธอแค่รวบรวมความกล้าผลักตัวสามีออก กลับทำให้สามีตกจากหน้าต่างชั้นสามลงมาตายคาที่

เรื่องราวภายหลังเสิ่นชิงซูรู้หมดแล้ว

เธอกอดแม่ที่ร้องไห้ไม่เป็นเสียง ส่วนตัวเองน้ำตาซึมหมอนนานแล้ว

“แม่คะ มันผ่านไปแล้ว ต่อไปเราจะมีความสุขค่ะ”

“อาซู ชีวิตนี้แม่ก็อย่างนี้แล้ว แต่แม่หวังว่าลูกจะไม่เหมือนแม่...”

“อาซู ลูกทั้งดีเด่นทั้งฉลาด ต่อไปหาสามีต้องหาคนที่ดีกับตัวเองนะ...”

“อาซู ถ้าโชคไม่ดีตาถั่วก็ต้องกล้าที่จะตัดขาด ไม่ว่าจะรักคนผิด หรือว่าแต่งผิดคน ลูกต้องจำเอาไว้เสมอว่าต้องรักตัวเองให้มาก ๆ!”

เสิ่นชิงซูมุดหน้ากับอกของแม่ ร้องไห้อย่างหนัก “แม่คะ หนูรู้แล้ว”

[ในโซเชียลเกิดเรื่องแล้ว รับสาย]

เพิ่งอ่านข้อความเสร็จ ฟู่ซือเหยียนก็โทรศัพท์มาอีก

เสิ่นชิงซูกดรับ พูดเสียงชืด ๆ “ในโซเชียลทำไมคะ?”

“เมื่อวานที่เรากลับคฤหาสน์หนานซีด้วยกันถูกคนแอบถ่ายแล้ว”

เสิ่นชิงซูอึ้ง

“ตอนนี้ทั้งโซเชียลมีแต่ข่าวลือที่ผมนอกใจ นี่ทำให้เสี่ยวชูลำบากมาก”

เสิ่นชิงซูกำโทรศัพท์มือถือแน่น “ฉะนั้น ที่คุณโทรมาจะเอายังไงคะ?”

“เสี่ยวชูให้ความสำคัญกับงานของเธอมาก จะได้รับผลกระทบเพราะเราไม่ได้”

ฟู่ซือเหยียนเสียงทุ้มต่ำ “ฉันกับเสี่ยวชูการปฏิเสธข่าวลือแล้ว คุณในฐานะที่เป็นเจ้าตัวคนหนึ่ง ผมหวังว่าคุณจะออกมาชี้แจงได้”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายเปิดเผย พูดชัดเจนทุกคำ

สีเลือดบนริมฝีปากเม้มแน่นของเสิ่นชิงซูหายไป เจ็บในทรวง

ทำไม ทำไมฟู่ซือเหยียนถึงได้เห็นเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้วอย่างนี้ล่ะ?

ส่วนเธอ ทำไมถึงอยู่จนเป็นแบบนี้ไปได้?

รอทำแท้งอยู่ในโรงพยาบาล พ่อของลูกกลับโทรมาให้เธอที่เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายการปฏิเสธข่าวลือให้เขากับชู้...

เสิ่นชิงซูเอามือกุมหน้าอก ฉีกริมฝีปากยิ้มเบา ๆ

ที่แท้พอเจ็บที่สุดแล้วก็จะยิ้ม

ยิ้มไปยิ้มมาก็มีน้ำตาไหลเงียบ ๆ...