ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 172
“อื้ออ”
อลิษาขยับหน้าหนีบางอย่างนุ่มนิ่ม ที่แตะลงมาบนแก้มรบกวนการนอน ดวงตาสองข้างปิดสนิทแต่คิ้วกลับขมวดเป็นปม ส่งเสียงครางอื้ออ้าเพราะความขัดใจออกมาเป็นระยะ
“อื้อ อย่าค่ะ”
“ลิษา ตื่นได้แล้วครับ”
“ลิษาง่วงค่ะ อื้อ” ผู้บริหารคนเก่งงอแงเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ “คุณหมออย่ากวนสิคะ”
“ผมไม่ได้กวน แต่มันสายแล้ว เดี๋ยวจะไปถึงสายนะครับ”
“ก็เพราะคุณหมอไม่ใช่เหรอคะที่กวนลิษาจนดึกดื่น” เธอโทษเขา
“แต่คุณเองก็ร้องขอไม่ให้ผมหยุดไม่ใช่เหรอครับ” อินทัชเองก็ไม่ยอมแพ้
“หึ้ย!”
อลิษาลืมตาขึ้นมองคุณหมอที่นับวันก็ชักจะต่อปากต่อคำเก่งเหลือเกิน อินทัชอมยิ้มน้อย ๆ แล้วใช้ปลายนิ้วแตะแก้มใสเบา ๆ
“ลุกก่อนเถอะครับ ค่อยนอนต่อบนรถก็ได้ ผมจะดูแลคุณเอง ภรรยาคนเดียว ผมดูแลได้ครับ”
แค่ประโยคสั้น ๆ ของคุณหมอก็ทำให้อลิษาไปต่อไม่เป็น สองแก้มร้อนจัดและขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ผู้บริหารสาวสติหลุดออกจากร่าง ขนาดอินทัชดึงตัวเธอขึ้นนั่งแล้วก็ยังหน้าแดงไม่เลิก
“คุณหน้าแดง”
“ก็คุณหมอ! คุณหมอ..”
“ผมทำไมครับ”
“หึ้ย! คุณหมอน่ะขี้โกงที่สุดเลย!”
แค่พูดประโยคหวาน ๆ พร้อมกับอมยิ้มน้อย ๆ อลิษาก็แข้งขาอ่อนเปลี้ยทำอะไรไม่ถูกแล้ว อยากจะดื้อด้านเอาแต่ใจแต่ก็ทำไม่ลง อลิษาแพ้ทางคุณหมอมากขึ้นทุกวัน
ขี้โกง
คุณหมอน่ะขี้โกง ชอบทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอยู่เรื่อย แบบนี้ถ้ามันถลำลึกขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ
.
.
“เดินทางปลอดภัยกันนะคะเด็ก ๆ”
อิงอรออกมาส่งสองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน ที่กำลังจะออกเดินทางไปฮันนีมูนในวันนี้ หลังถูกเลื่อนมาจากกำหนดการเดิมเพราะทั้งอินทัชและอลิษางานยุ่งจนไม่มีเวลาพักผ่อน ในที่สุดก็ได้ฤกษ์งามยามดีเสียที ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ตกลงกันแล้วว่าจะเคลียร์งานให้เรียบร้อยก่อน ค่อยเพิ่มเวลาฮันนีมูนจากไม่กี่วันเป็นหนึ่งอาทิตย์เต็มทดแทน
“คุณพ่อคุณแม่ดูแลตัวเองนะครับ”
“ไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่หรอก อินกับหนูลิษาเที่ยวให้สนุกเถอะ” คุณหมอพีระวางมือลงบนบ่าลูกชาย บีบเบา ๆ พร้อมยิ้มให้ “อินไม่ได้พักผ่อนยาว ๆ มานานแล้ว ครั้งนี้อย่ากังวลเรื่องอื่นเลย เที่ยวให้เต็มที่นะ ทางนี้เดี๋ยวพ่อจะช่วยดูให้อีกแรง”
“ครับคุณพ่อ ขอบคุณครับ”
“รีบขึ้นรถเถอะค่ะ สายกว่านี้รถจะติดนะคะ”
จังหวัดที่อินทัชและอลิษาเลือกไปฮันนีมูนคือจังหวัดเพชรบูรณ์ที่คุณหมออิงอรแนะนำ เป็นอีกจังหวัดหนึ่งที่หลายคนนิยมไปเที่ยวพักผ่อนเพื่อสูดอากาศดี ๆ ที่เมืองหลวงไม่มี แต่จังหวัดนี้ยังไม่มีสนามบิน อลิษาไม่อยากขึ้นเครื่องบินแล้วต้องต่อรถอีกจึงตกลงกับอินทัชว่าจะนั่งรถไป อีกอย่าง.. ระหว่างทางเธอจะได้แวะเที่ยวแวะถ่ายรูปด้วย
อินทัชให้ภรรยาขึ้นรถก่อนแล้วค่อยก้าวตามขึ้นไป ก่อนประตูรถจะปิดลง ลูกสะใภ้คนสวยหันมาโบกไม้โบกมือให้พ่อแม่สามีด้วยใบหน้าที่สดใสร่าเริง
“จะได้ไม่เสียเวลาเดินทางไงคะ อีกตั้งหลายชั่วโมงแหนะ ฮันนีมูนแค่ในห้องนอนก็ได้ ลิษาไม่ถือ”
ครั้งนี้อินทัชหัวเราะเสียงดัง คุณหมอยกมือขึ้นบิดจมูกภรรยาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู
อลิษาเป็นคนโกหกไม่เป็น คิดอะไรก็พูดออกมาแบบนั้น และอินทัชก็ชอบที่เธอเป็นแบบนี้
“ฮันนีมูนไม่ได้มีแค่เรื่องนั้นนะครับ พวกเราควรไปพักผ่อนเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง” อินทัชกระซิบ “เผื่อลูกจะมาเพราะชอบเพชรบูรณ์ไงครับ”
“คุณหมอขี้โกงอีกแล้ว”
อลิษาบ่นอุบ ซุกหน้าเข้ากับอกกว้างเพราะเขินจนหน้าแดง เผลอแป๊บเดียวคนขี้อายก็หลับคาอก อินทัชกลัวว่าภรรยาจะเมื่อยจึงปรับเบาะให้ แล้วประคองร่างเพรียวบางลงไปนอนดี ๆ
“อืม คุณหมอ” คนถูกจับเปลี่ยนท่าปรือตาขึ้นมอง
“ครับ นอนต่อเถอะครับ”
“อย่าไปไหนนะคะ”
“ครับ” เขาจะไปไหนได้
คุณหมอจะผละออก แต่คนหลับกลับจับมือไว้แน่นไม่ยอมปล่อย อินทัชก็เลยปล่อยให้มันเป็นไปแบบนั้น เขาไม่ลืมห่มผ้าให้ภรรยาเพราะภายในรถค่อนข้างเย็น คนนอนน้อยพอได้มุมนอนดี ๆ มีผ้าห่มอุ่น ๆ และได้จับมือสามีก็หลับลึกด้วยความเป็นสุข
.
.
ช่วงบ่ายรถตู้คันสวยแล่นเข้ามาจอดในคาเฟ่กึ่งร้านอาหาร อินทัชปลุกอลิษาให้ตื่นขึ้น คนสวยงัวเงียเล็กน้อยแต่ไม่ได้งอแงเท่าเมื่อเช้า และพอลืมตาขึ้นเห็นวิวภูเขาสวย ๆ เธอก็ร้องว๊าวออกมาเสียงดัง หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20