ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 174
ที่พักที่คุณหมออิงอรให้กิ๊ฟวอชเชอร์มา ตั้งอยู่บนเขาซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังและมีที่พักสวย ๆ อีกมากมาย ส่วนที่พักของพวกเขาเป็นรีสอร์ทห้าดาวที่มีบ้านพักเพียงห้าหลังเท่านั้น ทุกหลังจะแยกห่างกันและสามารถมองเห็นวิวจากห้องนอนได้สุดลูกหูลูกตา ถ้ามีหมอกก็จะเห็นเป็นทะเลหมอกกว้างไกลเหมือนอยู่บนสรวงสวรรค์
อลิษาประทับใจที่นี่มาก พอเข้ามาในห้องได้ผู้บริหารคนสวยก็เอาแต่ถ่ายรูปทั้งในห้องจนลืมเลือนอินทัชไป
“ลิษาครับ”
“คุณหมอ มาถ่ายรูปกันค่ะ”
อินทัชถูกภรรยาดึงไปถ่ายรูปอีกหลายท่า กว่าคนสวยจะพอใจก็เล่นเอาอินทัชเมื่อยไปหมด อลิษาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีระหว่างนั่งแกว่งขาบนระเบียงห้องพัก เปิดดูรูปพร้อมกับส่งข้อความคุยกับน้อง ๆ ที่ออฟฟิศไปด้วย
“ลิษา มาฮันนีมูนไม่ควรเอาแต่จ้องมือถือนะครับ”
“แป๊บเดียวค่ะคุณหมอ ลิษาขอตรงนี้นิดเดียว”
“คุณไม่สนใจผมเลยนะครับ”
อินทัชเริ่มตัดพ้อ ได้ยินแบบนั้นอลิษาก็รีบเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว
“โอ๋ ลิษาทำให้คุณสามีน้อยใจแล้ว”
อลิษาเก็บมือถือเข้ากระเป๋า สองมือแปะแก้มสามี ออกแรงบังคับให้คุณหมอหันมาหา ก่อนจะจูบหน้าผากไปหนึ่งที
จุ๊บ
“ง้อค่ะ ลิษาจะไม่สนใจอะไรมากกว่าคุณแล้ว”
“งั้นก็ปิดมือถือสิครับ ผมเองก็ปิดไปแล้วเหมือนกัน”
“ลิษายังไม่ได้ส่งข้อความบอกคุณแม่เลยนะคะ”
“ผมส่งแล้วครับ”
“แต่ว่า.. ถ้าปิดแล้วจะเอาอะไรถ่ายรูปล่ะคะ” อลิษาไม่ได้ห่วงงานหรือเรื่องอื่นเลย เธอสั่งงานน้อง ๆ เรียบร้อยแล้ว ห่วงก็แต่จะอดถ่ายรูปมากกว่า
คนที่เพิ่งมีโอกาสเที่ยวอยากถ่ายรูปเก็บไว้เยอะ ๆ ยิ่งเป็นทริปสำคัญแบบนี้ด้วยแล้ว
อินทัชส่งยิ้มให้ภรรยา ขายาว ๆ ก้าวเดินกลับเข้าไปในห้องพัก คุ้ยกระเป๋าหนังใบใหญ่สักพัก ก่อนจะเดินกลับมาหาอลิษาพร้อมของในมือ
“ผมมีนี่ครับ”
“คุณหมอ!” อลิษาเบิกตากว้าง มือบางตีไหล่สามีเบา ๆ “ทำไมมีกล้องถ่ายรูปแล้วไม่บอกลิษาล่ะคะ”
“ผมไม่มีโอกาสได้บอกครับ คุณเอาแต่สนใจมือถือ”
“หึ้ย! ก็ได้ค่ะ ลิษายอม”
อลิษากดปิดมือถือให้คุณหมอดู ในเมื่อมีกล้องแล้วมือถือก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป
“ไม่ครับ นี่ครั้งแรก”
“ถ้าอย่างนั้นลิษาสอนนะคะ ก่อนอื่นเราต้องเอามันหมูถูรอบ ๆ แบบนี้ก่อน หมูที่ย่างจะได้ไม่ติดกระทะไงคะ”
“ผมนึกว่าคุณจะทานมันทั้งชิ้นซะอีก” อินทัชเกาท้ายทอยแก้เก้อ เขาเผลอปล่อยไก่ตัวเบอเร่อออกไปซะแล้ว น่าอายจริง ๆ
“คุณหมอ ลิษาไม่ใช่คนทานไม่เลือกแบบนั้นนะคะ” อลิษาใช้น้ำเสียงดุนิด ๆ แต่ริมฝีปากประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง “พอเราเอามันหมูถูจนทั่วแล้ว ก็เอาหมูที่อยากทานมาวางค่ะ แบบนี้”
เธอคีบทั้งหมูนุ่ม หมูหมักทั่วไป และเบคอนวางลงบนกระทะที่ร้อนได้ที่ เสียงซู่ดังขึ้นเบา ๆ พร้อมควันจำนวนหนึ่ง หญิงสาวตื่นเต้นจนตาวาว
“คุณดูตื่นเต้นมาก”
อินทัชมองตามมือบางที่หยิบผักและวุ้นเส้นใส่น้ำรอบ ๆ ที่กำลังร้อนจัด ใบหน้าของอลิษาดูผ่อนคลายกว่าทุกครั้ง ท่าทางดูสดใสและสบาย ๆ ต่างจากอลิษาที่เป็นผู้บริหาร เธอยังสวยเหมือนเดิม แต่ความสดใสนั้นมากกว่าเดิมหลายเท่า
เหมือนได้เห็นอลิษาในวัยที่เด็กกว่าอายุ ไม่มีมาดผู้นำ แต่งหน้าสวยเป๊ะ ใส่สูทเข้ารูปและใส่รองเท้าส้นสูง มีแค่อลิษาที่ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นง่าย ๆ สวมรองเท้าแตะ ไม่แต่งหน้า ผมที่เคยปล่อยสยายเปลี่ยนเป็นหนีบสูงลวก ๆ เส้นผมบางส่วนตกคลอเคลียไปกับแก้มใส
คุณหมอใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเส้นผมขึ้นทัดใบหูให้ภรรยา เวลานี้อลิษาไม่ห่วงสวยเลย เธอห่วงแค่หมูจะไม่สุกเท่านั้น
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้างสดใส เอ่ยขอบคุณที่สามีเก็บผมให้
เหมือนได้เข้าใกล้อลิษามากขึ้น.. อินทัชรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ มาฮันนีมูนครั้งนี้เขาได้รู้จักตัวตนของภรรยาในอีกหลาย ๆ ด้าน อลิษาวางใจเขา เปิดเผยความเป็นตัวเองที่ไม่ได้ดูดีทุกระเบียบนิ้วให้เห็น ทั้งหัวฟู ๆ รวมถึงใบหน้าที่เริ่มมันนิด ๆ เป็นความไม่สมบูรณ์แบบที่อินทัชชอบที่จะได้เห็น
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20