คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 220

“โอ๊ย!”

เฉียวซิงเจียร้องอุทานออกมา ถึงแม้จะคาดเข็มขัดนิรภัยอยู่ แต่ก็ยังถูกแรงเหวี่ยงอย่างกะทันหันทำให้ทั้งตัวพุ่งเข้าไปหาฉินเยี่ยนเฉิง...

ฉินเยี่ยนเฉิงยื่นมือออกไปประคองเฉียวซิงเจียโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น สัมผัสอันนุ่มนวลก็ประทับลงบนแก้มของเขา

เฉียวซิงเจียเผลอหอมแก้มของฉินเยี่ยนเฉิง...

“ขอโทษค่ะ!”

เฉียวซิงเจียถอยออกมาทันที กำลังจะอธิบาย รถบัสก็สะเทือนหนักอีกครั้ง...

เฉียวซิงเจียที่ถูกแรงเฉื่อยทำให้ทั้งตัวเอนไปข้างหลังเบิกตากว้าง!

“ระวัง!”

ฉินเยี่ยนเฉิงยื่นมือออกไปดึงเธอไว้ แต่ผลลัพธ์คือ รถสะเทือนหนักอีกครั้ง...

เฉียวซิงเจียก็พุ่งเข้าไปหาฉินเยี่ยนเฉิงอีก!

วินาทีต่อมา ปากต่อปาก ประกบกันสนิทแนบแน่น!

สี่ตาสบประสานกัน ต่างฝ่ายต่างเบิกตากว้างกว่าอีกฝ่าย!

เฉียวซิงเจีย “...”

ฉินเยี่ยนเฉิง “...”

แป๊ด ๆ...

เสียงแตรของรถบัสดังสะท้อนไปทั่วหุบเขา

ทุกคนในรถต่างก็เอียงไปมา

เส้นทางบนภูเขาคดเคี้ยว ความเร็วรถลดลง

เฉียวซิงเจียจับพนักพิงของที่นั่งด้านหน้า ไม่กล้ามองไปที่ฉินเยี่ยนเฉิงอีก

เพราะตัวรถโคลงเคลงไม่หยุด มีหลายครั้งที่เฉียวซิงเจียยังคงเอนไปทางฉินเยี่ยนเฉิงโดยควบคุมไม่ได้ แต่ครั้งนี้เธอฉลาดขึ้นแล้ว หันศีรษะออกไปนอกหน้าต่าง ถึงแม้จะพุ่งเข้าไป ก็สามารถหลีกเลี่ยงสถานการณ์เมื่อครู่นี้ได้

มีหลายครั้งที่เฉียวซิงเจียอยู่ใกล้ฉินเยี่ยนเฉิงมาก เส้นผมของผู้หญิงที่มีกลิ่นหอมปัดผ่านปลายจมูกของเขา และมีบางเส้นเล็ดลอดเข้าไปในปกเสื้อของเขา

ถึงแม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตา แต่ฉินเยี่ยนเฉิงก็ยังไม่สามารถเพิกเฉยต่อใจที่เต้นระรัวในตอนนี้ได้!

ถ้าหากตอนนี้เฉียวซิงเจียหันกลับมา ก็จะเห็นคุณหมอฉินที่เคยสงบนิ่งอยู่เสมอ จู่ ๆ ก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เครื่องบินลงจอดที่เมืองซิงตอนสองทุ่ม

เมืองซิงไม่มีฝนตก อากาศสดชื่น ไม่ได้ชื้นเหมือนเมืองเป่ย

เสิ่นชิงซูออกจากสถานีก็เห็นเจี่ยงเหวินจิ่นและไป๋เจี้ยนเหวินอยู่ไกล ๆ

“อาจารย์ อาจารย์แม่”

“อาจารย์เจี่ยง”

“ทนายฟู่”

ทั้งสองคนจับมือกัน

ฟู่ซือเหยียนกวาดตามองเสิ่นชิงซูที่อยู่ข้างหน้า

เขาดึงสายตากลับแล้วมองไปที่เจี่ยงเหวินจิ่น ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “อาจารย์เจี่ยงมีอะไรก็พูดตรง ๆ ได้เลยครับ”

เจี่ยงเหวินจิ่นรู้ดีว่าฟู่ซือเหยียนมีสายตาเฉียบแหลมน่าทึ่ง และรู้ดีว่าเขาเป็นคนที่มีความคิดรอบคอบ

ในเมื่อเขารออยู่ที่นี่เพื่อฟู่ซือเหยียน ก็ไม่คิดจะอ้อมค้อมอีกต่อไป

“ทนายฟู่ ในเมื่อเรารู้จักกันแล้ว บางเรื่องผมก็จะพูดตรง ๆ นะครับ”

ฟู่ซือเหยียนยิ้มบาง ๆ “อาจารย์เจี่ยงเชิญพูดได้เลยครับ”

“อาซูเป็นลูกศิษย์ที่ผมภูมิใจที่สุด ประกอบกับผมกับอาจารย์แม่ของเธอไม่มีลูก ดังนั้นเราจึงตัดสินใจรับเธอเป็นลูกสาวบุญธรรม”

ฟู่ซือเหยียนเลิกคิ้ว “นั่นเป็นเรื่องที่ดีสำหรับเสิ่นชิงซู”

“ดังนั้น ตอนนี้ผมก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวฝ่ายหญิงของอาซูแล้ว” สีหน้าของเจี่ยงเหวินจิ่นเคร่งขรึม “ในฐานะคนในครอบครัวฝ่ายหญิง ผมคิดว่าผมมีสิทธิ์ที่จะถามแทนอาซูว่า ที่ทางฝั่งทนายฟู่ที่ยื้อเวลาไม่ยอมหย่า เหตุผลคืออะไรครับ?”

ฟู่ซือเหยียนมีสีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงยังคงเย็นชาเช่นเดิม “ผมเคารพอาจารย์เจี่ยงครับ แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะเหมาะสมที่จะมาสอบถามเรื่องชีวิตสมรสของผมกับเสิ่นชิงซู”