อลิษาลุกขึ้นยืน อวดโชว์หุ่นโค้งเว้าเหมือนนาฬิกาทราย มือเรียวยื่นเข้าไปหาเพื่อนสามี พร้อมกับแนะนำตัวเสียงดังฟังชัด
“เราไม่ได้จัดพิธีอะไร แค่จดทะเบียนสมรสและตกลงใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ แล้วก็ขอฝากตัวด้วย”
“คะ เอ่อ ค่ะ” มิตายื่นมือไปจับมือนุ่ม มือของอลิษานุ่มนิ่มน่าจับ ต่างจากมือของเธอที่ด้านและมีแต่รอยแผลเพราะทำงานในครัวมาหลายปี
“คุณมิตามาร่วมโต๊ะด้วยกันไหมคะ เอ๊ะ! คุณใส่ผ้ากันเปื้อน?”
“มิตาเขาเป็นเจ้าของร้านนี้ครับ แล้วก็เป็นเชฟหลักของครัวด้วย”
“จริงเหรอคะ!?” อลิษาตาวาว ยกมือขึ้นปิดปากที่อ้ากว้าง “วิเศษมาก! ฉันเคยมาทานอาหารที่นี่สองสามครั้ง รสชาติอาหารดีกว่าทุกร้านที่ฉันเคยไปเลยค่ะ”
“ไม่ขนาดนั้นมั้งคะ”
“ขนาดนั้นเลยแหละค่ะ”
อลิษาขยับเข้าไปใกล้อินทัช เธอคล้องแขนคุณหมอแล้วหันไปพูดคุยกับเขา
“ไม่ยักรู้ว่าสามีของลิษาจะมีเพื่อนฝีมือดีขนาดนี้”
“เราเจอกันเมื่อสี่ปีก่อน คุยกันถูกคอ และผมก็ติดใจรสมือของมิตาด้วย เราก็เลยสนิทกันครับ”
“ตั้งสี่ปี ฉันรู้จักคุณไม่นาน เทียบกับคุณมิตาแล้วฉันเหมือนไม่รู้จักคุณเลย” อลิษาตัดพ้อ
“อยู่ด้วยกันไปคุณก็รู้จักผมเอง เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกเยอะครับ” อินทัชหมายถึงว่ากว่าอลิษาจะท้องลูกคนแรกและลูกคนที่สองก็ต้องใช้เวลาหลายปี อย่างต่ำก็สี่ปีกว่าจะได้หย่าขาดกัน แต่คำพูดกำกวมนั้นทำให้บุคคลที่สามคิดไปไกล
“เอ่อ... เดี๋ยวเราให้เด็กมารับออร์เดอร์นะอิน”
“อ้าว นึกว่าว่างแล้ว”
“ไม่ว่างหรอก แค่ออกมาดูว่าเพื่อนพาสาวที่ไหนมา ยินดีด้วยนะอินทัช คุณอลิษา ขอให้รักกันยืนยาว”
มิตาคำอวยพรจากใจแต่รอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา อลิษาเห็นแบบนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมา ที่จริงเธอไม่น่าออกตัวแรงขนาดนี้เลย เพราะยังไงเธอกับอินทัชก็ต้องหย่ากัน ส่วนหลังจากนั้นอินทัชจะคบใครเธอไม่เกี่ยว การที่เธอทำแบบนี้อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีรอยร้าวได้
อลิษา เธอนี่ไม่ได้เรื่องเลย
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นครับ”
“ฉันรู้สึกผิดกับคุณ..” และคุณมิตา
“เรื่องอะไรครับ?”
“ช่างเถอะค่ะ”
อลิษากลับไปนั่งที่โต๊ะ ท่าทางไม่ร่าเริงเหมือนตอนแรกแต่อินทัชไม่ถามเซ้าซี้ เขานั่งลงในที่ของตัวเอง ยื่นเมนูให้คนตรงหน้า แต่อลิษากลับส่ายหน้าเบา ๆ
“คุณสั่งนะคะมื้อนี้ ฉันทานอะไรก็ได้ ไม่แพ้อะไร"
“ก็ได้ครับ”
พนักงานมารับออร์เดอร์ รอประมาณยี่สิบนาทีอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟจนครบ อินทัชตักอาหารให้อลิษา ทำหน้าที่สุภาพบุรุษที่ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
ผู้บริหารสาวเขี่ยกับข้าวในจานไปมา ก่อนจะทนไม่ไหวแล้วเอ่ยถามสามีในเรื่องที่ตัวเองยังค้างคาใจ


VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20