ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 135

“ดีน” คนหลับลึกไม่ได้ยินเสียงกระซิบที่แหบพร่า “ดีนคะ รินปวดท้อง อึก”

ไอรินเหงื่อท่วมไปทั้งตัว ไม่ว่าจะพยายามส่งเสียงออกไปแค่ไหน แต่เสียงที่ออกมาจากริมฝีปากซีดกลับกลายเป็นแค่ลมแผ่วเบาที่เข้าไปไม่ถึงความฝันของสามี ความเจ็บปวดที่มากขึ้นทุกวินาทีเริ่มทำให้คนเป็นแม่อดทนไม่ไหว ไอรินเอื้อมมือไปที่แจกันเก่าแก่บนหัวเตียง เธอรู้ดีว่าราคามันสูงมาก แต่เธอไม่มีทางเลือก...

เพล้ง!!

“ไอริน!!”

พลชสะดุ้งตื่นทันที เขาเปิดไฟสว่างทั่วห้อง สิ่งแรกที่เห็นคือร่างอวบอัดของภรรยาที่นอนงอตัวด้วยความเจ็บปวด

“ริน!”

“จะ เจ็บ รินเจ็บ”

“ที่รัก คุณกำลังจะคลอด” หว่างขาที่บวมจากการตั้งครรภ์เปียกไปด้วยน้ำคร่ำที่เริ่มไหลออกมา “รอผมนะริน ผมจะไปตามคนมาช่วย”

ไอรินรีบขว้าแขนสามีเอาไว้ “ดีนคะ”

“ไม่ต้องกลัวที่รัก ผมจะรีบกลับมา ผมจะไม่ทิ้งคุณ รอผมได้ไหมคนดี”

ไอรินพยักหน้ารับอย่างจำใจ เธอยอมปล่อยแขนแกร่งแต่โดยดี ดวงตาฉ่ำน้ำตาปิดลง เพื่อหวังให้ความเจ็บปวดลดน้อยลงสักนิด

ไม่ถึงหนึ่งนาทีไอรินก็รู้สึกว่าตัวเองลอยได้ ดวงตาปรือปรอยเปิดขึ้นมองปลายคางที่คุ้นเคย เธอยิ้มอย่างอ่อนแรง พลชรักษาสัญญา เขาไปไม่นาน และเขาก็กลับมาจริง ๆ

แค่ได้อยู่ในอ้อมแขนของคนที่รัก ไอรินก็รู้สึกเหมือนว่าความเจ็บปวดมันจะลดน้อยลง ใบหน้าซีดเผือดซบกับอกกว้างด้วยความรักและไว้วางใจ

“อดทนอีกนิดนะริน เดี๋ยวก็ได้เจอลูกแล้ว”

ไอรินไม่ได้ตอบพลช แต่เธอกระซิบกับลูกชายที่อีกไม่นานคงได้เจอกันในใจว่า...

‘แม่จะอดทนเพื่อลูกนะ โรม’

.

.

“แอ้ แอ๊ะ”

“ว่ายังไงคะหลานย่า น่ารักน่าชังเหลือเกิน”

คุณพิมพ์ดาวเกาะเตียงเด็ก พร้อมยื่นหน้าเข้าไปพูดคุยกับหลานชายคนแรกที่เพิ่งลืมตาดูโลกเมื่อตอนตีห้าครึ่ง เด็กชาย พาริช โรม แม็กซ์เวล เกิดมาพร้อมน้ำหนักสี่พันหนึ่งร้อยกรัม ส่วนสูงร้อยห้าสิบห้าเซนติเมตร ตัวใหญ่ สูง แข็งแรง และมีดวงตาสีเดียวกับผู้เป็นพ่อ

วายุถึงกับออกปากว่าถ้ารอคลอดตามกำหนด ไอรินคงไม่สามารถคลอดธรรมชาติได้ เพราะหลานตัวใหญ่เกินไป ขนาดคลอดก่อนตั้งสองสัปดาห์ยังหนักปาไปสี่กิโลกว่า

ส่วนไอรินปลอดภัยดี เธอกำลังนอนหลับหลังจากออกแรงอย่างหนักในห้องคลอด โดยที่มีสามีอย่างพลชคอยนั่งเฝ้าไม่ห่าง ปล่อยให้ลูกชายอยู่กับปู่กับย่าไปพลาง ๆ ระหว่างรอแม่ตื่นมาให้นม

ส่วนครูไอยราตอนนี้อยู่บนเครื่องบิน คุณครูที่ไม่เคยทิ้งเด็กบนดอยเปลี่ยนวันพักร้อนทันทีที่รู้ว่าหลานคลอดก่อนกำหนดสองอาทิตย์

วิลล์กับไมค์ยืนมองคุณชายน้อยห่าง ๆ วิลล์ยิ้มกว้างทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเอ๊าะแอ๊ะของพาริช ส่วนไมค์มีสีหน้าเรียบสนิท แต่ถ้ามองลึกเข้าไปในดวงตาจะพบกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข

ก๊อก ก๊อก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน