คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 47

“ผมเกลียดแม่!”

ฟู่ซืออวี่โยนหนังสือนิทานก่อนนอนเล่มอื่น ๆ ลงบนพื้นด้วย แล้วยกเท้าขึ้นกระทืบ “คนหลอกลวง! แม่ไม่ต้องการผม ผมก็ไม่ต้องการแม่เหมือนกัน! ของพวกนี้ผมไม่เอาแล้ว!”

“ฟู่ซืออวี่!”

ฟู่ซือเหยียนคว้าแขนของฟู่ซืออวี่ไว้ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง “ถ้าลูกยังพูดจาเหลวไหลอีก พ่อจะตีลูกแล้วนะ!”

เขาที่ถูกความโกรธเข้าครอบงำจนหน้ามืดตามัว มองไม่เห็นความเกรี้ยวกราดในแววตาของพ่ออีกต่อไป ตอนนี้เขาแค่อยากจะระบาย อยากจะระบายความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดในใจออกมา...

“ผมก็เกลียดเธอ!” ฟู่ซืออวี่เชิดคางขึ้น ดวงตาที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำตาจ้องมองฟู่ซือเหยียนอย่างดื้อรั้นและไม่ยอมแพ้ “พ่อเป็นคนพูดเอง พ่อบอกว่าเธอไม่ใช่แม่จริง ๆ ของผม! ในเมื่อเธอไม่ใช่แม่ของผม! แล้วทำไมผมต้องชอบเธอด้วยล่ะ?! ผมเกลียดเธอ! เกลียดที่เธอโกหกผม!!”

ฟู่ซือเหยียนถึงกับนิ่งอึ้งไป

ประโยคที่ว่า ‘พ่อเป็นคนพูดเอง พ่อบอกว่าเธอไม่ใช่แม่จริง ๆ ของผม!’ ของลูกชาย ราวกับถูกไม้หน้าสามฟาดเข้าที่ศีรษะ!

เขาปล่อยมือจากฟู่ซืออวี่ แล้วหันไปมองเสิ่นชิงซู

เสิ่นชิงซูยืนนิ่งงันอยู่กับที่

เธอกำลังมองฟู่ซืออวี่ ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือซีดเผือดไร้สีเลือด

ดวงตาคู่ที่เคยใสกระจ่างคู่นั้น ตอนนี้กลับคล้ายถูกบดบังด้วยม่านหมอก แสงสว่างถูกบดบังจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความรวดร้าวแหลกสลาย

ฟู่ซือเหยียนผู้ซึ่งคุ้นเคยกับการควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างมาโดยตลอด พลันรู้สึกถึงความไม่สบายใจอย่างประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในใจ...

[มะม๊า...ร้องไห้ทำไม?]

ความทรงจำผุดขึ้นมาจากห้วงลึกของกาลเวลา เมื่อมองดูท่าทางโกรธแค้นและไม่ยอมแพ้ของฟู่ซืออวี่ ภาพที่ปรากฏขึ้นในสมองของเสิ่นชิงซูกลับเป็นภาพของฟู่ซืออวี่ในวัยสองขวบกว่าที่กำลังหัดพูด

นึกถึงท่าทางที่เขาเคยเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเงอะงะแต่ก็แสนจะใส่ใจ...

วันนั้นเธอไปเยี่ยมแม่ที่เรือนจำ เมื่อเห็นรอยแผลบนใบหน้าของแม่ จึงได้รู้ว่าแม่ถูกรังแกในเรือนจำ เธอเสียใจมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ระหว่างทางกลับบ้านเธอร้องไห้มาตลอดทาง

ตอนนั้นเธอนั่งอยู่บนโซฟาอ่านหนังสือเป็นเพื่อนฟู่ซืออวี่ แต่เพราะมีเรื่องในใจจึงเผลอเหม่อลอยไป

ฟู่ซืออวี่ตัวน้อยสังเกตเห็น เขาใช้ทั้งมือและเท้าปีนขึ้นมาบนตักของเธอ กางแขนอ้วนป้อมโอบรอบคอของเธอ แก้มยุ้ยนุ่มนิ่มแนบชิดกับแก้มเธอ “มะม๊าอย่าไม่สบายใจนะ ซืออวี่อยู่เป็นเพื่อนมะม๊านะ~”

เสิ่นชิงซูถึงได้รู้ว่า ที่แท้เป็นฟู่ซืออวี่ที่ไปฟ้องฟู่ซือเหยียน

ต่อมาฟู่ซือเหยียนบอกกับเธอว่า “ซืออวี่สงสารคุณมาก เขาบอกให้ผมไปจัดการพวกคนเลวที่รังแกแม่ให้หมด”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เสิ่นชิงซูก็ทั้งตกใจและซาบซึ้งใจ

ใคร ๆ ก็บอกว่าฟู่ซืออวี่ติดเธอ แต่จะมีใครรู้บ้างว่าสำหรับเธอแล้ว ฟู่ซืออวี่ก็เป็นดั่งความอบอุ่นที่ช่วยเยียวยาจิตใจเช่นกัน

แต่เมื่อมองฟู่ซืออวี่ในตอนนี้ เสิ่นชิงซูกลับรู้สึกสับสน...

นี่ยังใช่เด็กคนนั้นที่เธอเลี้ยงดูมากับมืออยู่หรือ?

เสิ่นชิงซูถอยหลังไปหนึ่งก้าว

การถอยของเธอในครั้งนี้ ทำให้ฟู่ซือเหยียนราวกับจะล่วงรู้ถึงการตัดสินใจของเธอได้ สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึมลง เขาย้ำเตือนฟู่ซืออวี่ “ขอโทษแม่ของลูกเดี๋ยวนี้”

“ไม่เอา!” ฟู่ซืออวี่ร้องไห้ไม่หยุด “เธอไม่ใช่แม่ของผม! เธอเป็นคนหลอกลวง ผมเกลียดเธอ!”