คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 251

“ลูกน้อยอะไร?” หนีอวี่เถียนสอบถามอย่างอดทน

“ยายผมไม่ให้ผมบอกคนอื่น...”

ถึงฟู่ซืออวี่จะตกใจขวัญหนีดีฝ่อ ตอนนี้หลับตาลงยังเห็นท่าทางแม่ที่ทรมานมีเลือดเต็มตัว

ถ้าหินเวทมนตร์จะทำให้แม่กลายเป็นอย่างนั้น งั้นเขาก็ไม่เอาหินเวทมนตร์นั่นดีกว่า!

“ครูเถียนเถียนครับ ทำยังไงดี?”

ฟู่ซืออวี่กระวนกระวายใจแบบสุด ๆ “ดูเหมือนว่าผมจะทำร้ายแม่แล้ว เหมือนว่าผมจะทำผิดแล้ว...”

“ซืออวี่ เธออย่าเพิ่งร้องไห้นะจ๊ะ เธอค่อย ๆ เล่า” หนีอวี่เถียนดึงกระดาษทิชชูมาสองสามแผ่น แล้วซับน้ำมูก น้ำตาให้เขาอย่างละเอียด

“แม่มีลูกคนใหม่แล้ว แต่... แม่ไม่ให้พ่อรู้ครับ”

หนีอวี่เถียนตกตะลึงพรึงเพริด “แต่... แม่เธอกำลังทำเรื่องหย่ากับพ่อเธอไม่ใช่เหรอ?”

“แม่แค่โกรธพ่อก็เลยพูดว่าจะหย่า และพ่อผมจะไม่หย่ากับแม่ด้วย!”

ฟู่ซืออวี่พูดอย่างมั่นใจเต็มประดา “เอาไว้แม่หายโกรธแล้ว แม่ก็จะกลับบ้าน ถึงตอนนั้นผมกับแม่ก็ยังได้อยู่ด้วยกัน!”

หนีอวี่เถียนไม่เข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวพวกเขา

แต่หลังจากรู้ว่าแม่บังเกิดเกล้าของฟู่ซืออวี่คือคนอื่น หนีอวี่เถียนก็พอจะเดาออกได้ว่า ที่ฟู่ซือเหยียนกับเสิ่นชิงซูจะหย่ากันคงเกี่ยวข้องกับแม่บังเกิดเหล้าของฟู่ซืออวี่นั่นแหละ

เรื่องราวนี้ หนีอวี่เถียนที่เป็นคนนอกคนหนึ่ง จึงกระดากจะถามให้มาก

แต่ฟู่ซืออวี่บอกว่าตอนนี้เสิ่นชิงซูตั้งครรภ์แล้ว และฟู่ซือเหยียนก็ไม่รู้เรื่องด้วย?

งั้นฟู่ซืออวี่ซึ่งเป็นเด็กวัยห้าขวบจะรู้ได้อย่างไร?

“ซืออวี่ เธอรู้เรื่องที่แม่ของเธอกำลังท้องได้ยังไงจ๊ะ?”

“ยายกับแม่เสี่ยวชูบอกผมครับ” ฟู่ซืออวี่ยังอยู่ท่ามกลางความหวาดกลัวกับความฝัน ลืมเรื่องที่หลินหลานอี๋กำชับไปนานแล้ว

“จริงเหรอครับ?”

“ครูเถียนเถียนไม่หลอกเธอหรอก” หนีอวี่เถียนลูบศีรษะเขา “ครูจะนอนเป็นเพื่อนเธอดีไหม? เอาไว้ตื่นแล้ว เราค่อยไปหาพ่อกัน เธอเล่าเรื่องที่เธอรู้กับพ่อเธอ แล้วพ่อเธอจะช่วยเธอจัดการเอง”

“แต่...” ฟู่ซืออวี่เบะปาก “ยายกับแม่เสี่ยวชูบอกว่า ถ้าพ่อรู้ว่าแม่มีลูกใหม่ พ่อก็จะเป็นเหมือนแม่ที่มีลูกใหม่แล้วก็จะไม่รักผม”

หนีอวี่เถียนตกตะลึง

ทำไมถึงพูดแบบนี้กับเด็กได้!

สอนเด็กแบบนี้แทบจะเป็นการทำให้เด็กเสีย!

“ซืออวี่ ที่แม่เสี่ยวชูกับยายเธอพูดมันไม่ถูกเสมอไปหรอกนะ”

หนีอวี่เถียนมองดวงตาของฟู่ซืออวี่ พูดอย่างจริงจัง “ครูมองแล้ว ความรักที่พ่อเธอมีต่อเธอมีมากกว่าพ่อคนไหน ๆ บนโลกนี้ ต่อให้มีลูกคนใหม่ ครูก็เชื่อว่าพ่อของเธอยังรักเธอเหมือนเดิม”

“จริงเหรอครับ?” ฟู่ซืออวี่ยังไม่ค่อยวางใจ “ผมกลัวมาก กลัวว่าลูกคนใหม่จะแย่งความรักของพ่อกับแม่ไป...”