ส่งข้อความออกไป กลับไม่มีคนออกมาพูดสักที
กู้จิ้นเชิน : [? นี่เพิ่งจะห้าทุ่มกว่าเอง ทุกคนไม่ขนาดนั้นมั้ง?]
รออีกสองสามวินาที...
โจวอวี๋ชู : [อาเชิน นายอย่าเอาแต่ใช้คำพูดแย่ ๆ แบบนี้หาเรื่องคุณเสิ่นสิ]
กู้จิ้นเชิน : [ผมพูดผิดตรงไหน? ตอนกลางคืนเพิ่งจะเห็นเธออยู่กับพวกเสเพลเสิ่นเยี่ยนอิ๋ง พริบตาเดียวก็กินมื้อดึกกับเวินจิ่งซีแล้ว!]
โจวอวี๋ชู : [นั่นก็เป็นอิสระกับความเป็นส่วนตัวของคุณเสิ่น นายวิจารณ์เธอลับหลังแบบนี้มันไม่ดีนะ]
กู้จิ้นเชินเบะปาก
ตอบ : [พี่เสี่ยวชู ฟู่ซือเหยียนปกป้องพี่ดีเกินไปแล้ว พี่ไม่รู้หรอกว่าโลกนี้มีผู้หญิงบางคนทำทุกวิถีทางเพื่อให้นั่งตำแหน่ง แค่บรรลุวัตถุประสงค์ก็ไม่มีขอบเขตอะไรทั้งนั้น!]
โจวอวี๋ชู : [อาเชิน ขืนนายยังพูดแบบนี้อีก ฉันจะโกรธแล้วนะ]
กู้จิ้นเชิน “...”
เขาพูดแบบนี้มันผิดตรงไหน?
เสิ่นชิงซูถูกถ่ายกับฟู่ซือเหยียนแล้ว โจวอวี๋ชูกลับยังพูดแบบโง่สวยหวานอย่างนี้ได้อีก?!
กู้จิ้นเชินอารมณ์เสียจริง ๆ เขารู้สึกว่าโจวอวี๋ชูใสซื่อเกินไป
เธอคิดว่าเขาอยากสนใจเสิ่นชิงซูเหรอ?
ถึงเสิ่นชิงซูจะหน้าตาดีจริง ๆ แต่ก็ไม่ใช่สไตล์ที่กู้จิ้นเชินชอบ
ถ้าไม่เพราะคำนึงถึงโจวอวี๋ชู กู้จิ้นเชินไม่เสียเวลาไปสนใจเสิ่นชิงซูหรอก
แต่น่าเสียดาย โจวอวี๋ชูถูกฟู่ซือเหยียนเอาใจจนไร้เดียงสาเกินไป ไม่รู้สึกถึงอันตรายเลยสักนิด!
กู้จิ้นเชินเหล่มองเสิ่นชิงซูที่อยู่ไม่ไกล
ไม่รู้ว่าเวินจิ่งซีพูดอะไร เสิ่นชิงซูยิ้มน้อย ๆ รอยยิ้มมีความอบอุ่นแบบจืดชืด
ผู้หญิงรูปลักษณ์ดีเยี่ยมยอด เป็นแบบที่ไม่มีการโจมตีสักนิด กลับมีท่วงทำนองพิเศษเฉพาะเต็มเปี่ยม
กู้จิ้นเชินมองจนใจลอย ลูกกระเดือกขยับอย่างไม่รู้ตัว...
“คุณมองอะไรน่ะ!”
แฟนสาวตัวน้อยด้านข้างมองไปตามสายตาของเธอ เห็นเสิ่นชิงซูก็ไม่พอใจทันที
“กู้จิ้นเชิน คุณจะเกินไปแล้วนะ! ฉันยังอยู่นี่อยู่เลย! คุณยังกล้าไปมองผู้หญิงคนอื่นอีก!”
กู้จิ้นเชินขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างหงุดหงิด “เธอจะไปรู้อะไร!”
“กู้จิ้นเชิน!” แฟนสาวทุบตะเกียบ “คุณจะดุฉันทำไม! ฉันก็แค่ถามคุณคำเดียวไม่ได้เหรอ? ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะโกรธแล้วด้วย!”
“โกรธแล้วยังไง? ฉันไม่อยากโอ๋!”
กู้จิ้นเชินลุกขึ้นยืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก “เบื่อแล้ว เลิกเถอะ”
เสิ่นชิงซูกลับมามีใบหน้าอบอุ่นแบบชืด ๆ ตามเดิมอีกครั้ง พยักหน้าเล็กน้อย “ฉันรู้แล้วค่ะ”
เวินจิ่งซีเงียบ ถลึงตามองเสิ่นชิงซู
“นี่ คุณกำลังเออออกับผมใช่ไหม?”
“เปล่าค่ะ” เสิ่นชิงซูยกแก้วน้ำขึ้น ดื่มน้ำมะนาวคำหนึ่ง ก่อนจะพูด “ฉันเชื่อสายตาการมองคนของอาจารย์ค่ะ”
เวินจิ่งซีได้ยินก็อึ้ง จากนั้นก็เม้มริมฝีปากแรง ๆ พยายามข่มไม่ให้ยิ้ม “ก็จริง สายตาของอาจารย์ดีมากมาตลอด!”
เสิ่นชิงซูวางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้น “ฉันจะไปจ่ายเงินค่ะ”
เวินจิ่งซีลุกขึ้นขวางเธอไว้ “ไม่ต้อง จะให้ผู้หญิงเลี้ยงได้ยังไง...”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ” เสิ่นชิงซูพูดเรียบด้วยท่าทีที่แน่วแน่ “ฉันบอกว่าจะเลี้ยงอยู่แล้ว อีกอย่างคุณก็บอกว่าเป็นคนพูดได้ต้องทำได้”
เวินจิ่งซี “...”
เสิ่นชิงซูเดินผ่านเขาไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์โดยตรง
เวินจิ่งซีจ้องแผ่นหลังจ่ายเงินของเธอแล้วเลิกคิ้วน้อย ๆ
รุ่นพี่ของเขาคนนี้...น่าสนใจดีแฮะ!
……
พอออกจากถนนสตรีตฟูด เวินจิ่งซีก็บอกว่าจะส่งเสิ่นชิงซูกลับบ้าน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีบางส่วนนะคะ เนื่องจากไม่เคยมีบัตรเครดิต ควรให้มีการเติมเงินโดยซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสนะคะ...