คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 83

เสิ่นชิงซูฝัน

ในความฝันเธอกับแม่กินอาหารค่ำส่งท้ายปีเก่าด้วยกัน

แม่ชมว่าฝีมือปลายจวักของเธอยอดเยี่ยม

เสิ่นชิงซูฉีกยิ้ม ทว่าน้ำตาไหลออกมาจากหางตา

“แม่...”

บนเตียงใหญ่ เสิ่นชิงซูขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น น้ำตาเปียกชุ่มไปทั่วหมอนใบใหญ่

เธอละเมอไม่หยุด มือทั้งสองกำปกคอที่อยู่ตรงอกแน่น เจ็บปวดสุดจะทน

ในความฝันแม่บอกว่าเธอเหนื่อยแล้ว เส้นทางหลังจากนี้มีเพียงเธอต้องเดินต่อไปด้วยตัวเอง...

เสิ่นชิงซูร่ำไห้ขอร้องไม่ให้แม่ไป ทว่าแม่ก็ยังค่อย ๆ หายไปบนผิวน้ำที่มีหมอกลง ต่อให้เสิ่นชิงซูจะเรียกยังไงก็ไม่ปรากฏตัวอีก

“แม่!”

เสิ่นชิงซูสะดุ้งตื่นจากความฝัน

เห็นเพดานแสนคุ้นตา ชั่วขณะหนึ่งเธอเกิดความสับสน

“แม่!”

ฟู่ซืออวี่ที่กำลังเล่นของเล่นอยู่ปลายเตียงเห็นว่าเสิ่นชิงซูตื่นแล้ว ก็ทิ้งของเล่นแล้วปีนไปข้างตัวเธอ

“แม่ แม่ฝันร้ายเหรอครับ?”

เสิ่นชิงซูมองฟู่ซืออวี่ ในหัวที่กำลังสับสนค่อย ๆ ได้สติขึ้นมา

ที่นี่คือคฤหาสน์หนานซี

แต่ว่า เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

เสิ่นชิงซูยันเตียงลุกขึ้นนั่ง แล้วยกมือขึ้นนวดขมับที่บวม

เธอจำได้อยู่ราง ๆ ว่าตัวเองไปริมแม่น้ำ คล้ายกับข้ามรั้วไปแล้ว...

เรื่องหลังจากนั้นเธอจำไม่ได้แล้ว

“แม่? ทำไมแม่ถึงร้องไห้ล่ะ?” ฟู่ซืออวี่เงยหน้าลูบใบหน้าที่เปียกชุ่มของเธอ “ตอนแม่นอนก็มีน้ำตาไหลออกมาตลอด แถมแม่ยังเอาแต่เรียกแม่อีกด้วย”

เสิ่นชิงซูมองฟู่ซืออวี่

ความเป็นห่วงในแววตาของเด็กโกหกคนไม่ได้

ทว่า ตอนเด็กขมวดคิ้วมองคนอื่น ลักษณะระหว่างคิ้วตานั้น คล้ายกับโจวอวี๋ชูอยู่สองสามส่วน

สีหน้าเสิ่นชิงซูเย็นชา ไม่อยากพูดกับเขาเลยแม้แต่คำเดียว

เธอต้องไปอยู่แล้ว แต่ที่นี่ไกลจากดอลฟินวิลล์ค่อนข้างมาก คืนส่งท้ายปีเก่าเรียกรถยาก

ตอนออกจากบ้านเธอเลอะเลือนไร้สติ ไม่ได้พกมาแม้แต่มือถือ

ถ้าเฉียวซิงเจียตื่นมาไม่เห็นเธอ เกรงว่าจะร้อนใจจนบ้าแน่

“แม่!”

ฟู่ซืออวี่วิ่งมาคว้ามือของเสิ่นชิงซูเอาไว้อีกครั้ง

“แม่ แม่อย่าไปเลยนะครับโอเคไหม? วันนี้เป็นคืนส่งท้ายปีนะ! แม่ คืนส่งท้ายปีก่อนหน้านี้เราฉลองด้วยกันตลอดนะ แม่ลืมไปแล้วเหรอ?”

เสิ่นชิงซูหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กดความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจเอาไว้

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในสายตาเธอเหลือเพียงความเย็นเยียบ

เธอชักมือตัวเองกลับ มองฟู่ซือเหยียนแล้วพูดว่า “ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันระบายความโกรธใส่เด็ก ก็ให้คนส่งฉันกลับไปเดี๋ยวนี้ซะ”

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว “ผมรู้ว่าผมปัดความรับผิดชอบเรื่องแม่คุณไม่ได้ แต่ซืออวี่เป็นแค่เด็ก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา ผมก็รู้ดีว่าคุณไม่ใช่คนที่จะระบายอารมณ์ใส่เด็ก”

“คุณผิดแล้ว” เสิ่นชิงซูสะบัดมือของฟู่ซืออวี่ออก “แม่ของเขาคือโจวอวี๋ชู ฉันเคยบอกแล้ว ถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับแม่ฉัน ฉันจะมาคิดบัญชีนี้กับคุณและโจวอวี๋ชู”