“แค่ก ๆ”
อินทัชสำลักเป็นรอบที่สอง ใบหน้าหล่อ ๆ แดงก่ำลามไปถึงลำคอและใบหู ดวงตาคมหลุกหลิกไปมาเพราะมีความผิดติดตัว
“แปลว่าคุณหมอดื่มไม่ได้ใช่ไหมคะคุณแม่” ส่วนอลิษามีท่าทีสนใจ เธอเหลือบมองอินทัชที่นั่งไม่ติดเก้าอี้ เหมือนเด็กถูกจับได้ว่าโกหกพ่อแม่ โดยที่ไม่รู้เลยว่าพ่อแม่จับโป๊ะได้ตั้งนานแล้ว
น่ารักเชียว
“ใช่ค่ะ เมื่อปีที่แล้วอินเพิ่งเทสภูมิแพ้ไป ยังไม่หายแพ้เหล้านี่นา” อิงอรพูดต่อ “แล้วเมื่อคืนอินดื่มเหรอคะ มีผื่นขึ้นหรือเปล่า”
“มะ ไม่มีครับ”
“ดีแล้ว อินน่ะแพ้แอลกอฮอล์รุนแรง แม่กลัวจะแย่เอา”
“คุณหมอแพ้แอลกอฮอล์รุนแรงเลยสินะคะ ลิษาจะจำไว้ แล้วจะไม่พาคุณหมอไปที่แบบนั้นอีกค่ะ”
“แม่ไม่ได้ว่าหนูนะลูก แม่แค่บอกไว้ กันไว้ดีกว่าแก้นะคะ”
“ลิษาเข้าใจค่ะ”
อลิษาสัมผัสได้ว่าคุณหมออิงอรไม่ได้ต้องการจะต่อว่าเธอจริง ๆ เธอแค่ห่วงลูกชายตามประสาคนเป็นแม่ แต่อินทัชนั้น..
ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าคุณหมอโกหกเรื่องดื่ม ตั้งใจจะมองข้ามอยู่แล้วเชียว แต่พอคุณแม่บอกความลับที่สำคัญแบบนี้คงปล่อยไว้ไม่ได้
.
.
“เมื่อคืนคุณหมอไม่ได้เมา”
อลิษาเดินตามคนตัวสูงเข้าไปในห้องนอนที่เป็นสนามรักเมื่อคืน พอประตูปิดลงเธอก็เริ่มเค้นหาความจริงทันที
“ครับ ผมดื่มไม่ได้”
“แล้วโกหกทำไมคะ”
“ผม..” อินทัชถอนหายใจ “ผมแค่ไม่กล้าพอ อีกอย่าง ถ้าเมื่อคืนคุณไม่ประทับใจผมก็อ้างว่าเพราะเมาได้ เผื่อคุณ...จะยอมให้โอกาสผมได้แก้ตัวใหม่”
“โธ่คุณหมอ ทำไมน่ารักแบบนี้คะ”
อลิษาเอ็นดูคุณหมอเหลือเกิน อินทัชเป็นคนคิดเยอะทุกเรื่อง คิดแล้วคิดอีกจนบางทีเธอก็รู้สึกว่ามันไม่ทันใจเอาเสียเลย แต่พอมองในมุมของคนที่เคยอยู่แต่กับหนังสือเรียน ไม่เคยมีความรัก ไม่เคยสนใจอย่างอื่นนอกจากเรื่องเรียนก็พอจะเข้าใจได้
คุณหมอเป็นชายหนุ่มอายุสามสิบห้าที่เหมือนเด็ก บางทีเด็กสมัยนี้ยังจะรู้มากกว่าเขาด้วยซ้ำ เรื่องเรียนเรื่องแพทย์คุณหมอเก่งกาจไม่แพ้ใคร แต่เรื่องทั่วไปเหมือนต้องค่อยเป็นค่อยไป ค่อย ๆ เรียนรู้ไปทีละนิด
ไม่เป็นไร แบบนี้ก็น่ารักดี
อลิษาเดินไปนั่งบนตักสามีในลักษณะที่หันหน้าเข้าหากัน ท่าทางล่อแหลมจนอินทัชเผลอผงะถอยหลัง ดวงหน้าหล่อเหลาแดงระเรื่อขึ้นน้อย ๆ
น่าเอ็นดู
“ลิษาอยากบอกว่าเมื่อคืนคุณหมอวิเศษมากเลยนะคะ”
“ครับ?”
“คุณหมอเก่งมากค่ะ คุณทำให้ลิษาประทับใจมาก ลิษามีความสุขมากจริง ๆ คุณหมอก็เห็น”
ไม่รู้กี่ครั้งที่เขาทำให้เธอเสร็จสม อลิษาไม่ได้ยอเกินจริง คุณหมอเก่งมาก มากจนถ้าไม่ติดว่าเป็นครั้งแรกของเราทั้งคู่ เมื่อคืนเธอคงไม่ยอมให้เขาปล่อยลูก ๆ เข้ามาในท้องแค่สองรอบ
“ไม่โกรธเหรอครับที่ผมโกหกคุณ”


VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20