“อาจารย์ไป๋อาจจะเข้าใจผมผิดแล้ว”
“เข้าใจผิด?” ไป๋เจี้ยนเหวินแค่นเสียงหัวเราะ “คุณชายฟู่อย่ามาบอกฉันตอนนี้นะว่าคุณมาง้ออาซูกลับไป
ฟู่ซือเหยียนได้ยินที่พูดก็เลิกคิ้วสีหมึก “เรายังไม่ได้หย่ากัน จะพูดว่าง้อได้ยังไงครับ?”
“ไม่ได้หย่าแต่ก็แยกกันอยู่” ไป๋เจี้ยนเหวินข่มไฟโทสะ พยายามพูดกับเขาอย่างใจเย็น
“คุณชายฟู่ ห้าปีที่ผ่านมาอาซูทุ่มเทกายใจกับเด็กคนนั้น ต่อให้เห็นแก่ที่เธอเลี้ยงลูกให้คุณห้าปี คุณปล่อยเธอไปเถอะ”
“อาจารย์ไป๋ ที่มาครั้งนั้นแค่เพราะซืออวี่อยากเจอแม่เท่านั้น”
ไป๋เจี้ยนเหวินได้ยินมานานว่าฟู่ซือเหยียนทุ่มเทความรักให้ฟู่ซืออวี่ลูกชายคนนี้มาก
“เด็กนั่นมีแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองไม่ใช่เหรอ?” ไป๋เจี้ยนเหวินถอนหายใจ “พวกคุณแยกทางกันแล้ว ตอนนี้อาซูไม่มีหน้าที่เลี้ยงลูกให้คุณอีก”
“แม่แท้ ๆ ของซืออวี่ไม่เหมาะจะดูแลเขา”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับอาซูด้วย?”
ไป๋เจี้ยนเหวินหน้าตึง “คุณเห็นอาซูของเราเป็นพี่เลี้ยงใช่ไหม? เพราะลูกคุณต้องการแม่อย่างอาซู คุณก็เลยไม่ยอมหย่าสักที เพราะต้องการจะใช้สถานะภรรยามัดเธออย่างถูกต้อง ให้เธอกลับไปช่วยคุณเลี้ยงลูกต่อ ใช่ไหม?!”
กับการไต่ถามด้วยความเดือดดาลของไป๋เจี้ยนเหวิน ฟู่ซือเหยียนยังคงท่าทีผ่อนคลาย
เขาตอบ “ตอนนี้ซืออวี่มีครูพี่เลี้ยงที่ดีมากรับผิดชอบดูแลเขา”
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นทำไมคุณต้องดึงเวลาไม่หย่าด้วย?”
ฟู่ซือเหยียนไม่ได้ตอบ
เขาแค่พูดว่า “คุณไม่ต้องบอกเธอเรื่องที่ผมพาซืออวี่มาเมืองซิง เธออยู่รอคลอดที่นี่ได้อย่างสบายใจ”
“หลังจากนั้นล่ะ?” ไป๋เจี้ยนเหวินมองฟู่ซือเหยียนไม่ออกเลยสักนิด “เอาไว้เธอคลอดแล้ว คุณค่อยมาแย่งลูกกับเธอ หรือว่าจะใช้ลูกมาผูกมัดเธอต่อล่ะ?”
ฟู่ซือเหยียนไม่ได้ตอบคำถามของไป๋เจี้ยนเหวิน
เขาลุกขึ้นยืน ยกมือมองนาฬิกาข้อมือ “อาจารย์ไป๋ ผมกลับก่อนนะครับ”
ไป๋เจี้ยนเหวินลุกขึ้นยืน “ตกลงต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมหย่ากับอาซู?”
ฟู่ซือเหยียนเพิ่งก้าวเท้าออกไป พอได้ยินคำนี้ก็หยุด มองไปทางไป๋เจี้ยนเหวิน
“หย่าได้ แบ่งลูกกันคนละคน คุณลองถามเสิ่นชิงซูดูว่าเธอยอมไหม?”
“ถ้าเขาทำแบบนี้จริง ก็ยังมีทางคุณเฉินอยู่ไม่ใช่เหรอ?”
“ก็จริง” ไป๋เจี้ยนเหวินนอนตะแคง ดึงผ้าห่มขึ้นมาแล้วปรับท่านอน ตามด้วยหลับตาลง “ไม่คิดแล้ว นอนเถอะ”
“อื่ม นอนเถอะ” เจี่ยงเหวินจิ่นวางแว่นตาไว้ที่ตู้หัวเตียงและปิดไฟ
……
คฤหาสน์หนานซีที่เมืองเป่ย
หนีอวี่เถียนที่กำลังทำคุกกี้ที่ห้องครัวได้ยินเสียงกริ่งจึงวิ่งออกไปเปิดประตู
นอกประตู โจวอวี๋ชูอยู่ในชุดเดรสสีเบจ ผมยาวคลุมไหล่ สวมแว่นกันแดดบนสันจมูก
หนีอวี่เถียนขมวดคิ้ว “ไม่ทราบว่าคุณคือ...”
โจวอวี๋ชูถอดแว่นกันแดดออกแล้วยิ้มหวานกับหนีอวี่เถียน “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นแม่ของซืออวี่ ฉันชื่อโจวอวี๋ชู”
“โจวอวี๋ชู!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีบางส่วนนะคะ เนื่องจากไม่เคยมีบัตรเครดิต ควรให้มีการเติมเงินโดยซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสนะคะ...