ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 128
“ได้ค่ะ แต่ไม่ต้องให้บัตรกับรินหรอก รินมีเงินติดตัวอยู่แล้ว รีบไปรีบมานะคะ” ไอรินยิ้มสดใส ก่อนจะเดินเข้าร้านเจลาโตไปอย่างอารมณ์ดี
พลชมองตามจนเห็นว่าไอรินเข้าไปในร้านแล้วจึงเดินเลี่ยงไปอีกทาง เขาต่อสายหาคนสนิท ที่ตอนนี้คงกำลังเตรียมสิ่งที่เขาต้องการไว้ให้
(ครับบอส) วิลล์เป็นคนรับสาย เสียงรอบข้างจอแจจนพลชฟังแทบไม่รู้เรื่อง
“เสียงดังมากนะวิลล์ อยู่ที่ไหนกัน”
(ไม่ไกลจากบอสมากครับ ตรงนี้มีตลาดเล็ก ๆ คุณแพทเธออยากได้ของเลยแวะซื้อ)
“หยุดหวานกันได้แล้ว นี่ทริปของฉันนะ”
(ผะ ผมไม่ได้หวานซักหน่อย แค่ดูแลสุภาพสตรีตามมารยาทเฉย ๆ)
“ขอสายไมค์หน่อย”
(บอสครับ..)
“เร็ว ๆ” ได้ยินเสียงโอดครวญของวิลล์พร้อมกับเสียงกุกกัก ก่อนที่ปลายสายจะเปลี่ยนเป็นไมค์ที่คุยกันรู้เรื่องกว่า “ออกมาได้แล้วไมค์ อีกสิบนาทีฉันจะพาไอรินลงเรือกอนโดล่า พระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้วด้วย”
(ครับ จะไปเดี๋ยวนี้ครับบอส)
“ดี ฉันพึ่งได้แค่นายนี่แหละไมค์”
พลชรีบวางสายเมื่อภรรยาเดินเข้ามาใกล้ คนสวยยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อมีเจลาโตในมือ ไม่สงสัยสักนิดว่าสามีกำลังปิดบังอะไร ถึงต้องรีบวางสายขนาดนั้น
ทั้งคู่เดินไปอีกนิดก็ถึงจุดลงเรือกอนโดล่า พลชก้าวลงไปคนแรก ก่อนจะยื่นมือให้คนรักจับเพื่อลงมาด้วยกัน
“นั่งดี ๆ นะ”
เรือกอนโดล่าขยับอย่างเชื่องช้า พลชตั้งใจพาไอรินนั่งเรือชื่นชมวิวทิวทัศน์ของเวนิส ทว่าภรรยากลับเอาแต่สนใจเจลาโตในมือ ส่วนตัวเขาก็เอาแต่มองไอรินไม่รู้เบื่อ
บรรยากาศสวย ๆ กลายเป็นหมันไป เพราะถึงจะสวยแค่ไหน แต่สำหรับพลชก็สวยไม่เท่าไอริน เขายิ้มกว้างเมื่อคนสวยมุ่ยหน้าเพราะเจลาโตหมด ก่อนจะยื่นมือไปเช็ดปากที่เปื้อนให้เธอเบา ๆ
“ดีนคะ เจลาโตของรินหมดแล้ว”
“อย่าทานเยอะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ”
VERIFYCAPTCHA_LABELประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20