เธอน้อยใจจริง ๆ แต่เธอรู้ว่าจะโทษแม่ไม่ได้
แม่เป็นคนไม่มีความคิดเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ในสถานการณ์ที่ไม่ชัดเจนจะได้รับผลกระทบจากการวิจารณ์ ดังนั้นจึงว้าวุ่นเพราะความเป็นห่วง เธอเข้าใจ
หลังจากปลอบแม่เสร็จ เสิ่นชิงซูก็หันหลังไปกวาดตามองโจวอวี๋ชูที่อยู่นอกประตู จากนั้นก็กวาดสายตาเย็นชามองใบหน้าฟู่ซือเหยียน
“ฟู่ซือเหยียน ฉันรับปากชี้แจ้งในเน็ต เพราะเห็นแก่ที่คุณช่วยฉันในสมัยก่อน” เสิ่นชิงซูเสียงเย็นชา “แต่ถ้าฉันรู้ว่าเรื่องจะเลยเถิดมาถึงขั้นนั้น งั้นฉันยอมเป็นคนที่ลืมบุญคุณจะดีกว่า!”
ฟู่ซือเหยียนมองเธอ เห็นความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยมีมาก่อนจากในหน้าราบเรียบของเธอ
นี่แตกต่างจากเสิ่นชิงซูที่พูดจาอ่อนโยนรู้ใจในทุกเรื่องห้าปีที่ผ่านมามาก
เขารู้สึกว่าเสิ่นชิงซูแปลกออกไปแล้ว
“ผมจัดการเรื่องในเน็ตได้” ฟู่ซือเหยียนพูดเสียงทุ้มต่ำ “คุณอย่าโทษเสี่ยวชู เธอพูดแทนคุณในเฟซบุ๊กส่วนตัวแล้ว”
“พูดแทนฉันเหรอ?” เสิ่นชิงซูโมโหจนหัวเราะ “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณ ฉันจะถูกแฉในเน็ตเหรอ? จำเป็นต้องให้เธอทำเป็นหวังดีพูดแทนฉัน?”
ฟู่ซือเหยียนเม้มริมฝีปาก หมดคำพูดชั่วขณะ
เสิ่นชิงซูขี้เกียจจะเกี่ยวข้องกับพวกเขา
“ฟู่ซือเหยียน คุณฟังให้ดี ฉันเห็นแก่ฟู่ซืออวี่ถึงได้อดทนอดกลั้นกับพวกคุณครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะรังแกได้ง่าย ๆ”
เสิ่นชิงซูเหลือบมองโจวอวี๋ชูที่อยู่นอกประตู แม้เสียงไม่ดัง กลับแฝงการข่มขู่ “ก็แค่การวิจารณ์ไม่ใช่เหรอ ฉันก็ทำเป็นเหมือนกัน แต่ถ้าจะเอาเข้าจริง ๆ คุณแน่ใจนะว่าพวกคุณไหว?”
“เสิ่นชิงซู” ฟู่ซือเหยียนหน้าตึง “นี่คุณกำลังข่มขู่ผมเหรอ?”
“ถ้าพวกคุณไม่ได้ทำอะไรผิด คำพูดของฉันก็ข่มขู่พวกคุณไม่ได้”

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีบางส่วนนะคะ เนื่องจากไม่เคยมีบัตรเครดิต ควรให้มีการเติมเงินโดยซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสนะคะ...