คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 94

เสิ่นชิงซูไม่อยากจะเชื่อ เธอได้แต่มองฟู่ซืออวี่อย่างเหม่อลอย

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า เด็กที่เธอทุ่มเททั้งใจเลี้ยงดูมา จะมีวันที่มาต่อว่าเธออย่างรุนแรงเช่นนี้

ก็แค่เดือนกว่า ๆ เท่านั้นเอง ทำไมถึง...เปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ขนาดนี้กันนะ?

“ผมเกลียดแม่! ผมไม่ต้องการให้แม่มาเป็นแม่ผมอีกต่อไปแล้ว!”

ฟู่ซืออวี่ตะโกนประโยคนี้จบ ก็หันหลังเตรียมจะวิ่งออกไป

“ฟู่ซืออวี่!”

ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้ว เอื้อมมือไปคว้าตัวเขาไว้

กล่องสัตว์เลี้ยงในมือของฟู่ซืออวี่หล่นลงบนพื้น ลูกแมวพันธุ์แร็กดอลล์ข้างในร้องเสียงหลง ขนทั้งตัวพลันลุกชันขึ้นมาทันที

“พ่อครับ!” ฟู่ซืออวี่โผเข้าไปกอดฟู่ซือเหยียนแล้วร้องไห้โฮออกมา

“แม่ไม่รักผมแล้ว! ฮือ ๆ ๆ พ่อครับ ผมเกลียดแม่! เธอไม่รักผมเลยสักนิด!”

ฟู่ซือเหยียนก้มลงอุ้มฟู่ซืออวี่ขึ้นมา แล้วเงยหน้ามองไปยังเสิ่นชิงซู

ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มบึ้งตึง ในแววตาดำขลับนั้นฉายแววตำหนิ “เสิ่นชิงซู ซืออวี่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลก็คิดจะซื้อของขวัญมาง้อให้คุณดีใจ นี่คือน้ำใจของเขาในฐานะลูก ถึงคุณจะไม่รับน้ำใจก็ช่างเถอะ แต่ทำไมต้องมาระบายอารมณ์ใส่เขาด้วย?”

เสิ่นชิงซูหายใจติดขัด ในอกราวกับมีเปลวไฟลุกโชน แผดเผาจนหัวใจจนเจ็บปวด

เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างบางสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด และยิ่งกว่านั้นคือความไม่ยินยอม!

สายตาเย็นชาของฟู่ซือเหยียนกวาดมองไปยังเวินจิ่งซี “ซืออวี่เป็นแค่เด็กห้าขวบ การพูดจาสื่อสารผิดพลาดไปบ้างเป็นเรื่องปกติ ในฐานะผู้ใหญ่ คุณมาจริงจังอะไรขนาดนี้ มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”

“เหอะ!” เวินจิ่งซีหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “สมแล้วที่เป็นทนาย! ปากคอเราะรายจริง ๆ! ได้ ต่อให้เขาเป็นแค่เด็กห้าขวบที่ไม่มีเจตนาร้าย แต่แม่เสี่ยวชูที่เขาพูดถึงนั่นต้องตั้งใจแน่ ๆ! เอาแมวมาเปรียบกับคุณน้าเจียง ถ้าไม่โง่ก็ใจร้ายสุด ๆ แล้ว!”

“คุณนั่นแหละที่ใจร้าย!” ฟู่ซืออวี่ร้องไห้เถียงกลับ “แม่เสี่ยวชูดีที่สุด! แม่ไม่เคยว่าร้ายใครเลย คุณต่างหากที่เป็นคนไม่ดี! คุณไม่รู้จักแม่เสี่ยวชูด้วยซ้ำ เอาอะไรมาว่าเธอใจร้าย!”

เวินจิ่งซีมองฟู่ซืออวี่ แล้วยกนิ้วโป้งให้เขาตรง ๆ

“ใช่เลย! ปากเก่งเหมือนพ่อเธอไม่มีผิด! แม่เสี่ยวชูของเธอดีที่สุดแล้ว รีบให้พ่อพาเธอกลับไปหาแม่เสี่ยวชูของเธอซะ! อย่ามาสร้างความรำคาญใจให้พี่อาซูของพวกเราที่นี่เลย!”

คำว่า ‘พี่อาซู’ ทำให้ฟู่ซือเหยียนขมวดคิ้วมุ่นทันที

เขามองไปที่เสิ่นชิงซู แววตาดำมืดลง น้ำเสียงแข็งกร้าว “เสิ่นชิงซู ไม่ว่าของขวัญชิ้นนี้จะถูกใจคุณหรือไม่ แต่มันก็เป็นน้ำใจของซืออวี่ คุณจะไม่รับก็ได้ แต่ในฐานะคนเป็นแม่ คุณไม่ควรเอาอารมณ์ของตัวเองไประบายใส่ลูก”