คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 228

แต่แม่เฉียวที่กำลังเสียใจอย่างหนัก ในตอนนี้ก็ยังคงได้รับผลกระทบ

เธอดึงมือที่เสิ่นชิงซูกุมอยู่ออก หันหลังนอนลงไป แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม เสียงร้องไห้ที่แหบแห้งเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “อาซู เธอกลับไปก่อนเถอะนะ”

เสิ่นชิงซูตะลึงไปครู่หนึ่ง เม้มปากเล็กน้อย มองดูฝ่ามือที่ว่างเปล่า แล้วค่อย ๆ ดึงมือกลับมาอย่างเงียบ ๆ

เธอลุกขึ้นยืน พูดเสียงเบา “น้าคะ งั้นหนูขอกลับก่อนนะคะ น้ารักษาสุขภาพด้วยนะคะ”

พูดจบ เสิ่นชิงซูก็หันกลับมามองพ่อเฉียว

พ่อเฉียวถอนหายใจ “ตอนนี้น้าของเธออารมณ์ไม่คงที่ อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ”

เสิ่นชิงซูพยักหน้า “อาเฉียวคะ อาก็ต้องรักษาสุขภาพด้วยนะคะ”

“กลับไปเถอะ” พ่อเฉียวพยักหน้า “เธอก็ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยนะ”

เสิ่นชิงซูรับคำ แล้วหันหลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย

พ่อเฉียวมองส่งพวกเขาจนกระทั่งเข้าไปในลิฟต์ แล้วจึงค่อยปิดประตูห้องพักผู้ป่วย

ระหว่างทางกลับ เสิ่นชิงซูเอาแต่เงียบ

เวินจิ่งซีหันกลับมามองเธอหลายครั้ง พบว่าเธอมีสีหน้าเหม่อลอย ดวงตาทั้งสองข้างเอาแต่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง

“คุณจะกลับสตูดิโอ หรือกลับดอลฟินวิลล์?”

“ไปสตูดิโอแล้วกัน” ขนตาของเสิ่นชิงซูสั่นไหวเล็กน้อย “ที่นั่นอยู่ใกล้สถานีตำรวจ ถ้ามีข่าวของซิงซิง ฉันจะได้รีบไปได้ทันที”

เวินจิ่งซีเม้มปากถอนหายใจ “ก็ได้”

เมื่อมาถึงสตูดิโอ เสิ่นชิงซูปลดเข็มขัดนิรภัย แต่ก็ยังไม่ขยับตัวทำอะไรต่อ

เวินจิ่งซีสงสัย “เป็นอะไรไป?”

เสิ่นชิงซูหันกลับมา ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขา มีน้ำตาคลออยู่ “คุณว่า ฉันเป็นตัวซวยจริง ๆ หรือเปล่า?”

เวินจิ่งซีชะงักไป

มือที่จับพวงมาลัยอยู่ ข้อนิ้วคมชัดนั้นค่อย ๆ กำแน่นขึ้น

......

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นมา เสิ่นชิงซูผลักเวินจิ่งซีออก แล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา

เวินจิ่งซือดึงกระดาษทิชชูสองสามแผ่นส่งให้เธอ

เสิ่นชิงซูรับมา ก้มหน้าเช็ดน้ำตาบนใบหน้าจนแห้ง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า

เบอร์โทรศัพท์ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ เสิ่นชิงซูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกดรับสาย “ฮัลโหล?”

“ผมเอง” ปลายสายมีน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมเสน่ห์ของเฟิงอวิ๋นเฉียนดังขึ้นมา “คุณเสิ่น ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

เสิ่นชิงซูขมวดคิ้ว “คุณเฟิงมีธุระอะไรคะ?”

“มีธุระจริง ๆ ครับ” เฟิงอวิ๋นเฉียนหัวเราะเบา ๆ “และเรื่องนี้สำหรับคุณเสิ่นแล้ว น่าจะเป็นเรื่องดีนะครับ”